Page Nav

HIDE
HIDE

Grid Style

GRID_STYLE

Post/Page

FALSE

Weather Location

Classic Header

{fbt_classic_header}

Header Ad

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

latest

Το κράτος δικαίου και το δικό μας δίκαιο

Του Βαγγέλη Καρανικόλα «Για ότι στραβό κι ανάποδο έβλεπα, απευθυνόμουν στους πολίτες και από αυτούς περίμενα και περιμένω την λύτρω...


Του Βαγγέλη Καρανικόλα

«Για ότι στραβό κι ανάποδο έβλεπα, απευθυνόμουν στους πολίτες και από αυτούς περίμενα και περιμένω την λύτρωση. Οι πολίτες είναι αυτοί που αν το θελήσουν, θα στείλουν στα αζήτητα τους κάθε λογής καταγγελιολάγνους, απελευθερώνοντας την Ναυπακτία από τα δεσμά της».

Είναι η φράση με την οποία έκανε επίλογο ο αντιδήμαρχος Κώστας Καρακώστας, στην ανακοίνωση που εξέδωσε την προηγούμενη εβδομάδα, με αφορμή τα όσα έγιναν σχετικά με το έργο στον παραλιακό δρόμο της Παλαιοπαναγιάς, μετά την παρέμβαση του Κώστα Παπακώστα. Και είναι μία φράση η οποία μου τράβηξε το ενδιαφέρον διότι εκφράστηκε από έναν άνθρωπο που ασκεί διοίκηση, και που οφείλει, εκ της θέσης του, να ακολουθεί αν μη τι άλλο τα όσα ορίζουν οι νόμοι. Εύηχη άποψη, εύπεπτη στα αυτιά των πολλών, μόνο που κάπου φρονώ ότι πονά. Και πονά διότι υπάρχει ένα μικρό, έως μεγάλο θα έλεγα, θέμα, εάν οι «καταγγέλλοντες» ή η «καταγγελία» τους είναι σύννομη. Τι γίνεται λοιπόν σε αυτή την περίπτωση; Τι οφείλεις να πράξεις ως διοίκηση; Και τότε, ακόμα, απευθύνεσαι στο λαό;

Άποψή μου, πως πρόκειται για θέση που αγγίζει τις παρυφές του λαϊκισμού, εντελώς προβληματική, αν θέλουμε να λέμε πως ζούμε και «υπηρετούμε» μία φιλελεύθερη δημοκρατία. Πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί, όταν εμμέσως πλην σαφώς, αυτός που ασκεί διοίκηση δεν έχει πρόβλημα να παρακάμψει το  σύστημα δικαίου που μας διέπει, προς όφελος (δήθεν) της λαϊκής κυριαρχίας; 

Μήπως λοιπόν μιλάμε για μία θέση άκρως προβληματική, έως και επικίνδυνη, για μία οποιαδήποτε ευνομούμενη πολιτεία; Αν έτσι φανταζόμαστε πως μπορεί να λειτουργήσει ένα σύστημα, προτάσσοντάς το μάλιστα και ως το κατάλληλο μοντέλο πολιτικής πορείας, τότε αύριο- μεθαύριο τι θα πούμε εάν κάποιος πολιτικός επεκτείνει έναν (ήδη) παράνομο δρόμο μέχρι τη θάλασσα; Και τι θα πούμε στη συνέχεια εάν βρεθεί κάποιος να καταγγείλει αυτή την ενέργεια; Και τότε θα γυρίσουμε προς τον λαό να αναζητήσουμε τη λύση και τη λύτρωση;

Αυτό όμως είναι δυστυχώς το μοντέλο διοίκησης πάνω στο οποίο μάλλον δομήθηκε η τοπική μας δημοκρατία, ένα μοντέλο το οποίο αποτυπώνεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στις παραπάνω δηλώσεις και τη φιλοσοφία που αποπνέουν. Οι περισσότεροι πολιτικοί μας, αλλά και πολλοί από τους πολίτες, εμάς όλους δηλαδή, ενδιαφέρονται και ενδιαφερόμαστε για την εξυπηρέτηση των δικών τους και των δικών μας συμφερόντων, ακόμα κι αν αυτά έρχονται σε αντίθεση με τα όσα ορίζουν οι θεσμοί, αλλά και το «γενικότερο συμφέρον». 

Εδώ όμως υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα, το οποίο δεν βλέπουμε, όσο λειτουργούμε υπό αυτό το πρίσμα. Καμία δημοκρατία δεν μπορεί να επιβιώσει σε βάθος χρόνου όταν θεωρείται ως κύριο καθήκον της η παροχή έως και παράνομων προσδοκιών σε κοινωνικές της ομάδες. «Μπαζώνοντας μία παραλία», και το λέω σχηματικά τούτο, είναι σαν να «μπαζώνεις» και το ίδιο το σύστημα το οποίο κατά τα άλλα υπηρετείς. Το σκηνικό δε, γίνεται ακόμα πιο «δυσώδες» όταν το «μπάζωμα» αυτό ξαφνικά γίνεται λίγους μήνες πριν από τις εκλογές. 

Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι το κράτος δικαίου ενδιαφέρεται πρωτίστως για το κοινό συμφέρον και όχι για την ικανοποίηση των ατομικών μας συμφερόντων ή πολιτικών προσδοκιών, τότε θα έχουμε κάνει ένα καλό βήμα. Έως τότε, αλλοίμονο σε όποιον πάει κόντρα στα θέλω μας… 

Από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας «εμπρός»

Δεν υπάρχουν σχόλια

Ads Place