Ένα flash στην Τέχνη

Επιμέλεια: Βασίλης Βούκλιζας

Φρανσίσκο Γκόγια Πορτραίτο του Δον Μανουέλ Οσόριο, 1788 (γνωστό και ως ”Κόκκινο  Αγόρι”) Metropolitan Museum of Art, New York

 

Μ. Κυριανάκης: Δήμος Δωρίδος: Ανταποδοτικότητα, Αποδοτικότητα ή Αποτελεσματικότητα;

Του Μάκη Κ. Κυριανάκη*

Προ ολίγων εβδομάδων έλαβα – ως μέλος της Επιτροπής Διαβούλευσης του Δήμου – το σχέδιο του τεχνικού προγράμματος αλλά και τον προϋπολογισμό του Δήμου Δωρίδος για το 2021. Ψήφισα θετικά , αν και κάποιες προβλέψεις μου φάνηκαν εξωπραγματικές.

Η προσεκτική ανάγνωση των αριθμών και των προγραμματιζόμενων έργων που έβλεπα αποτυπωμένους στο έγγραφο , έφερε στο μυαλό μου έννοιες όπως αποδοτικότητα , παραγωγικότητα , αποτελεσματικότητα κλπ.

Η καριέρα μου στον ιδιωτικό τομέα ήταν άρρηκτα συνυφασμένη με αυτές τις έννοιες . Αντίθετα , στον δημόσιο τομέα , σκέπτομαι ότι μάλλον τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά και καθόλου αυτονόητα . Πχ , η αποτελεσματικότητα μάλλον είναι το ζητούμενο και αποτελεί διαχρονικό πρόβλημα.

Πώς δηλαδή , με τους πόρους που διατίθενται για να γίνει κάποιο έργο , θα λάβουμε το μέγιστο δυνατόν όφελος με το μικρότερο κόστος . Η παραγωγικότητα των πόρων να είναι στο μέγιστο επίπεδο. Στον ευρύτερο δημόσιο τομέα , η αίσθησή μου είναι ότι υπάρχει τεχνολογικό έλλειμμα , έλλειψη κατάλληλων κινήτρων, χαμηλό ενδιαφέρον για το αποτέλεσμα, μη μέτρηση της παραγωγικότητας κλπ.

Τα 3 “e” του ιδιωτικού τομέα – economy , efficiency , effectiveness – ( οικονομικότητα, αποδοτικότητα, αποτελεσματικότητα ) τώρα τελευταία αναδεικνύονται και εισήχθησαν στην ευρύτερη δημόσια διοίκηση με τον ν.4129/2013. Βλέπω αυτό το μοτίβο στα πλάνα που ανακοινώνει η κυβέρνηση.

Στα καθ’ ημάς , εννοώ στον Δήμο Δωρίδος , δύο ερωτήσεις πρέπει να τίθενται όταν σχεδιάζονται δράσεις :

α) γίνονται τα σωστά πράγματα ;

β) τα πράγματα γίνονται με τον σωστό τρόπο;

Πιστεύω ότι η οποιαδήποτε δημοτική αρχή , όταν σχεδιάζει επεμβάσεις και αναλώνει πόρους το κάνει για το κοινό καλό ! Αν λοιπόν πιστεύει ότι κάνει τα σωστά πράγματα , αμέσως μετά θα πρέπει να θεσπίσει τους λεγόμενους “Δείκτες Απόδοσης” ή όπως λέμε στο εξωτικό Λευκαδίτι τους “Key Performance Indicators -KPI” . Αυτοί οι δείκτες , θα μας επιτρέψουν να παρακολουθούμε την απόδοση του οργανισμού για την επίτευξη του τελικού στόχου που είναι η ανάπτυξη της περιοχής και η ευημερία των δημοτών.

Θα ήμουν εξαιρετικά ευχαριστημένος αν με πληροφορούσε κάποιος οτι στον Δήμο μας υπάρχουν και είναι ενεργοί αυτοί οι δείκτες .

Αν δεν υπάρχουν, ενδεικτικά, κάποιοι δείκτες μπορεί να είναι :

  • % του προϋπολογισμού που δεσμεύεται για κοινωνικές δαπάνες ( ΚΑΠΗ , παιδικοί σταθμοί κλπ).
  • % των απορριμμάτων που ανακυκλώνονται .
  • δείκτης ικανοποίησης των υπαλλήλων.
  • % του προϋπολογισμού που πηγαίνει για εφαρμογή νέων τεχνολογιών .
  • ποσοστό παιδικών χαρών που λειτουργούν κάτω από τις νέες προδιαγραφές.
  • συνολικές ώρες εκπαίδευσης των υπαλλήλων .
  • κόστος λειτουργίας ανά κάτοικο .
  • ανταποδοτικά τέλη ανά κάτοικο .
  • απόκλιση από τις προγραμματισμένες δαπάνες για επενδύσεις .
  • αριθμός Η/Υ στο σύνολο των υπαλλήλων .
  • αριθμός βλαβών ύδρευσης ανά έτος .

Αυτοί οι δείκτες θα αναφέρονται σε στόχους απλούς και σαφείς , μετρήσιμους ,με συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα επίτευξης και που θα συμβάλλουν στο γενικό στόχο της δημοτικής αρχής .

Θα μπορούμε έτσι να παρακολουθούμε την πρόοδο στους τομείς που μας ενδιαφέρουν και τον βαθμό αποτελεσματικής διαχείρισης των ανθρώπινων και υλικών πόρων καθώς και την ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρονται στον δημότη.

Ειλικρινά δεν γνωρίζω αν η Εκτελεστική Επιτροπή – όπως προανέφερα- παρακολουθεί με δείκτες ή όχι το παραγόμενο έργο .Πχ , στο τελευταίο ΔΣ ο κος Δήμαρχος μας ανέφερε οτι το ποσοστό υλοποίησης των έργων του Τεχνικού Προγράμματος θα ανέλθει εντυπωσιακά το 2021 σε σχέση με το 2020 . Θα ήταν πολύ σωστότερο να πεί πχ : το ποσοστό υλοποίησης του τεχνικού προγράμματος ήταν 54% το 2020 και σκοπεύουμε το 2021 να ανέλθει στο 75%.

Είναι ευκαιρία , τώρα που ο Δήμος διαθέτει γενικό γραμματέα , να αναληφθεί μια τέτοια προσπάθεια η οποία στο τέλος να επιβραβεύει την επίτευξη των στόχων με κάποιο είδος bonus (δεν είναι τελείως άγνωστη λέξη στον δημόσιο τομέα !!! ). Ο Δήμαρχος είναι πολυμήχανος ! Θα βρεί τον τρόπο !

