Page Nav

HIDE
HIDE

Grid Style

GRID_STYLE

Post/Page

FALSE

Weather Location

Classic Header

{fbt_classic_header}

Header Ad

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

latest

Κ. Ακρίβος: «Θυμόμαστε το παρελθόν ή νομίζουμε ότι το θυμόμαστε…»

Ο Κώστας Ακρίβος θα βρίσκεται την ερχόμενη Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου, στη Ναύπακτο, όπου θα παρουσιάσει στο καφέ- βιβλιοπωλείο Adagio II το ...

Ο Κώστας Ακρίβος θα βρίσκεται την ερχόμενη Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου, στη Ναύπακτο, όπου θα παρουσιάσει στο καφέ- βιβλιοπωλείο Adagio II το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Γάλα Μαγνησίας». Σήμερα, σε μία εισαγωγική συζήτηση, μιλά στην «Ε» γι’ αυτό, για τη διαδικασία επιστροφής στο παρελθόν, θέτοντας υπό αμφισβήτηση το εάν όλα όσα θυμόμαστε έχουν όντος συμβεί με τον τρόπο που τα θυμόμαστε. Επίσης μιλά για τη βία, στοιχείο που υπάρχει στο βιβλίο του, αλλά και για το σχολείο και το ρόλο που διαδραματίζει σήμερα «πλάθοντας» τους αυριανούς ενεργούς πολίτες. 

Γάλα Μαγνησίας… με μία παρέα εφήβων να παλεύει να ανοίξει τα «φτερά» της, έχοντας όμως να αντιμετωπίσει, καταρχάς, και τα σκληρά «δεσμά» του οικοτροφείου όπου ζει. Πώς προκύπτει η ιδέα συγγραφής του συγκεκριμένου μυθιστορήματος; 
Μάλλον επειδή και εγώ την ίδια χρονική περίοδο έτυχε να είμαι εσώκλειστος σε οικοτροφείο και μάλιστα εκκλησιαστικό. Θέλησα λοιπόν με τον τρόπο της λογοτεχνίας να δώσω απάντηση στο κατά πόσο ένας άνθρωπος που διανύει την εφηβική του ηλικία μπορεί να στερηθεί το αγαθό της ελευθερίας, καθώς το οικοτροφείο, ένας περίκλειστος κόσμος δηλαδή, έχει απαγορεύσεις, στερήσεις και ποινές.

Για να γνωρίσουμε τους ήρωες της ιστορίας γυρίζουμε πίσω στο χρόνο. Είναι και μία παράλληλη δική σας επιστροφή σε αυτόν κι αν ναι τι σας οδήγησε σε αυτή την «ανάγκη»;  
Βρισκόμαστε στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, αλλά είναι σαν να βρισκόμαστε ακόμα στην εποχή της χούντας. Λογικό είναι οι βασικές δομές της κοινωνίας (σχολείο, εκκλησία κ.ά.) να λειτουργούν με το πνεύμα και το ήθος της εφτάχρονης δικτατορίας, όπως λογικό είναι όλο αυτό το κλίμα να επηρεάζει τη διαγωγή μα και τον χαρακτήρα των μικρών ηρώων. Όλα αυτά είναι προσωπικές μου μνήμες, που ωστόσο αντέχουν ακόμα στον χρόνο.

Έχετε πει ότι το βλέμμα στο παρελθόν έχει πάντα μία δόση νοσταλγίας. Άρα και μία τάση ωραιοποίησης των πραγμάτων, πράγμα όμως που προφανώς δεν ισχύει. Μάλλον δεν είναι μία δική σας τάση, αλλά γενικά συναντάται. Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; 
Η μνήμη είναι μια διαδικασία που, όσο κι αν έχει προοδεύσει η Νευροεπιστήμη, είναι περιοχή αγεωγράφητη. Άλλοτε μας παραδίδεται πιστή και άλλες φορές πάλι παίζει παιχνίδια, είτε ωραία είτε άσχημα. Το κατά πόσο θυμόμαστε το παρελθόν μας ή νομίζουμε ότι το θυμόμαστε είναι και η βασική ιδέα που διατρέχει το βιβλίο.

