Β. Νασόπουλος: Δον Κιχώτες

Αλήθεια ποιος είναι εκείνος που νομίζει ότι νιώθει ασφαλής επειδή πυρκαγιές καίνε μακριά από το σπίτι του και το άμεσο φυσικό του περιβάλλον.

Ποιος είναι αυτός που πιστεύει ότι θα ‘’καθαρίσει’’ αλώβητος χωρίς φωτιά δίπλα του,  και ότι επειδή κάηκαν κάποιοι άλλοι συνάνθρωποί του,  σε αυτόν δεν πρόκειται να φτάσει το κακό.

Οι Δον Κιχώτες αλίμονο βρίσκονται παντού.  Δυστυχώς είναι αυτοί που έχουν βάλει σαν στόχο τους τον θάνατο της φύσης και τον διωγμό της ζωής.

Είναι αυτοί που κρέμασαν την ιδέα της απάνθρωπης λογικής στην άκρη του κονταριού και βλέπουνε μέχρις εκεί.

Είναι αυτοί που λειτουργούν με γνώμονα την ασύδοτη λογική του εγώ και της πολεμικής στον συνάνθρωπο.

Ναι είναι αυτοί οι παράφρονες ωραίοι ΄΄ρηγάδες΄΄ που δήθεν πολεμούν για ένα φανταστικό βασίλειο,  ανεφάρμοστο και ανύπαρκτο.

Κρίμα για τη νοημοσύνη τους η οποία τους κάνει κοντόφθαλμος οραματιστές.

Τους κάνει απρεπείς,  εκδικητικούς σκοτώνοντας πρώτα τον εαυτό τους και παρασύροντας το γενικότερο περιβάλλον στο θάνατο.

‘’ Θάνατος είναι οι κάργιες που χτυπιούνται

στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια

Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι

ο ελαιώνας γύρω η θάλασσα και ακόμη

ο ήλιος, θάνατος μέσα στους θανάτους’’

Ο Κώστας Καρυωτάκης με τους στίχους του περιγράφει γλαφυρά τον θάνατο της φύσης και των διωγμών της ζωής.

Όλο αυτό το φιλολογικό ανώτερο σκεπτικό είναι εκείνο που περικλείει την δυστυχία της φωτιάς και την καταστροφή αυτού που ζούμε και που οδηγεί στον θάνατο.

Στο λεξικό σαν πυρκαγιά νοείται μεγάλη φωτιά που καταστρέφει εκτάσεις,  κτίρια ακόμη και ανθρώπους. Και βέβαια για να εξαπλωθεί χρειάζεται χώρος που λόγω συνθηκών μπορούν να γίνουν πυριφλεγείς.

Και δεν λέω,  όταν κάτι γίνει πυριφλεγές δεν αποκλείεται να προέκυψε και από άλλες αιτίες.  Αμέλεια και φυσικές αιτίες είναι και αυτοί παράγοντες που ευνοούν την ανάπτυξη των πυρκαγιών, αλλά και πάλι στο χέρι μας είναι να τις αποτρέψουμε.

Όμως η δολιοφθορά και η επιθετική λογική της φιλαυτίας είναι βασικοί και ουσιαστικοί παράγοντες.  Τα ευρήματα στις καμένες εκτάσεις αποτυπώνουν το κλίμα του Δον Κιχωτισμού και πλέον η υπόθεση της πυρίφλεξης οδηγεί και σε ανάγκη ψυχιατρικής έρευνας.

Το 1605 ο  Ισπανός συγγραφέας Μιγκέλ Θερβάντες μέσα από  τον συγγραφικό του οίστρο επινόησε τον Δον Κιχώτη.  Έναν υπερόπτη φαντασιόπληκτο που ήθελε να τα βάλει με τους ανεμόμυλους. Ούτε ο υπηρέτης του ο Σάντσο δεν μπόρεσε  να τον συγκρατήσει και να του υποδείξει το λάθος της υπερβολής του.

Οι σημερινοί Δον Κιχώτες ασπάζονται τις νοσηρές υπερβολές τους και προσπαθούν να καταστρέψουν το περιβάλλον,  νομίζοντας ότι οι πύρινες φλόγες καταστρέφουν τα φτερά των ανεμόμυλων.  Αυτών των φανταστικών θηρίων που έχουν πλάσει με τη νοσηρή φαντασία τους.

Είναι αυτοί που απλώνουν το δίχτυ της δυστυχίας,  νομίζοντας ότι εκδικούνται τον συνάνθρωπό επειδή τον θεωρούν υπεύθυνο για ό, τι αυτοί θεωρούν άσχημο.

Η φιλαυτία και η νοσηρή επιθετική λογική δημιουργούν το σκηνικό του χάους.

Η πολιτεία και οι πολίτες που η λογική τους αντιστέκεται στις καταστροφικές αυτές πρακτικές έχουν υποχρέωση να οργανωθούν περισσότερο και να δημιουργήσουν πλάνα προλήψεις και αντιστάσεις.

Όλοι εμείς που στοχεύουμε σε ένα υγιές περιβάλλον, είμαστε υποχρεωμένοι να βάλουμε στην άκρη τους Δον Κιχώτες.

Η συνεχής εποπτεία και η άμυνα στις νοσηρές αυτές λογικές των ανθρώπων που μας βλέπουν μόνιμα πυριφλεγείς, είναι απαίτηση αν θέλουμε στο μέλλον να έχουμε ένα περιβάλλον που θα μας δίνει ακόμη ζωή .

 

Βασίλης Νασόπουλος

Βελβίνα Ναυπάκτου

 

 

Προτεινόμενα άρθρα