Ενόψει λοιπόν της ψήφισης του προϋπολογισμού για το 2021 και με το γεγονός οτι είμαστε στην αρχή του έτους , υπάρχει ο χρόνος οι διοικούντες τον Δήμο να ασχοληθούν με το θέμα που προτείνω. Είμαι σίγουρος οτι η θέσπιση Δεικτών Απόδοσης θα ωφελήσει τα μέγιστα τον Δήμο μας , θα βελτιώσει την λειτουργία του και οι δημότες θα απολαμβάνουν υπηρεσίες υψηλού επιπέδου.

Άρα , για να επανέλθω στο ερωτηματικό του τίτλου! Τί χρειαζόμαστε από τα 3 (ανταποδοτικότητα , αποτελεσματικότητα ή αποδοτικότητα ) , απαντώ : χρειαζόμαστε όραμα , θέληση και μέθοδο γι αυτό που κάνουμε . Η αποτελεσματική διαχείριση θα έρθει ως συνέπεια αυτών που προανέφερα!

*Πρόεδρος Αδελφότητος Λευκαδιτίου

Ο Στ. Λουκόπουλος γράφει για το Γρ. Ράπτη: «Αφιερωμένο εξαιρετικά στον Γρηγόρη»

Στην «ε» ζητήσαμε από τον Στάθη Λουκόπουλο, να γράψει το δικό του αποχαιρετιστήριο μήνυμα για το Γρηγόρη Ράπτη που πριν από λίγες ημέρες «έφυγε» από τη ζωή. Δεν το πράξαμε τυχαία. Έχοντας συνδεθεί μαζί του φιλικά για 55 χρόνια, επιλέξαμε ο Στάθης Λουκόπουλος, ως μία, κατά την άποψή μας, από τις καλύτερες πένες του τόπου μας, να πει μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας τα δικά του λόγια για τον αγαπητό σε όλους Γρηγόρη. Αποδεχόμενος την πρόσκλησή μας, μάλιστα, μας εμπιστεύθηκε να δημοσιεύσουμε αποσπάσματα από ένα γράμμα που του είχε αποστείλει ο εκλιπόντας το 1971, στο πλαίσιο της επικοινωνίας τους μέσω αλληλογραφίας, απόδειξη αν μη τι άλλο των στενών φιλικών σχέσεων που διατηρούσαν εκείνα τα χρόνια.

Διαβάστε όσα έγραψε ο Στ. Λουκόπουλος, με τίτλο «Αφιερωμένο εξαιρετικά στο Γρηγόρη»

«Είναι αλγεινό το εγχείρημα να ξεδιπλώσω σε λίγες γραμμές και με λίγες λέξεις τις πτυχές και τα στοιχεία της προσωπικότητας ενός πολυαγαπημένου φίλου που έφυγε από κοντά μας τόσο αθόρυβα, τόσο αναπάντεχα και τόσο πρόωρα.

Με τον αείμνηστο πλέον Γρηγόρη Χρ. Ράπτη η φιλική μας σχέση ανατρέχει σχεδόν πενήντα πέντε χρόνια πίσω. Ήταν τότε στα χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών που ως φοιτητές κοντανασαίναμε τη ζωή μας στην Αθήνα. Συχνάζαμε θυμάμαι τότε σ’ ένα σνακ-καφέ (Ασκληπιού και Διδότου) στα Εξάρχεια. Ήταν το στέκι των Ναυπακτίων της γενιάς μας εκείνα τα χρόνια. Ο Γρηγόρης ξεχώριζε ανάμεσά μας. Αυτός κι ένας ακόμα συγχωρεμένος φίλος της τότε παρέας ήταν οι πιο ανήσυχοι, οι πιο προχωρημένοι στα ρεύματα και τις τάσεις των νέων της εποχής. Ενδεικτικά μπορώ να πω πως σε μία εποχή που ο Σολωμός, ο Παπαδιαμάντης, ο Τολστόι, ο Παλαμάς (άντε και κανένας Σεφέρης) στόλιζαν τα ράφια των δωματίων των περισσοτέρων φοιτητών, ο Γρηγόρης διάβαζε Καζαντζάκη, Ρίτσο, Μπρεχτ, Καμύ, Μπεργκσόν, Καβάφη, Σινόπουλο, Σαχτούρη, Αναγνωστάκη, Δημουλά και Πατρίκιο.

Απ’ τα γυμνασιακά του χρόνια στη Λεόντειο Σχολή, μεγαλωμένος σ’ ένα προοδευτικό οικογενειακό περιβάλλον, πνεύμα ανήσυχο και ερευνητικό εκ φύσεως και ο ίδιος, δεν άργησε να ενστερνιστεί προχωρημένες για την εποχή εκείνη κοινωνικοπολιτικές ιδέες και θέσεις. Ιδέες και θέσεις που ευθαρσώς και με παρρησία υποστήριζε ακόμα κι εκείνα τα δύσκολα χρόνια. Ιδέες και θέσεις που τον ανάγκασαν να εξεταστεί, αν θυμάμαι καλά, πέντε φορές στο τελευταίο του “επί πτυχίω” μάθημα της Πολιτικής Δικονομίας, από έναν εθνικιστή και κορυφαίο του νεοχριστιανικού κινήματος καθηγητή. Ιδέες και θέσεις που του στέρησαν την άνετη θητεία του έφεδρου αξιωματικού όταν εγκάθετοι της χούντας του 1967 και εμπαθείς Ναυπάκτιοι τον “έδωσαν” ως επικίνδυνο και μιαρό για τις ένοπλες δυνάμεις. Ιδέες και θέσεις που αν δεν τις υπηρετούσε με σθένος θα είχε κουραστεί (συμβιβαζόμενος όπως άλλοι) να είναι υπουργός σε πολλές κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης.

Δεν θα καταχραστώ τον χώρο της εφημερίδας αναπτύσσοντας τις μετά την δικτατορία πτυχές της έντονης κοινωνικοπολιτικής του δράσης είτε ως στελέχους (μέχρι την διαγραφή του) του “πρώτου” ΠΑΣΟΚ, είτε ως στελέχους του ΚΚΕ μετέπειτα, είτε ως προέδρου της τοπικής ομάδας του Ναυπακτιακού Αστέρα, είτε ως στελέχους του πολιτιστικού συλλόγου “Γιάννης Βλαχογιάννης”, είτε ως υποψηφίου δημάρχου και εκλεγμένου δημοτικού συμβούλου. Δεν θα σας κουράσω εκθιάζοντάς τον ως έγκριτο νομικό και δικηγόρο ή εξάροντας την επαγγελματική του ευθύτητα, εντιμότητα και ανιδιοτέλεια. Άλλωστε όλα αυτά είναι γνωστά στους κατοίκους της μικρής μας κοινωνίας.

Όλα αυτά ήταν επιλογές, επιτεύγματα, κατακτήσεις, στάση ζωής του αείμνηστου Γρηγόρη και έρχονται ως συμπλήρωμα ή επιστέγασμα των σπάνιων έμφυτων ψυχικών αρετών του αυτών της τιμιότητας, της ακεραιότητας, της ανιδιοτέλειας, της ηθικής και του δικαίου, της ευγένειας και της καλοσύνης.