Είναι στη φύση του ανθρώπου όταν είναι «μικρός» να θέλει να ζήσει έντονα το μέλλον, αλλά όταν «μεγαλώνει» να επιστρέφει στο παρελθόν; 
Συμβαίνει αυτό. Το γιατί συμβαίνει είναι θέμα της ιατρικής επιστήμης, το πώς συμβαίνει όμως, δηλαδή ποιος μορφές παίρνει, αναλαμβάνει τις περισσότερες φορές να το διαχειριστεί η λογοτεχνία.

Οι ήρωες του βιβλίου έρχονται αντιμέτωποι με ένα σκληρό γεγονός που περιέχει βία και που μάλιστα είχε τραγική κατάληξη. Η βία ήταν, είναι και δυστυχώς θα είναι παρούσα;     
Ωραία θα ήταν μια ζωή και ένας κόσμος απ΄ όπου να απουσιάζει η βία. Δυστυχώς, όμως, συνεχίζει ακόμα στις μέρες μας να ταλανίζει τον άνθρωπο. Ή, για να το διατυπώσω καλύτερα, να παράγεται από τον άνθρωπο. Πόλεμοι, φρικαλεότητες, βασανιστήρια, εκτομισμοί, Άουσβιτς… Πολύ θα ήθελα, όπως όλοι μας βέβαια, να ζούμε σε έναν κόσμο μη βίαιο, όμως κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο. Τουλάχιστον ας προσπαθεί ο καθένας να μην την παράγει, να την αποφεύγει ή και να τη μετριάζει.

Έχοντας άμεση επαφή με τα παιδιά, λόγω και της επαγγελματικής σας ενασχόλησης, διακρίνετε στο πέρασμα του χρόνου αλλαγές όχι στον τρόπο ζωής τους, αυτό μοιραία συμβαίνει, αλλά στις προτεραιότητες που θέτουν;  
Περισσότερο από κάθε άλλη εποχή τα σημερινά παιδιά είναι εγκλωβισμένα μέσα σ΄ αυτό που τα ίδια θεωρούν ευτυχία τους. Για τα επιτεύγματα της τεχνολογίας μιλάω, για τη φυλακή της οθόνης. Πιστεύουν πως το προσωπικό και επαγγελματικό τους μέλλον ορίζεται αποκλειστικά από την εικόνας (κινητό, υπολογιστής, τηλεόραση…) Έτσι γίνεται και, χωρίς να το καταλαβαίνουν, οι νέοι χάνουν ό,τι πολυτιμότερο διαθέτουν: την αθωότητας.

Το σχολείο σε αυτή την πορεία διαδραματίζει κάποιο ρόλο ή είναι απλά «παρατηρητής» των εξελίξεων που τρέχουν δίπλα του; 
Όσο κι αν ακούγεται σκληρό και απόλυτο, το σχολείο στις μέρες μας έχει χάσει τον παιδαγωγικό του ρόλο. Η ευθύνη βαραίνει εξ ολοκλήρου την πολιτεία. Σήμερα παρά ποτέ χρειαζόμαστε ένα σχολείο που να διαπλάθει συνειδήσεις και να μορφώνει τις ψυχές. Δυστυχώς στις σχολικές αίθουσες όλα αυτά τα χρόνια γίνεται το αντίθετο.

Και μιας και ο λόγος για το σχολείο, και η συζήτησή μας με έναν συγγραφέα όπως εσείς, εκπαιδεύονται τα παιδιά να διαβάζουν λογοτεχνία; 
Όχι μόνο επειδή ανήκω στον χώρο της συγγραφής, αλλά πιστεύω πως είναι γενική παραδοχή ότι μόνο μέσα από το μάθημα της Λογοτεχνίας μπορεί να οξυνθεί και να διευρυνθεί η ευαισθησία των εφήβων. Το μάθημα όπως γίνεται σήμερα, δηλαδή με τη διδασκαλία αποσπασματικών κειμένων και όχι ολόκληρου λογοτεχνικού έργου (βιβλίου), χάνει τη δροσιά και την ουσία του, με αποτέλεσμα να αφήνει λίγο πολύ αδιάφορους τους μαθητές.

