Στην… πένα: Για το τούνελ

Γράφει ο Γιώργος Κων. Ασημακόπουλος

 

Η ανακοίνωση της προμελέτης της οδικής σήραγγας της Ναυπάκτου είναι σαφώς θετική είδηση.

Έχουμε σταθεί στην αναγκαιότητα του έργου αυτού αρκετές φορές, τόσο με αρθρογραφία στον τοπικό Τύπο όσο και στο Δημοτικό Συμβούλιο κατά τη συζήτηση του Τεχνικού Προγράμματος.

Πρόκειται για έργο που δίνει αναπτυξιακή προοπτική στη Ναύπακτο για τις επόμενες δεκαετίες. Αν μαζί με τη σήραγγα ολοκληρωθεί η εφαρμογή του Σχεδίου Πόλης και κατασκευαστεί σωστό αποχετευτικό δίκτυο, οι ουρανοί μας ανήκουν.

Όταν πριν ένα χρόνο ακριβώς αρθρογραφήσαμε για ένα τέτοιο έργο, η αλήθεια είναι ότι η πλειοψηφία -και όχι μόνο!- κρυφογελούσε θεωρώντας την γραφική. Μετά από ένα χρόνο ήρθαν στην πλευρά της κοινής λογικής.

Δεν είναι δική μας η ιδέα της σήραγγας. Είναι στο ΓΠΣ εδώ και χρόνια. Το οποίο Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο μπήκαμε στον κόπο να διαβάσουμε πριν κατέβουμε στις Δημοτικές εκλογές.

Όταν θέτουμε ζητήματα όπως η σήραγγα ή, την διεκδίκηση πόρων για την κατασκευή του Τουριστικού Καταφυγίου, η απάντηση που παίρνουμε είναι ότι δεν γίνεται και πως είμαστε μαξιμαλιστές εκ του ασφαλούς. Για το μεν Καταφύγιο τους διέψευσε η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας που διέθεσε στη Βόνιτσα το ποσό που έλειπε από τη Ναύπακτο. Για τη σήραγγα ήρθαν οι ίδιοι να διαψεύσουν τον εαυτό τους.

Σε κάθε περίπτωση, στηρίζουμε το συγκεκριμένο έργο με όλες μας τις δυνάμεις. Είμαστε στην πλευρά του Δημάρχου σε κάθε σωστή του επιλογή με μόνο κριτήριο το καλό του τόπου μας. Όπως συγκρουόμαστε σε λανθασμένες επιλογές, με την ίδια δύναμη στηρίζουμε σε αυτές που θεωρούμε σωστές.

Ακολουθεί σταχυολογημένο ένα παλιό σχετικό άρθρο στην παρούσα εφημερίδα, από τον Ιούνιο του 2020. Τότε «μαξιμαλιστικό», σήμερα επίκαιρο. Κύριε Δήμαρχε, καλώς ήλθατε!

Και εφικτή και αναγκαία η υπογειοποίηση του δρόμου

Πριν σαράντα χρόνια η τότε Δημοτική Αρχή υπό τον Νίκο Πανταζή είχε την οξυδέρκεια να πεζοδρομήσει τις δύο παραλίες το καλοκαίρι. Οι επόμενοι Δήμαρχοι όλα αυτά τα χρόνια, απλά «παίξανε» με τους χρόνους της πεζοδρόμησης και κάποιες άλλες λεπτομέρειες. Είδαμε ζαρτινιέρες και λούπες στη Ψανή, ποδηλατόδρομους και αναπλάσεις με αταίριαστα υλικά, αντιδρομήσεις και πλακοστρώσιες στο Ξενία και άλλα που όταν δεν είναι αστεία, είναι ανούσια.

Από τότε δεν είδαμε όμως ένα ουσιαστικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση: ένα ενιαίο και περιοδικά πεζοδρομημένο αστικό παραλιακό μέτωπο, από τον Φλοίσβο έως τον Σκα. Σταμάτησε ο χρόνος στη δεκαετία του 1980.

Φυσικά υπάρχει λόγος που αφήνουμε το λιμάνι να είναι κυκλοφοριακός κόμβος όλα αυτά τα χρόνια: η δομή της πόλης. Δύο μόνο δρόμοι δεν επιτρέπουν εκτροπή της κυκλοφορίας στο υφιστάμενο αστικό οδικό δίκτυο. Αν δεν περάσεις από το λιμάνι, δεν μπορείς να διασχίσεις τη Ναύπακτο. Το λιμάνι, ό,τι και να γίνει, θα είναι πάντα ένα σημείο όπου θα εξυπηρετεί οδική κίνηση.

Σε όλο τον κόσμο, όπου τα αυτοκίνητα δεν μπορούν να εκτραπούν σε άλλες οδικές διαδρομές, εφαρμόζουν μία από τις δύο παρακάτω λύσεις: ή υπόγεια διέλευση, ή υπέργεια γέφυρα. Η υπογειοποίηση προκρίνεται ιδιαίτερα σε περιπτώσεις όπου δεν πρέπει να αλλοιωθεί το φυσικό ή ανθρωπογενές περιβάλλον.