Ας αναπαυθεί εν ειρήνη ο αλησμόνητος Γρηγόρης κι όλοι εμείς οι ποικιλώνυμοι φίλοι του ας ψιθυρίσουμε τους στίχους του αγαπημένου του Κώστα Καβάφη ως νοερή επιτύμβια αναφορά.

“…..        Υπήρξε δίκαιος σοφός γενναίος,

Υπήρξεν έτι το άριστον εκείνο, Ελληνικός

ιδιότητα δεν έχει η ανθρωπότης τιμιωτέραν

εις τους θεούς ευρίσκονται τα πέραν….”

Διαβάστε και τα αποσπάσματα από το γράμμα: 

 

Β. Νασόπουλος: Χριστούγεννα Πανδημίας

Μέρες που έρχονται, θυμήθηκα στίχους από τις ποιητικές συλλογές ενός φίλου του Δημήτρη του Τσουκαλά, μέσα από τους οποίους ερμήνευσε και άφησε παρακαταθήκη στη μνήμη μας βιώματα και συναισθήματα ανθρώπων του τόπου μας, που σήμερα λόγω συνθηκών είναι δύσκολο να ζωντανέψουν.
Σ’αυτά τα ποιήματα των συλλογών, αποτυπώνονται ήθη και έθιμα, που όμως τότε δεν τα σκίαζε αυτή η επιφυλακτικότητα του σήμερα.
Πρόσωπα σεβαστά και αγαπημένα τις μέρες αυτές, ήταν πρωταγωνιστές και δίνανε τον τόνο της παράδοσης, διώχνοντας λύπες και προσθέτοντας χαρές και πράξεις ανθρωπιάς και αλληλεγγύης.
Πατριδολάτρης ποιητής ο Δημήτρης Τσουκαλάς εκφράζει ένα βαθύ στοχασμό, αλλά και αναδεικνύει συναισθήματα που αφορούν όλους μας τις μέρες αυτές .

“Πότε θα ‘ρθουν Χριστούγεννα
αυτή η άγια μέρα
να μαζευτώ στο σπίτι μου
στη ζεστασιά της μάνας.

Το βλέμμα να’ναι η γιορτή
και η γιορτή το βλέμμα,
δώρο να είναι το φιλί
φιλί από χρυσάφι.”

Οι λέξεις απλές το νόημα, αλλά αποδίδουν σε βάθος τη σημασία των γιορτών αυτών των ημερών. Είναι αυτό που δεν έχουμε και δεν το μπορούμε φέτος.
Ναι τα φετινά Χριστούγεννα χάσανε τον αισθησιασμό που προσφέρει η ανθρώπινη συνάφεια, και δυστυχώς η Πανδημία μετά το Πάσχα, μας προσφέρει άλλη μία θλίψη απομόνωσης και αλλόκοτης μοναχικής περίσκεψης.
Είναι όπως λέει και ο φίλος μου ο Δημήτρης στο “Όραμα της ποίησης”, στον πρόλογο μιας συλλογής, σαν να προσπαθούμε να σχηματίσουμε εικόνες από ασχημάτιστες παραστάσεις.
Είναι αυτό που λέει παρακάτω, και που βγαίνει σαν απόρροια της ακοινωνησίας που έχει επιβληθεί, να λειτουργούμε φοβισμένα και να προσπαθούμε να απομακρυνθούμε πριν προλάβουν να μας φωτογραφίσουν.
Μεγάλη θλίψη και ιδιαίτερη στενοχώρια μου δημιουργήθηκε από την επισήμανση της εγγονής μου ότι φέτος δεν μπορεί να πει τα κάλαντα. Αυτή η αδυνατότητα ανεβάζει πόνο στις παιδικές ψυχές και σβήνει τη χαρά της εξωτερίκευσης των εορταστικών συναισθημάτων, όσο κι αν κάποιες εκδηλώσεις έχουν μυθοπλαστικό χαρακτήρα.
Με ένα φοβερό αισθησιασμό Δημήτρης Τσουκαλάς δημιουργεί έναν εκστασιασμό με τον ποιητικό του οίστρο ,και νομίζω ότι οι παρακάτω στίχοι τα λένε όλα για τα κάλαντα των ημερών:

“Ακούω τον κτύπο της καρδιάς
το μάνταλο της πόρτας
ξυπόλητος πετάχτηκα
τη πόρτα για ν’ανοίξω

να μπούνε τ’αγγελούδια μου
να μπεί ο Αϊ Βασίλης
παραμονή Χριστούγεννα
τα κάλαντα να πούνε.”

Στα τόσα χρόνια που λειτούργησα σαν Ψάλτης συνειδητοποίησα το μεγαλείο των ημερών ειδικά μέσα από το ακόρεστο πάθος των υμνουργών, όπου η ψαλτική τέχνη υπηρετώντας τη λατρευτική έκφραση δίνει και το στίγμα των ημερών.
Θρησκευτικό και εορταστικό το στίγμα με ότι αυτό συνεπάγεται στις ανθρώπινες σχέσεις.
Και τίποτα δεν είναι πιο αληθινό από την επικοινωνία, από την ανταλλαγή ευχών και από τη σύσφιξη των σχέσεων που προσφέρει αυτή η γιορτή που έχει πανανθρώπινο χαρακτήρα. Μάλιστα μιλάμε για μία γιορτή που σχεδόν διαρκεί περίπου ένα δεκαπενθήμερο. Αυτό γιατί ξεκινάει το εορταστικό δεκαπενθήμερο από την ημερομηνία γέννησης και τελειώνει με τη γιορτή της Βάπτισης τα λεγόμενα Θεοφάνεια.
Αυτή η τιμή των Χριστιανών στον Ιησού Χριστό γίνεται σε απόδοση των ευεργετημάτων που προσέφερε στον άνθρωπο μέσα από τη θεία και άκρως υπερφυσική δύναμη του.
Είναι η τιμή σε αυτόν που σαν προσωπικότητα παρουσιάζε ένα θαυμάσιο σύνολο αρμονικού μεγαλείου, στο οποίο εναρμονίζονταν απόλυτα τα έργα και οι λόγοι προς τους σκοπούς.
Αυτή λοιπόν τη μεγάλη Δεσποτική γιορτή δεν τη ζούμε φέτος όπως πρέπει.
Η λατρεία για αυτούς που την έχουνε σε πρώτη προτεραιότητα μπορεί να μη λείψει, όμως το σύνολο των παραδοσιακών εκδηλώσεων που συμπληρώνουν τη γιορτή, θα λείψουν.
Το σπουδαίο είναι ότι δεν γνωρίζουμε αν τα επόμενα Χριστούγεννα θα είναι όπως τα παλιά παραδοσιακά από άποψη εορταστικού ενδιαφέροντος, κι αν η συνέχεια της ζωής δικαιώσει την προσπάθεια των ειδικών για εξάλειψη της πανδημίας.
Η προσπάθεια πρέπει να είναι συλλογική και επίπονη. Τα αποτελέσματα θα φανούν μόνο αν έχουμε εστιάσει σωστά και εφ’όσον συνεχίσουμε να πειθαρχούμε σε αυτά που πλέον θεωρούνται ενδεδειγμένα μέτρα.
Έτσι όπως λέγανε και οι αρχαίοι Έλληνες το αποτέλεσμα για να είναι θετικό πρέπει να “όζειν ελλυχνίων”. Να είναι δηλαδή σαν τους λόγους του Δημοσθένη που τους είχε δουλέψει πολλές ώρες τη νύχτα και είχαν πάρει τη μυρωδιά του λυχναριού.
Γιατί και σήμερα συνήθως η φράση “όζειν ελλυχνίων” αναφέρεται για έργο που για να γίνει σωστό και να έχει αποτέλεσμα, χρειάστηκε υπομονετική και επίπονη εργασία.
Ανάμεικτα τα συναισθήματα φέτος.
Από τη μία η ανάγκη για γιορτινή ατμόσφαιρα και από την άλλη για περίσκεψη και εκτίμηση των δύσκολων συγκαιριών λόγω της πανδημίας.
Πιστεύω όμως ότι η απότιση φόρου τιμής σε όσους έφυγαν, και οι ευχές για ανάρρωση σε όσους νοσούν αυτές τις μέρες είναι απαραίτητα. Νομίζω ότι οι λίγοι στίχοι που επέλεξα του φίλου Δημήτρη Τσουκαλά που ας είναι καλά όπου κι αν βρίσκεται, τα λένε όλα:

“παρά το κλάμα συγγενών και την κραυγή κοράκων
ξύνω τα χέρια να σταθώ, το μέτωπο παγώνει
χάνεται ο κόσμος γύρω μου, μαραίνονται λουλούδια…”

Νασόπουλος Βασίλης
Βελβίνα – Ναυπάκτου

Αντ. Βενέτης: Ο πρίγκιψ Π. Κροπότκιν και ο διάδοχος Κωνσταντίνος

Ξεφυλλίζοντας, στη Παπαχαραλάμπειο βιβλιοθήκη της Ναυπάκτου, την Αθηναϊκή Εφημερίδα του 19ου αιώνα «ΝΕΑ ΕΦΗΜΕΡΙΣ», βρήκα και κάποιες «ειδήσεις» που αναφέρονται στο Ρώσο αναρχικό στοχαστή Πιότρ Κροπότκιν (1842-1921). Τις «ειδήσεις» αυτές αντέγραψα και τις μεταφέρω επί λέξει.

Έτσι στη «ΝΕΑ ΕΦΗΜΕΡΙΣ» της 19.6.1886 διαβάζουμε: «Έχομεν τινά είδησιν, καθ’ ήν προσεχώς αναμένεται όπως έλθη ενταύθα μετά της κυρίας του, ο γνωστός κ. Κροπότκιν, κοινωνιστής διακεκριμένος».

Εξ όσων γνωρίζω η «είδηση» δεν επαληθεύτηκε και φαίνεται ότι ο Πρίγκιπας Πιότρ Κροπότκιν, δεν πάτησε τα χώματα της Αττικής.

Η επόμενη «είδηση» στην ίδια εφημερίδα αναφέρεται στον έλληνα μεταφραστή βιβλίου του Π. Κροπότκιν-Πλάτωνα Δρακούλη (1858-1934), δημοσιογράφο και κοινωνιολόγο, από τους πρωτοπόρους του σοσιαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Έτσι γράφει η «ΝΕΑ ΕΦΗΜΕΡΙΣ» της 13-8-1886. «Το «Άρδην», η γνωστή κοινωνιστική εφημερίς του Πλ. Δρακούλη, αγγέλεται ότι επαναλαμβάνει την έκδοσιν της μηνιαίως ήδη και οκτασέλιδος».

Η πιο ενδιαφέρουσα όμως «είδηση» είναι της αυτής εφημερίδος, της 18-12-1886. Έτσι το Δεκέμβριο του 1886 η Αθήνα γιορτάζει την ενηλικίωση του Διαδόχου Κωνσταντίνου (1868-1923). Το γεγονός συνήγειρε τον απανταχού ελληνισμό της διασποράς και οι αντιπρόσωποι των πολυάριθμων ελληνικών κοινοτήτων της διασποράς κατακλύζουν την Αθήνα.

Ο Πλάτων Δρακούλης προσφέρει στο διάδοχο Κωνσταντίνο το, υπ’ αυτού μεταφρασθέν, βιβλίο του Π. Κροπότκιν «Έκκλησις προς τους Νέους» και ο Κωνσταντίνος το αποδέχεται ασμένως.

Αλλά ας παραθέσουμε επί λέξει τη σχετική «είδηση».

ΝΕΑ ΕΦΗΜΕΡΙΣ, 18-12-1886

Επιστέφουσα το πλήθος των γενομένων προς το διάδοχον προσφωνήσεων επήλθε η επομένη προσφώνησις του κ. Πλάτωνος Δρακούλη δωρησαμένου τω διαδόχω την «Έκκλησιν εις τους Νέους» το γνωστόν έργον του Κροπότκιν, πολυτελώς δεδεμένην, μετά φύλλων χάρτου εν τέλει προστεθειμένων διά σημειώσεις, και φέρουσα επιγραφήν χρυσοίς γραμμάτων επί ερυθρού μεταξίνου υφάσματος. «Τω επιδόξω βασιλεί των Ελλήνων 1886». Ιδού η προσφώνησις. «Επίδοξε Βασιλεύ, δράττομαι της ευκαιρείας των εορτών σας, όπως, αντί πάσης άλλης ευχής προσενέγκω υμίν την υπ’ εμού άρτι γενομένην μετάφρασιν της «Εκκλήσεως προς τους Νέους» του ρώσου πρίγκιπος Πέτρου Κροπότκιν ήν και αφιέρωσα τη σπουδαζούση νεότητι της Ελλάδος. Ευελπιστών ότι θα δεχθήτε βιβλίον όπερ είναι ολοέν αχώριστον εγκόλπιον πλείστων συνομηλίκων συμπολιτών σας, παρακαλώ υμάς να το αναγιγνώσκητε εν ταις στιμγαίς καθ’ άς λησμονήτε ότι είσθε επίδοξος βασιλεύς, πλάτων. Ε. Δρακούλης».

Ο διάδοχος παρήγγειλε τω κ. Δρακούλη διά του υπασπιστού αυτού κ. Σαπουντζάκη, ν’ αποστείλη αυτώ το δώρον χωρίς να προσέλθη ο ίδιος. Πιστεύομεν ότι ο κ. Δρακούλης θα έμεινεν ευχαριστημένος ότι εγένετο δεκτόν το δώρον του και ας μη εγένετο δεκτός αυτός. Ευχόμεθα μόνον να μη λάβη παράσημον, όπερ θα εξουδετέρου τη γενομένην αυτώ τιμήν».