Και τέλος, με αφορμή και την επίσκεψή σας στην πόλη μας, όταν ακούτε τη λέξη Ναύπακτος, τι είναι αυτό που σας έρχεται στο μυαλό; 
Μνήμες από τη Ναύπακτο έχω πολλές και προσωπικές. Την ανέφερα μάλιστα σε κάποιο διήγημα στο προηγούμενο βιβλίο μου τα «Τελευταία νέα από την Ιθάκη». Και βέβαια η λέξη που μου έρχεται αυτόματα στο μυαλό ακούγοντας να γίνεται λόγος για την ωραία Ναύπακτο είναι η λέξη Θερβάντες.

Το βιβλίο
Νεανικοί έρωτες, ποδόσφαιρο στις αλάνες, τσιγάρα στα κρυφά, φάρσες σε καθηγητές και συμμαθητές, πολιτικές ανησυχίες, σχέδια και όνειρα για το μέλλον είναι οι καθημερινές έγνοιες μιας παρέας εφήβων που μεγαλώνουν εσώκλειστοι σ' ένα εκκλησιαστικό οικοτροφείο του Βόλου της δεκαετίας του '70.
Σε μια πόλη που καθρεφτίζεται στα νερά του παρελθόντος, σε μια χώρα που προσπαθεί σιγά σιγά να συνέλθει από τα σκοτάδια της δικτατορίας, ο κάθε άλλο παρά μεγαλόσωμος Αχιλλάκος, ο ψαρομούρης Μπράσκας, ο σωσίας του τραγουδιστή των Rolling Stones Μικ και ο αριστεροπόδαρος Ζερβής είναι έτοιμοι να ανοίξουν φτερά για τα ωραία χρόνια που έπονται, ώσπου ένα τραγικό περιστατικό έρχεται να σημαδέψει τη ζωή τους.
Χρόνια αργότερα, οι ήρωες εξακολουθούν να βασανίζονται από αγωνιώδη ερωτήματα σχετικά μ' αυτό: Τι πραγματικά συνέβη. Έγιναν όλα έτσι όπως τα θυμούνται ή μήπως η μνήμη του καθενός άλλα γεγονότα τα εξωράισε και άλλα τα αλλοίωσε προς το χειρότερο; Μπορούμε να εμπιστευτούμε αποκλειστικά και μόνο τη δική μας μνήμη ή χρειαζόμαστε και τις μνήμες των φίλων μας για να μάθουμε την αλήθεια, ακόμα κι αν αυτή πονάει;
Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο


Ο συγγραφέας 
Ο Κώστας Ακρίβος γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1958 στις Γλαφυρές Μαγνησίας. Σπούδασε Μεσαιωνική και Νεοελληνική Φιλολογία στο πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων. Το 1983 διορίστηκε στο Λύκειο Ανδρίτσαινας και μέχρι σήμερα εργάζεται στη δημόσια εκπαίδευση ως φιλόλογος. Το 1985 κέρδισε με μια σύντομη ιστορία το 1ο βραβείο για νέους συγγραφείς σε διαγωνισμό της εφημερίδας Τα Νέα. Από τότε έχει συγγράψει πολλές ιστορίες, βιογραφίες, μυθιστορήματα και βιβλία για το λύκειο. Τον Νοέμβριο του 2012 εκδίδεται το μυθιστόρημά του Ποιος θυμάται τον Αλφόνς. Έχει συνεργαστεί με πολλές εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων στην οποία διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. κατά τη διετία 2001-2003. Ἐχει εκδώσει αφηγηματικά βιβλία, ανθολογίες, συμμετείχε σε διάφορα συλλογικά έργα και πήρε μέρος στη συγγραφή σχολικών εγχειριδίων. Αρθρογραφεί στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο για θέματα βιβλίου και πνευματικής παραγωγής. Συνεργάστηκε με το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) στα προγράμματα Συγγραφείς στα Σχολεία και Λέσχες Ανάγνωσης. Διευθύνει την σειρά Μια Πόλη στη Λογοτεχνία από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας "Εμπρός" 

Δεν υπάρχουν σχόλια

Ads Place