Η μόνη βιώσιμη λύση για τη Ναύπακτο είναι ένα τούνελ που θα εκτρέπει τη διέλευση των αυτοκινήτων από την πλατεία του λιμανιού. Κάθε άλλη «φαεινή» ιδέα είναι ημίμετρο που είναι καταδικασμένη να αποτύχει αργά ή γρήγορα, οδηγώντας τη Ναύπακτο ξανά στον μαρασμό και το χθες. Η διπλοδρόμηση του πάνω δρόμου δημιουργεί όχληση στους μόνιμους κατοίκους, στερεί θέσεις στάθμευσης, υποβαθμίζει την αγορά και γενικά φορτώνει υπέρμετρα τη συγκεκριμένη περιοχή. Η εναλλακτική του περιφερειακού για την εξυπηρέτηση της κίνησης από Αντίρριο προς Ιτέα είναι επίσης καταδικασμένη να αποτύχει, αφού αποκλείει την ανατολική περιοχή του Γριμπόβου, του Λυγιά κλπ από την Πάτρα.

«Μα αυτά δεν γίνονται»: Είμαστε στο 2020, η τεχνολογία είναι ώριμη για να γίνει ένα τούνελ μισού χιλιομέτρου. «Από κάτω έχει νερά»: το τούνελ Άκτιο-Πρέβεζα μέσα στη θάλασσα είναι. «Θα βρούμε αρχαία»: αρχαία βρέθηκαν και στο μετρό της Αθήνας, δεν εμπόδισαν σε κάτι.

Μετά έρχεται το «βαρύ» επιχείρημα πέρι οικονομικών: «Δεν υπάρχουν λεφτά για τόσο μεγάλο έργο». Το έργο της ανάπλασης που υλοποιείται τώρα έχει προϋπολογισμό δυόμισι εκατομμύρια ευρώ. Άλλα δυόμισι εκατομμύρια είναι το έργο του Ξενία. Περίπου τόσα πήγε η ανάπλαση από Πλατεία Φαρμάκη μέχρι Κεφαλόβρυσο. Κάπως έτσι την τελευταία δεκαετία έχουν πέσει στην πόλη πάνω από οκτώ εκατομμύρια ευρώ τα οποία έχουν πάει στο βρόντο, χωρίς να αφήσουν κανένα αποτύπωμα στην πόλη. Για εκεί που θέλησαν βρέθηκαν χρήματα. Αν δούμε έργα που γίνονται σε άλλους Δήμους θα συναντήσουμε προϋπολογισμούς αντίστοιχους του έργου της υπογειοποίησης του δρόμου. Στο κάτω κάτω τα κομματικά χρίσματα και οι στηρίξεις σε Δημάρχους δεν είναι μόνο για τις ψήφους, είναι και για να εξασφαλίζονται χρηματοδοτήσεις και έργα που αφήνουν αποτύπωμα σε κάθε τόπο.

Ο μόνος λόγος που το έργο της υπογειοποίησης του λιμανιού δεν έχει μπει στο δημόσιο διάλογο και το σχεδιασμό της Ναυπάκτου είναι το γεγονός ότι οι άρχοντες που πέρασαν σκέφτονται «μικρά». Ένα τέτοιο έργο μπορεί να είναι μεγάλο, μπορεί το όραμα που το συνοδεύει να είναι πράγματι εντυπωσιακό, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ανέφτικτο. Για να γίνει πράξη όμως απαιτεί όραμα, σχεδιασμό και, να πεισθούν αυτοί που διαχειρίζονται την χρηματοδότηση. Άλλωστε αν ένα τούνελ στη Ναύπακτο είναι ανέφικτο, δεν θα υπήρχε στο σχέδιο η κατασκευή του κάτω από το κάστρο.

Έχει δε επιβληθεί ο «μικρός» αυτός τρόπος σκέψης, που μια τέτοια πρόταση κινδυνεύει να λοιδορηθεί και ο εκφραστής της να χαρακτηριστεί γραφικός. Προσωπικά το προτιμώ από το να έπαιζα το παιχνίδι με τις ζαρτινιέρες, ή στο μυαλό μου να μετατρέπεται ένα εργοτάξιο που προέκυψε τυχαία σε «έμπνευση» και «όραμα». Στο κάτω κάτω, οι προτάσεις κρίνονται από τον βαθμό που είναι υλοποιήσιμες. Και η σήραγγά είναι υλοποιήσιμη, σε αντίθεση με «εύκολες» προτάσεις που ναυάγησαν όπως είναι για παράδειγμα η αντιδρόμηση στο Ξενία ή οι λούπες που διέκοπταν τους παραλιακούς πεζόδρομους.

 

Προτεινόμενα άρθρα