Αντώνης Ν. Βενέτης,

Μοναστηράκι Δωρίδος

Γ. Βαρεμένος: Να τους εκατοστήσει τους άριστους!

του Γιώργου Βαρεμένου*

Θα μπορούσε να ευχηθεί κανείς στον κ. Μητσοτάκη να τους εκατοστήσει τους υπουργούς και υφυπουργούς και να τους εμβολιάσει για το κακό το μάτι. Τόσους άριστους συγκεντρωμένους δεν βρίσκεις ούτε σε χοροεσπερίδα του Χάρβαρντ. Τόχε πει ο πρωθυπουργός, που βρίσκεται στα μαχαίρια με την αλήθεια, ότι το κυβερνητικό σχήμα θα είναι ολιγομελές και τόκανε πράξη. Για να χαρακτηρισθεί πλέον ένα υπουργικό συμβούλιο πολυμελές, θα πρέπει να ξεπεράσει τον αριθμό των βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος.

Το φλουρί έπεσε στην ακροδεξιά, καθώς πλέον σύσσωμο το εντός της ΝΔ ΛΑΟΣ βρίσκεται πρώτο τραπέζι πίστα. Ένας πρώτος στόχος είναι να ευρεθεί ο Α. Σαμαράς χωρίς σαμαρικούς και να μείνει με την ψευδαίσθηση ότι συγκυβερνάει. Ωστόσο, το πιο σοβαρό απ’ όλα είναι ότι η νεοδεξιά επιχειρεί να ενσωματώσει οριστικά τις ψήφους της Χρυσής Αυγής και να αποτρέψει φυγόκεντρες προς την θολή ακροδεξιά τάσεις, που παράγει η κρίση και οι εξελίξεις στα εθνικά θέματα. Από αυτή την άποψη, ο Μ. Χρυσοχοΐδης, που απειλούσε στις γιορτές να μπει μέσα στα σπίτια, επιτελεί ένα έργο αστυνομοκρατίας και αυταρχισμού που αποτελεί βαθύτερη συστημική επιλογή και επομένως υπερβαίνει την κυβέρνηση, ώστε θα μπορούσε καθ’ υπερβολήν να λεχθεί ότι δεν είναι βέβαιο αν θα απομακρυνθεί πρώτος ο σημερινός υπουργός Προστασίας του Πολίτη ή ο κ. Μητσοτάκης.

Στον τομέα της  εργασίας, όπου δεν έχει μείνει τίποτε όρθιο, ο μπρουτάλ κ. Βρούτσης, που είχε γίνει κόκκινο πανί, εστάλη για να μεταλαμπαδεύσει τις ιδέες του από την θέση του Α’ κοινοβουλευτικού εκπροσώπου. Στην θέση του ο κ. Χατζηδάκης, ο οποίος με ένα πιο τεχνοκρατικό πρόσωπο θα επιχειρήσει να εφαρμόσει στον εργασιακό χώρο τις βασικές συνιστώσες του δόγματος Πισσαρίδη και να ανασχέσει την εξωφρενική διόγκωση των απλήρωτων συντάξεων. Εν όψει πιθανών εκλογών, έξαλλοι και ανερμάτιστοι ultra δεξιοί αναβαθμίσθηκαν κατά τα πρότυπα του τελευταίου ανασχηματισμού Σαμαρά και ο κ. Χατζηδάκης υποβαθμίσθηκε, αναλαμβάνοντας το έργο να λειάνει αυτά που ενδεχομένως δεν λειαίνονται.

Όσοι προεκλογικά, το 2015, προέβλεπαν ότι αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα υπάρχει χαρτί υγείας , ανέλαβαν να συνεχίσουν το έργο τους και χ….. η φοράδα στ’ αλώνι για το τί λένε το πρωί, τί το μεσημέρι και τί το απόγευμα. Μέσα στον προπαγανδιστικό ορυμαγδό, ποιος θάχει τον χρόνο να σκεφθεί;

Η κ. Κεραμέως παρέμεινε ακλόνητη μέχρι να ολοκληρωθεί η μετατροπή της Δημόσιας Παιδείας σε αγρόν κεραμέως (αγρόν αίματος, σύμφωνα με το κατά Ματθαίον), προς όφελος της Ιδιωτικής Ασυδοσίας.

Στο υπουργείο Πολιτισμού, με την κ. Μενδώνη πρέπει να συνεχισθεί και να ολοκληρωθεί το έργο τσιμεντοποίησης της Ακρόπολης και κάποιος πρέπει να λογοκρίνει τα ντοκυμαντέρ για την Μελίνα, το φάντασμα της οποίας πλανάται πάνω απ’ το υπουργείο και τρομοκρατεί τους απρόσωπους γραφειοκράτες.

Το υπουργείο Εσωτερικών είναι «εκλογικό υπουργείο» και εκεί θα ισχύσει το δόγμα «φωτιά και τσεκούρι» στους προσκυνημένους Θεοδωρικάκους, που δεν τους έφτανε η λίστα Επικρατείας, ήθελαν να μπουν και στο ιερό της νεοδεξιάς εξουσίας. Τώρα έχουνε σκληρό δεξιό ροκ.

Ως προς την διαχείριση της πανδημίας, τα κριτήρια είναι αμιγώς επικοινωνιακά και το να μην κάνεις τίποτε είναι το παν. Ενδεχόμενη μετακίνηση του κ. Κικίλια θα συνιστούσε και τυπικά ομολογία αποτυχίας. Όσο λιγότεροι συνειδητοποιήσουν αυτή την αποτυχία, τόσο καλύτερα για την εξουσία.

Πέρα από την ονοματολογία, που αποτελεί την ατραξιόν κάθε ανασχηματισμού, υπάρχει και η ωμή πραγματικότητα: Βαρειά η συγκυρία για να αλλάξουν την ατζέντα με αυτό το παίγνιο. Ο Μανωλιός φόρεσε τα ρούχα του αλλοιώς και διαθέτει πολλές επικοινωνιακές αλλαξιές. Το θέμα είναι να αναδειχθεί ότι, παρ’ όλα αυτά, ο βασιληάς είναι γυμνός. Εύκολο; Καθόλου. Αναγκαίο; Οπωσδήποτε!

* Ο Γ. Βαρεμένος είναι βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας και αναπληρωτής τομεάρχης Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ.

