Θα μας λείψεις πολύ Νεκτάριε!!!!

Κυριακή 25 Οκτωβρίου…

Όλοι οι δρόμοι της Ναυπάκτου οδηγούν στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου για να αποχαιρετίσουμε τον Νεκτάριο Μπάνια ετών 12.

Πρόσωπα ανέκφραστα, μάτια υγρά, απόλυτη σιωπή.

Πλήθος κόσμου στα σκαλιά της εκκλησίας περιμένουν να έρθει το Νεκταράκι μας.

Ο δικός μας Νεκτάριος που όλα τα χρόνια της ζωής του πάλεψε με γενναιότητα να κρατήσει την καρδούλα του ζωντανή.

Έζησε τα παιδικά του χρόνια όπως αρμόζει σε ένα παιδί.

Με την μπάλα στο χέρι, με το ποδήλατο να γυρίζει όλες τις γειτονιές, με τους φίλους του να είναι πρωτοστάτης σε ότι έκαναν, με το χαμόγελό του και τα πειράγματα του σε όλους.

Στην εκκλησία παπαδάκι έβαζε τα παιδιά σε τάξη γιατί αυτός ήταν ο άρχοντας στο Ιερό. Στις εκδρομές μας τον είχαμε πάντα κοντά μας και μου ζητούσε το κινητό να παίξει κανένα παιχνίδι.

Του άρεσε να του λέω «που είσαι εσύ ρε» και γελούσε με τα υπέροχα γαλάζια του μάτια.

Έξι ημέρες έδωσε αγώνα στο χειρουργείο και στην εντατική με τις ελπίδες να πάει καλά ελάχιστες. Όμως εμείς που τον αγαπούσαμε πολύ περικυκλώσαμε  το Θεό και τους Αγίους με τις προσευχές μας και μας έδωσαν χαρά αφού για λίγες ώρες η καρδούλα του χτύπησε ξανά.

Λίγο άντεξε και ο Νεκτάριός μας πέταξε στους ουρανούς.

Πως να συνειδητοποιήσει κανείς το θάνατο ενός μικρού παιδιού; Πως ο πατέρας; Πως η μάνα; Πως τα αδέλφια; Πως όσοι τον αγαπήσαμε;

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι επιτρέπει ο Θεός είναι για καλό.

Η μανούλα του μου είπε, εκτός από Άγγελος το παιδί μου είναι και Μάρτυρας. Ο Θεός να δώσει δύναμη και κουράγιο στην οικογένειά του.

Έχουμε τώρα έναν Άγγελο εκεί ψηλά να μας προσέχει.

Καλό παράδεισο Νεκτάριε και σε ευχαριστούμε που έζησες μαζί μας.

Θα μας λείψεις πολύ!!!!

Αναστασία Παπαλέξη

Προτεινόμενα άρθρα