Η αίσθηση της μη… ομάδας μεγάλο πρόβλημα της δημοτικής αρχής

Έχοντας πλέον ασφαλές δείγμα για το πως έχει δομηθεί το πολιτικό-αυτοδιοικητικό σκηνικό της πόλης, μπορούμε μετά βεβαιότητας να πούμε πως η πρώτη θητεία απλής αναλογικής, τουλάχιστον στα δικά μας μέρη, δεν είναι και ο καλύτερος σύμμαχος για τους ασκούντες τη διοίκηση του δήμου.

Και δεν αναφέρομαι μόνο στο ότι η παράταξη της δημοτικής αρχής έχει έξι δημοτικούς συμβούλους, άρα μοιραία οφείλει πάντα να παίζει και το παιχνίδι των ισορροπιών με τις άλλες δύο που αποφάσισε να συνεργαστεί. Αυτή είναι μία συνθήκη που καλείται να αντιμετωπίσει σχεδόν το σύνολο εκείνων που σήμερα κατέχουν τα ινία των δήμων.

Κυρίως αναφέρομαι στον τρόπο με τον οποίο η τρεις που συγκροτούν τη δημοτική αρχή έχουν επιλέξει να πορευτούν ασκώντας η κάθε ομάδα τα καθήκοντά της επί των χαρτοφυλακίων της. Δεν είναι μόνο δική μου αίσθηση, αλλά κανείς έως σήμερα στην πόλη δεν θα μπορούσε να πει ότι οι τρεις υπάρχουν σε ένα σώμα. Περισσότερο μοιάζει να έχουν χωρίσει αρμοδιότητες όπου η κάθε πλευρά ασκεί τις δικές της και οι υπόλοιπες δύο οφείλουν να συμφωνούν με τις αποφάσεις της.

Με δεδομένη επίσης την επιλογή της παράταξης του Γ. Μπουλέ, όπως όλα δείχνουν, να αποφεύγει συνειδητά τα φώτα της δημοσιότητας, και εκείνης του Ντ. Τσουκαλά να μην μπορεί λόγω αντικειμενικών αδυναμιών της να σταθεί μπροστά τους, η ομάδα του Β. Γκίζα έχει απομείνει μόνη να παλεύει για την εικόνα της διοίκησης. Κάνοντας μάλιστα λόγω εδώ για την ομάδα του δημάρχου, σε καμία περίπτωση δεν αναφέρομαι στην παράταξή του, όπως την γνωρίσαμε πριν από τις εκλογές, καθώς αυτή μοιραία στην πράξη ως συλλογικότητα που να είναι ενεργή δεν υφίσταται. Αν εστιάσουμε όμως και στους έξι εκλεγμένους δημοτικούς συμβούλους από τη Συνεργασία Πολιτών, τότε μοιραία θα αρχίσουμε να σβήνουμε ονόματα καθώς δύσκολα έως σήμερα θα μπορούσαμε να πούμε πως έχουν όλοι κάνει το βήμα εμπρός στεκόμενοι στο κάδρο δίπλα στο δήμαρχο, σηκώνοντας παράλληλα το βάρος όσων αυτό απαιτεί.

Δεν είναι η εικόνα ακριβώς του ενός από τη μία πλευρά… εναντίον όλων από την άλλη, όμως η πραγματικότητα από αυτή τη συνθήκη δεν απέχει και πολύ. Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσει ο ίδιος ο δήμαρχος, επιχειρώντας να το αλλάξει (δεν ξέρω πως), τόσο το καλύτερο για εκείνον. Αν όχι, θα πρέπει να έχει κατά νου πως η φθορά από μια τέτοια συμπεριφορά (μη)ομάδας, που θα γίνει κανόνας, δεν μαζεύεται και εύκολα στη συνέχεια.

Από τα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «εμπρός»

Προτεινόμενα άρθρα