 

Στην… πένα: Η δύναμη της πράξης και του υποδείγματος

Γράφει ο Γιώργος Κων/νου Ασημακόπουλος

Με την αναγγελία της είδησης της διάθεσης του εμβολίου του κορονοϊού, έγινε φανερό ότι υπάρχει ένα πολύ μεγάλο τμήμα της κοινωνίας που είναι δύσπιστο αναφορικά με την ασφάλειά του. Πολλά τα ερωτήματα, οι φόβοι, οι ανησυχίες. Ένα τεράστιο κύμα σκεπτικισμού που ενισχύεται από το έλλειμμα εμπιστοσύνης που υπάρχει από χρόνια.

Με ευκαιρία το νέο εμβόλιο διαπιστώθηκε για άλλη μια φορά ότι η κοινωνία δεν εμπιστεύεται την πολιτική ηγεσία. Στο γενικευμένο κλίμα αμφισβήτησης που έχει διαμορφωθεί από ετών, ήρθε να προστεθεί η κακή διαχείριση της υγειονομικής κρίσης τόσο σε εθνικό όσο και διεθνές επίπεδο. Χιλιάδες νεκρών σε ανεπτυγμένες χώρες απέδειξαν ότι η οικονομία μπήκε πάνω από την ανθρώπινη ζωή σε θεωρητικά προηγμένες  κοινωνίες. Παλινωδίες όπως το κλείσιμο των σχολείων, ή ανούσιες απαγορεύσεις που δεν συνεισέφεραν στον περιορισμό της επιδημίας έκαναν την κοινωνία ακόμα πιο δύσπιστη.

Φυσικό επόμενο ήταν ο διχασμός της κοινωνίας και στο ζήτημα του εμβολιασμού. Από τη μία θορυβώδεις συνωμοσιολόγοι και, από την άλλη, φανατικοί ορθολογιστές με προσβλητικό λόγο. Στη μέση η μεγάλη σιωπηρή πλειοψηφία της κοινωνίας η οποία στέκεται προβληματισμένη, δύσπιστη, και σε δίλλημα: να το κάνω το εμβόλιο ή όχι;

Το θέμα του διχασμού και της δυσπιστίας της κοινωνίας στο θέμα του εμβολίου έχει πρακτικό αντίκτυπο αφού επηρεάζει τη συλλογική ανοσία. Αν ο εμβολιασμός δεν φτάσει σε ποσοστά 70% και πάνω του πληθυσμού, δεν επιτυγχάνεται ανοσία. Είναι κρίσιμο να πεισθεί ένα τόσο μεγάλο ποσοστό, αλλιώς θα συνεχίσει η ανώμαλη κατάσταση της απειλής, του φόβου, των νεκρών και της κοινωνικής ανωμαλίας.

Με δεδομένη την επιφύλαξη της πλειοψηφίας, δύο τρόποι υπάρχουν για να επιτευχθεί συλλογική ανοσία μέσω του εμβολιασμού. Ο ένας είναι της επιβολής, καθιστώντας τον εμβολιασμό υποχρεωτικό. Μια υποχρέωση που μόνο ως εφιάλτης μοιάζει σε μια σύγχρονη, δημοκρατική κοινωνία. Ο άλλος είναι της πειθούς. Η πειθώ απαιτεί ειλικρίνεια, επιχειρήματα και, κυρίως, τη δύναμη του υποδείγματος.

Ο εμβολιασμός της πολιτικής, θρησκευτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας αυτό τον σκοπό υπηρετεί: τη δημιουργία υποδειγμάτων ώστε να πειστεί η κοινωνία για την αναγκαιότητα αλλά και την ασφάλεια του εμβολιασμού. Όταν ο λογικός -αλλά προβληματισμένος- πολίτης λαμβάνει την εικόνα του εμβολιασμού της ηγεσίας η δυσπιστία κάμπτεται, εδραιώνεται ένας επιπλέον βαθμός εμπιστοσύνης και, γίνεται ένα βήμα προς την κατάκτηση της συλλογικής ανοσίας.

Είναι δεδομένο ότι όποιος συμμετέχει σε αυτή την προσπάθεια θα δεχτεί ή τα πυρά ή τη σιωπή των φανατισμένων άκρων. Πυρά από την πλευρά των συνωμοσιολογιών και, ενδεχομένως τη σιωπή των ορθολογιστών στην περίπτωση που δεν ταυτίζονται ιδεολογικά, φιλοσοφικά ή πολιτικά με τον πρόσωπο που παίζει το ρόλο του υποδείγματος. Όμως πέρα από τις θορυβώδεις μειοψηφίες των συνομοσιολόγων και των «ορθολογιστών», τα πρόσωπα αυτά με την πράξη τους πείθουν τη σιωπηρή και προβληματισμένη πλειοψηφία.

Σε αυτή την προσπάθεια συμμετείχε και ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κκ Ιερόθεος, εμβολιαζόμενος εκ των πρώτων. Φυσικά υπήρξαν βολές και προς το πρόσωπό του. Κάποιοι λοιδορούν επειδή, όντας αριστεροί, είναι ενάντιοι στο θρησκευτικό σχήμα εκ πεποιθήσεως και όχι της πράξης καθ’ αυτής. Άλλοι, που έχουν μπλεχτεί στα δίχτυα ψεκασμένων, θα αναφερθούν μειωτικά γιατί είναι ιεράρχης και επομένως, στο μυαλό τους, προδίδει την μια και μοναδική “αλήθεια” που μιλάει για τσιπάκια, συνωμοσίες  και μεταλλάξεις.

Σε αυτή τη συγκυρία απαιτείται μια εκστρατεία εμπιστοσύνης, ειλικρίνειας και πειθούς. Είναι η ώρα να στενοχωρήσουμε φίλους, ακόλουθους και οπαδούς, η ώρα της σύγκρουσης για το κοινό καλό της ανθρωπότητας. Είναι η ώρα του ορθού λόγου, της επιστήμης και όχι των μικροσυμφερόντων και των κοντόφθαλων ισορροπιών.

Οι πρώτοι -οι υλιστές ιδεολόγοι- ας σκεφτούν ότι ο λόγος -πόσο μάλλον οι πράξεις- του Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κκ Ιερόθεου διεισδύει σε κοινό που δεν τους ακούει. Οι δεύτεροι ας προβληματιστούν διπλά και τρίδιπλα. Από εμένα έχει ένα μεγάλο μπράβο και ένα ακόμα μεγαλύτερο ευχαριστώ. Και, χαίρομαι που είναι ο Ναυπάκτου και όχι ένας άλλος ιεράρχης.

Καλή Χρονιά με υγεία, χαρές, αφθονία, επιτυχίες και ελευθερία.

