Στην… πένα: Η σχολική μας στέγη

Γράφει ο Γιώργος Κ. Ασημακόπουλος

Αν υπάρχει ένα θέμα στο οποίο ξεχειλίζει η υποκρισία στο Δήμο μας, είναι η σχολική στέγη. Εμβληματική θέση σε αυτό το διαχρονικό ρεσιτάλ υποκρισίας έχει το Τρίτο Δημοτικό Σχολείο. Το τρίτο είναι εδώ και έντεκα χρόνια σε λυόμενα. Σε οικόπεδο για το οποίο πληρώνουμε ενοίκιο. Έντεκα χρόνια σε λυόμενα, σα να είμαστε σεισμόπληκτοι σε τριτοκοσμική χώρα!

Το τρίτο είναι το υπόδειγμα της χρεοκοπίας της σχολικής στέγης στη Ναύπακτο. Χρεοκοπία στον οποία μας οδήγησαν οι Δημοτικές Αρχές των τελευταίων 20 ετών. Γιατί δεν είναι μόνο το τρίτο, είναι συνολική η αποτυχία.

  • Να πιάσουμε τα νηπιαγωγεία: Στην πόλη μας δεν υπάρχει ούτε ένα ιδιόκτητο νηπιαγωγείο. Σαράντα χρόνια πληρώνουμε ενοίκια για υπόγεια και ισόγεια, με άθλια προαύλια. Δεν βρέθηκε ένας όλα αυτά τα χρόνια να πει με τα λεφτά που δίνουμε για ενοίκιο θα πάρουμε ένα δάνειο, θα αγοράσουμε μια νεοκλασσική διατηρητέα μονοκατοικία μέσα στην πόλη, θα την αναδείξουμε, και θα την κάνουμε νηπιαγωγείο. Και μετά από 2, 3 χρόνια το ίδιο αλλού. Έτσι σήμερα θα είχαμε, 7, 8 νηπιαγωγεία και δεν θα πληρώνουμε ενοίκια. Όταν το προτείνουμε ακούμε το συνηθισμένο «δεν γίνονται αυτά». Θα μπορούσε κάποιος κακοπροαίρετος να πει ότι γίνονται αλλά δεν τα κάνουν, γιατί με τα ενοίκια «γυρνάει» το Δημοτικό χρήμα…
  • Να πιάσουμε δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια: Τα τελευταία είκοσι χρόνια έχουν γίνει κάποια, λίγα πράγματα. Ελάχιστα καινούργια σχολεία και κάποιες επεκτάσεις, δυστυχώς όλα μέσα στα ίδια οικόπεδα περιορίζοντας τα προαύλια. Ό,τι φτιάξαμε όμως έχει ελλείψεις. Τα σχολεία της Ναυπάκτου δεν έχουν αίθουσες εκδηλώσεων, αίθουσες υπολογιστών, εργαστήρια, βιβλιοθήκες, αίθουσες καλλιτεχνικών, χώρο για φαγητό στα ολοήμερα. Ας δούμε το δεύτερο δημοτικό, τα λυόμενα του πρώτου λυκείου, τα λυόμενα του Λυγιά, το σχολείο της Δάφνης που είναι ξέφραγο, το τρίτο γυμνάσιο, την επέκταση του πρώτου δημοτικού… Τα λίγα σχολεία που φτιάχνουμε είναι κτήρια του χθες, της δεκαετίας του 60. Με μικρές αίθουσες θεωρίας και ένα γραφειάκι καθηγητών. Και πριν πείτε «αυτά είναι ανέφικτα Ασημακόπουλε, δεν γίνονται», σκεφτείτε ότι η Κορώνη των χιλίων τετρακοσίων εννέα κατοίκων, πήρε σχεδόν έξι εκατομμύρια ευρώ από το πρόγραμμα Αντώνης Τρίτσης για γυμνάσιο και λύκειο. Τόσους κατοίκους έχει ο Λυγιάς και ο Γαλατάς. Ο Δήμος Νέστορος, στον οποίο ανήκει η Κορώνη, έχει πληθυσμό όσο και ο δικός μας Δήμος. Στη Ναύπακτο δεν γίνεται, αλλού γίνεται.
