Β. Νασόπουλος: Φωνή Βοώντος

Ποιος ξέρει ή ποιος θυμάται τη φράση ή την ρήση, όπως θα μπορούσαμε για να την πούμε του τίτλου του σημερινού πονήματος, και ποια είναι η σημασία και η αξία της για την κοινωνία που ζούμε.

Πόσα δεν γράφονται καθημερινά στον έντυπο και στο διαδικτυακό τύπο, τα οποία έχουν το σκοπό να ξυπνήσουν συνειδήσεις ή να αφυπνίσουν ανθρώπους, και όμως είναι σαν να λέγονται στην έρημο.

Η φράση αυτή είναι τα λόγια του προφήτη Ησαΐα, που αναφέρονται στο κήρυγμα του Ιωάννη του Προδρόμου στην έρημο της Ιουδαίας.

Έτσι την λέμε και σήμερα για κάποιον που χάνει τα λόγια του, αφού οι συστάσεις που κάνει είναι σαν να λέγονται στην έρημο.

Αυτή η παθητική αντίδραση της οποίας εξουσιαστικής αρχής στην κάθε επισήμανση γραπτή ή  και προφορική, φανερώνει και επιβεβαιώνει τον Προφήτη για την έρημο που επικρατεί σε ότι αφορά στα αντανακλαστικά των ανθρώπων που τους έχουν ανατεθεί οι ευθύνες της διαχείρισης του τόπου.

Πιστεύω ότι ο πολίτης σε όποια θέση και να βρίσκεται, όντας εσαεί υποτακτικός αλλά με δικαιώματα και δυνατότητες αντίδρασης στα κακώς κείμενα, έχει υποχρέωση να ενοχλεί τους ιθύνοντες.

Η όχληση πρέπει να είναι συνεχής και επιτακτική προκειμένου να ανοίξουν τα στόματα των αρμοδίων γιατί όταν επικρατεί η σιωπή σημαίνει ή απαξίωση  στις όποιες δραστικές κινήσεις του πολίτη ή μη τεκμηριωμένη  και αποφασιστική κίνηση – δράση του ιδίου και πάλι του πολίτη προς την εξουσιαστική αρχή.

Ο πολίτης πρέπει να κάνει τον ιθύνοντα να μιλήσει.

Όσο κι αν η γλώσσα των τεχνοκρατών αποφεύγει να μπερδεύεται με τη λαϊκή γλώσσα, εν τούτοις η επικοινωνιακή λογική έχει τις διεξόδους της.

Διαφορετικά μπορεί στους ταγούς να επιβληθεί και ο φόρος της σιωπής. Όχι χρηματικός αλλά φόρος απαξίωσης. Και για την ιστορία τέτοιος χρηματικός φόρος σιωπής είχε επιβληθεί στους Αθηναίους του Μεσαίωνα από τους Ενετούς γιατί οι Αθηναίοι από αντίδραση δεν μιλούσαν στους ενετούς κατακτητές και επικοινωνούσαν με νοήματα.

Φόρος σιωπής στους ιθύνοντες λοιπόν γιατί ο λαός δίνει αξιώματα αλλά τα παίρνει και πίσω.

Πρέπει να συνειδητοποιηθεί από όλους ότι για να αναπτυχθεί μία κοινωνία χρειάζεται οργανική αλληλεγγύη.

Επίσης πρέπει να κατανοηθεί ότι ο σεβασμός προς το άτομο είναι μία ηθική υποχρέωση και πρέπει να επιβάλλεται στα μέλη της.

Όπου η πάλη για ανέλιξη προσκρούει σε υπέρβαση ηθικής και σε καταλογισμένες τακτικές απαξίωσης τότε χαλάνε οι ισορροπίες.

Πρέπει να καταλάβουν οι ιθύνοντες ότι τα σύγχρονα συστήματα διαχείρισης εξουσίας είναι υποχρεωτικά συστήματα συμβιβασμών. 

Ανέφερα πριν τον όρο οργανική αλληλεγγύη, γιατί κοινωνία μοιάζει με έναν οργανισμό, και ενοποιείται χάρη στην αλληλεξάρτηση των μερών της, το καθένα από τα οποία χρειάζεται τα υπόλοιπα.

Έτσι σε αυτή την κοινωνία το άτομο είναι απαραίτητο να έχει περιθώριο για προσωπική πρωτοβουλία και σκέψη.

Όταν η προβολή των πρωτοβουλιών αυτών δεν βρίσκει έδαφος ανταπόκρισης τότε χάνεται η αξιοπρέπεια του ατόμου καθώς και το δικαίωμα των ίσων ευκαιριών. Αυτό θα το αναγκάσει να πάψει να είναι αφοσιωμένο στη λειτουργία που επιτελεί στην κοινωνία.

Ένας σπουδαίος άνθρωπος της πολιτικής φιλοσοφίας, ο Τόμας Χόμπς (Thomas Hobbes) , αιώνες πριν είχε θέσει τον προβληματισμό της ορθολογικής κατεύθυνσης των πραγμάτων στις κοινωνίες των ανθρώπων, σαν εργαλείο οργάνωσης και δομής.

Κατά τον Χόμπς, για να έχει δυναμική μία διοίκηση στην “Πολιτική Κοινότητα” όπως την ονομάζει, πρέπει να εξαρτάται από τις αξίες των ανθρώπων.

Και αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι η αξία του εντολοδόχου εξουσιαστή η οποία θα μπορούσε να έχει και μετρήσιμη τιμή.

Αυτή η αξία δε, δεν είναι απόλυτη και εξαρτάται από τις ανάγκες και την κρίση των άλλων.

Ας έχουν λοιπόν υπόψιν τους οι ιθύνοντες, ότι όσο κι αν αυτοί ορίζουν ψηλά την αξία τους, εν τούτοις η πραγματική τους αξία δεν είναι μεγαλύτερη από εκείνη που εκτιμούν οι άλλοι. 

Οι φωνές λοιπόν των “υποτακτικών” μελών περιέχουν και μία δόση αξιολόγησης, και πρέπει να παρακολουθούνται και να θεωρούνται συστάσεις προτροπής για βελτίωση.

Άρα είναι υποχρέωση των ιθυνόντων να αντιληφθούν ότι η εξουσιαστική παραδοχή δεν αποτελεί εσαεί προνόμιο, και για να συνεχίσει να υπάρχει πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψιν η συνεχής αξιολόγηση τους από τους πολίτες αυτής της πολιτικής κοινότητας.

 

Βασίλης Νασόπουλος

Βελβίνα – Ναύπακτος

 

 

Προτεινόμενα άρθρα