Ν. Κυρίτσης: Κορωνοϊός και «καρκινοϊός»

Γράφει ο Δρ. Νίκος Κυρίτσης*

Παρατηρώντας τα social media τις τελευταίες εβδομάδες εντόπισα ένα επιχείρημα των «ψεκασμένων»* που χρησιμοποιείται κατά κόρον: «Τόσα χρόνια και δεν έχουν βρει εμβόλιο για τον καρκίνο και βρήκαν μέσα σε λίγους μήνες για τον κορονοϊό;» Το επιχείρημα αυτό δεν είναι καινούριο και ομολογώ με έχει κάνει να γελάσω αρκετές φορές. Το ίδιο φαντάζομαι έχουν κάνει και όσοι έχουν έστω την μικρότερη σχέση με τις θετικές επιστήμες και ειδικότερα τις επιστήμες υγείας. Μετά από προσεκτικότερη αναζήτηση, παρακινούμενος και από τα αποτελέσματα μια έρευνας που δημοσιεύθηκε το Μάιο στο κορυφαίο επιστημονικό Nature**, διαπίστωσα πως ενώ οι συνάδελφοι μου κι εγώ μπορεί να «καλαμπουρίζουμε» με τα γραφικά των ψεκασμένων την ίδια ώρα αρκετοί συμπολίτες μας με ειλικρινείς ανησυχίες και προβληματισμούς παραμένουν έρμαια στη διαδικτυακή μόλυνση και φασαρία αυτής της αστείας και επικίνδυνης μειοψηφίας. Μία υποχρέωση των επιστημόνων που πολύ συχνά παραβλέπεται είναι η επικοινωνία της επιστήμης στον κόσμο (που στην τελική πληρώνουν με τους φόρους τους τις έρευνες) με λόγια απλά και κατανοητά. Για αυτό το λόγο στο άρθρο αυτό και ίσως σε μερικά επόμενα θα προσπαθήσω με λίγα και απλά λόγια να αντικρούσω κάποια επιχειρήματα που ενώ ίσως είναι αυτονόητα στους επιστήμονες προβληματίζουν τους μη ειδικούς, ξεκινώντας με το γιατί δε μπορεί να συγκριθεί ο καρκίνος με τον κορωνοϊό ούτε στο ελάχιστο.

Κάνοντας μία σύντομη ιστορική αναδρομή θα βρει κανείς αρχαιολογικά ευρήματα διάγνωσης καρκίνου στην αρχαία Αίγυπτο (1600 π.Χ.) ενώ η ονομασία «καρκίνος» πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον Ιπποκράτη στην αρχαία Ελλάδα περίπου το 400 π.Χ. Οπότε αναφερόμαστε σε ένα ιατρικό πρόβλημα με ιστορία μεγαλύτερη των 3,5 χιλιετιών. Είναι λοιπόν δυνατόν με την τεράστια τεχνολογική και επιστημονική πρόοδο να μη μπορούμε ακόμα να θεραπεύσουμε τον καρκίνο; Και όμως είναι! To 1910 στις ΗΠΑ ο πρόεδρος Ταφτ υποσχέθηκε πως σε πέντε χρόνια ο καρκίνος θα ήταν παρελθόν, μια υπόσχεση που επανέλαβε ο Νίξον το 1971. Και οι δυο τους αποδείχτηκαν υπεραισιόδοξοι τότε, πιθανότατα όμως σήμερα είμαστε πιο κοντά από ποτέ στον αποχαρακτηρισμό του καρκίνου από θανατηφόρα νόσο, ωστόσο θεραπεία με το μορφή εμβολίου ή φαρμάκου δεν υπάρχει ακόμα.

Γιατί λοιπόν μισό και έναν αιώνα αργότερα από τις παραπάνω εξαγγελίες δεν έχουμε θεραπεία; Γιατί εν αντιθέση με τον κορωνοϊό, ο καρκίνος δεν είναι μία ασθένεια αλλά εκατοντάδες. Δεν υπάρχουν ούτε δύο ίδιοι καρκίνοι! Όσο διαφορετικοί είναι όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους, άλλο τόσο είναι και ο ένας καρκίνος σε σχέση με άλλους. Βασικά η διαφορά είναι ακόμα μεγαλύτερη. Ακόμα και δύο πανομοιότυποι δίδυμοι, με το απολύτως ίδιο DNA, τις ίδιες μεταλλάξεις και προδιαθέσεις για καρκίνο, που θα διαγνωσθούν με τον ίδιο τύπο καρκίνου στο ίδιο όργανο, είναι πολύ πιθανόν ο ένας να αντιδρά σε μία θεραπεία και ο άλλος όχι. Πλέον σήμερα γνωρίζουμε τους λόγους που εξηγούν γιατί συμβαίνει αυτό και είναι και ο κύριος λόγος άνθισης της προσωποποιημένης Ιατρικής, ένας όρος που θυμηθείτε τον καθώς θα χρησιμοποιηθεί πολύ στο μέλλον.

Όλα αυτά έγιναν πλήρως κατανοητά μετά το 2003 και την ολοκλήρωση της αλληλούχισης του ανθρώπινου γονιδιώματος. Η επιστημονική πρόοδος που συντελείται έκτοτε είναι εντυπωσιακή. Οι εκθετικοί ρυθμοί συσσώρευσης επιστημονικής γνώσης δεν έχουν προηγούμενο. Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι η αλληλούχιση του ανθρώπινου γονιδιώματος (Human Genome Project) διήρκησε 13 χρόνια (1990 – 2003) και κόστισε 2,7 δισεκατομμύρια δολλάρια. Σήμερα, στο δικό μου εργαστήριο μπορούμε να αλληλουχίσουμε ολόκληρο το γονιδίωμα ενός ασθενούς 30 φορές (!!!) σε ένα 24ώρο με κόστος λιγότερο των χιλίων δολαρίων!!! Σήμερα, με την ανάπτυξη των μοριακών μεθόδων η διάγνωση του καρκίνου μπορεί να γίνει αρκετά χρόνια πριν την εμφάνιση του οποιουδήποτε συμπτώματος. Η ταυτοποίηση εκατοντάδων ογκογονιδίων, η μοριακή τροποποίηση του ανοσοποιητικού μας συστήματος που το καθιστά ικανό να αναγνωρίζει και να επιτίθεται στα καρκινικά κύτταρα καθώς και η ανάπτυξη αντισωμάτων που στοχεύουν με μεγάλη ακρίβεια όγκους είναι μόνο μερικά από τα πολλά «όπλα» στη φαρέτρα της επιστήμης. Συμπτωματικά (όχι και τόσο!), τα mRNA εμβόλια αποτελούν ίσως τη μεγαλύτερη ελπίδα και για τη θεραπεία του καρκίνου.