  • Πάμε στην τριτοβάθμια: Κάποτε η πόλη αυτή είχε ένα ΤΕΙ. Πληρώναμε ενοίκιο στην αρχή. Μετά το πήγαμε στο Αντίρριο για να μην πληρώνουμε ενοίκιο, και φέραμε την πολεοδομία στη Παλιοπαναγιά όπου πληρώνουμε ενοίκιο. Το ΤΕΙ μεγάλωσε, έγινε πανεπιστήμιο και μας χαιρέτησε. Το ωραίο είναι ότι το ΤΕΙ είχε χρήματα στον προϋπολογισμό του για κατασκευή κτηρίου στη Ναύπακτο. Και εμείς δεν του δώσαμε ένα οικόπεδο για να ριζώσει. Και τότε, βρήκαμε ένα πρόβλημα για κάθε λύση: «δεν γίνεται», «δεν έχουμε λεφτά», «δεν αφήνει ο επίτροπος», «η τριτοβάθμια είναι αρμοδιότητα του κράτους και όχι του Δήμου»… Την ίδια ώρα ο Πύργος, η Καλαμάτα, η Σπάρτη, το Αίγιο και η Αμαλιάδα δώσανε κτήρια και όχι μόνο. Γι αυτό είμαστε η μόνη πόλη, η μόνη, που έμεινε χωρίς σχολή στην τελευταία μεταρρύθμιση.
  • Πάμε στις αθλητικές υποδομές. Τόσα χρόνια δεν μπορέσαμε να στεριώσουμε ένα μεταλλικό κτήριο πεντακοσίων τετραγωνικών για να έχουν τα σχολεία και οι παιδικοί και εφηβικοί αθλητικοί σύλλογοι ένα κλειστό γηπεδάκι. Εδώ δεν μπορείτε να πείτε «δεν γίνεται, δεν έχουμε λεφτά, δεν υπάρχει μελέτη» γιατί θα σας θυμίζω το κλειστό του Αντιρρίου. Ένα κόσμημα. Σας θυμίσω και τις 650 χιλιάδες ευρώ που βρήκαμε για αθλητικά κέντρα σε Άνω Χώρα και Κάτω Χώρα. Στην Άνω Χώρα γίνεται, στη Ναύπακτο «δεν γίνονται αυτά που λες Ασημακόπουλε».
  • Ας δούμε και αυτά τα λίγα που φτιάχνονται σήμερα: στο Λυγιά δημιουργούμε ένα σχολικό οικοσύστημα με το τρίτο γυμνάσιο, το έκτο δημοτικό και το ειδικό σχολείο. Σε λίγο όπως πάμε θα καταλήξει εκεί και το Τρίτο δημοτικό. Μέσα στα χωράφια, σε μια περιοχή λευκό χαρτί όπου ο Δήμος μπορεί να πολεοδομήσει όπως θέλει. Αντί να σχεδιάσουμε λοιπόν ένα πλατύ δρόμο, να σχεδιάσουμε ένα χώρο στάσης για τους γονείς και ένα χώρο στάθμευσης για τους εκπαιδευτικούς, σκεφτομαστε να μονοδρομούμε τον στενό δρόμο που προϋπήρχε. Αντί να φτιάξουμε ένα πολεοδομικό σχέδιο που θα εξυπηρετούμε τα σχολεία αλλά και την γύρω περιοχή, της δημιουργούμε προβλήματα.

Το άνοιγμα των σχολείων έρχεται σε λίγες μέρες. Εκεί γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικοί να μην ξεχάσουμε να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στους υπεύθυνους αυτής της χρεοκοπίας: τους Δημάρχους και τις πλειοψηφίες τους που κυβέρνησαν τον Δήμο μας τις τελευταίες δεκαετίες. Και, να ακούσουμε με προσοχή όταν μας παρουσιάζουν κατάμουτρα ως «έργο» κάποιες ελάχιστες επεκτάσεις και συντηρήσεις.

Προτεινόμενα άρθρα