Ο SARSCoV-2 λοιπόν δεν έχει καμία σχέση με τον καρκίνο γιατί απλούστατα είναι ιός και ο μηχανισμός δράσης του είναι ένας***. Ο αντίπαλός μας λοιπόν είναι ένας και προκαλεί την ασθένεια COVID-19. 100 άτομα που θα μολυνθούν με τον ιό και εμφανίσουν συμπτώματα θα έχουν σχετικά πολύ ομοιόμορφη εικόνα, ενώ αντίθετα 100 καρκινοπαθείς ακόμα και του ίδιου οργάνου θα έχουν ελάχιστες ομοιότητες. Στον καρκίνο αντίπαλος μας είναι εν δυνάμει κάθε ένα από τα 35 τρισεκατομμύρια κύτταρα του σώματός μας. Χρειάζεται μόλις ένα από αυτά να πάρει το λάθος δρόμο… Οπότε γίνεται εύκολα κατανοητό γιατί δεν υπάρχει ακόμα μία μοναδική θεραπεία που θα είναι παντού και πάντα αποτελεσματική. Παρόλα αυτά η επιστημονική κοινότητα είναι κόντα. Σήμερα με εξαίρεση κάποια σπάνια είδη καρκίνου, οι περισσότεροι αντιμετωπίζονται με μεγάλη επιτυχία είτε αυξάνοντας θεαματικά το προσδόκιμο ζωής είτε θεραπεύοντας ολοκληρωτικά τη νόσο. Σήμερα, θεραπεύονται καρκινοπαθείς που 5 χρόνια νωρίτερα θα κατέληγαν.

Κλείνοντας, ελπίζω να μπόρεσα να πέρασω το μήνυμα γιατί κάθε φορά που καρκίνος και COVID-19 βρίσκονται στην ίδια πρόταση είναι πιθανότατα λόγος για να γελάσουμε (εξαιρούνται στατιστικές μελέτες θανάτων αλλά και αυτές χρησιμοποιούνται για λάθος συγκρίσεις από πολλούς). Εύχομαι καλή πρωτοχρονιά σε όλους και ένα νέο έτος γεμάτο υγεία και χαρούμενες στιγμές με τους δικούς μας ανθρώπους (αρχικά διαδικτυακά και σε λίγους μήνες επιτέλους από κοντά!).

 

*ψεκασμένος (ο/η): άτομο χωρίς ειδικές γνώσεις που εκφράζει αντιεπιστημονικές απόψεις παρασυρόμενος από φόβο, αμάθεια, ευπιστία και προσωπικό όφελος.

**Ο Neil Johnson και οι συνεργάτες του με ανάλυση δεδομένων από social media έδειξαν πως οι ψεκασμένοι παρότι λιγότεροι σε αριθμό και από τους υποστηρικτές του εμβολίου αλλά και τους αναποφάσιστους δημιουργούν μεγαλύτερη μάζα πληροφορίας (fake news) αλλά κυριότερα αλληλεπιδρούν συχνότερα με τους αναποφάσιστους, παρασύροντας τους συχνά σε επικίνδυνες πρακτικές (https://go.nature.com/37THbZp).

***Ο μηχανισμός που αναφέρεται στο σημείο αυτό είναι ο μηχανισμός λοίμωξης του αναπνευστικού συστήματος ο οποίος είναι γνωστός καθώς και οι επιπλοκές σε αυτό. Αυτό που έχει δειχθεί σε αρκετές προκαταρκτικές μελέτες είναι πως ο ιός αυτός επιβαρύνει και άλλα όργανα (καρδιά, εγκέφαλο, αναπαραγωγικά όργανα) και μπορεί να δημιουργήσει χρόνια προβλήματα που θα εμφανιστούν αργότερα ακόμα και σε άτομα που πέρασαν τη νόσο ασυμπτωματικά.

 

*Μοριακός Νευροβιολόγος και Κύριος Ερευνητής του τμήματος Νευρολογικής Χειρουργικής του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Σαν Φρανσίσκο (UCSF)

Ι. Καραμάνου: Εορταστικό «Ισοκράτημα»

Γράφει η Ιωάννα Καραμάνου

Γιορτινές συνάξεις και εναγκαλισμοί stop.  Φράσεις δε του τύπου «θα πάτε πουθενά;», είναι ήδη στο χρονοντούλαπο. Όλα αντικαταστάθηκαν με την ερώτηση της χρονιάς: «Μάσκα πήρες;».

Σίγουρα αυτά δεν αποτελούν «κανονικότητα». Και επειδή δεν αντέχουμε επιπλέον νοσηρότητα στη ζωή μας, μας επιβλήθηκαν τα υπόλοιπα μέτρα αγγλιστί!

Και κάπως έτσι, μιλάμε όλοι για lockdown, click away, take away και delivery. Αυτό και αν είναι πετυχημένη μετάλλαξη! Η πιο γρήγορη αμνησία εθνικής γλώσσας.

Μια στιγμή όμως! Μήπως προ πανδημίας κυριαρχούσε το πνεύμα των Χριστουγέννων; Η τιμή της γαλοπούλας και τα μπουζουκόφιλα τηλεοπτικά προγράμματα βασίλευαν.  Χριστούγεννα χωρίς Χριστό δηλαδή.

Για να μην αναφερθώ στον στολισμό. Εδώ και χρόνια τεχνηέντως απομακρύνεται όλο και περισσότερο από το μήνυμα της ενσάρκωσης του Θεού. Φάτνη και  καμπάνες… τέλος! Η νέα εποχή θέλει επιτακτικά μολυβένιους στρατιώτες και ιερόσυλες στολές για Αϊ Βασίλησες!

Και ενώ για όλα επιτρέπεται  να μιλάμε ωμά, για το ποιος ήταν ο Αϊ Βασίλης εκεί … γινάτι! Ψέμα στο ψέμα! Και το χειρότερο είναι ότι όλες τις  μπούρδες που μας σερβίρουν για την πατρίδα του τη Φινλανδία και τα ξωτικά τις υιοθετούμε και οι μεγάλοι. Αν έχουμε ανάγκη από τέτοιες ανοησίες, προκειμένου να γελάσει λίγο το χειλάκι μας, τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καλά.

Και τώρα που φιμωθήκαμε, γυρεύουμε νοσταλγικά την ανθρώπινη επικοινωνία και την αληθινή αγάπη. Γιατί με αυτά θρέφεται η ανθρώπινη ψυχή. Το βλέπει κανείς καθημερινά στις  ματιές πάνω από τις μάσκες. Γυρεύουμε να ανιχνεύσουμε μια έκφραση ελπίδας.

Ας μετατρέψουμε αυτή την απομόνωση σε φιλτράρισμα για το τί τελικά άξιζε από τον τρόπο που γιορτάζαμε. Όλοι μας έχουμε περάσει κάποιες θλιμμένες γιορτές. Ακουμπούσαμε όμως στη φάτνη της ταπείνωσης τα προβλήματά μας και παίρναμε δύναμη. Η περίοδος αυτή ήταν μια ευκαιρία για αυτοκάθαρση και πνευματική επανεκκίνηση.

Αυτά έχουν αντικατασταθεί εδώ και καιρό από … ψώνια. Μόνο που έτσι, όταν τελειώνουν οι γιορτές έρχεται η κατάθλιψη. Λειτουργούν όλα αυτά σαν ένα όπιο στο εσωτερικό μας κενό. Αλλά το κενό παραμένει και όσο κοιμάται τόσο μεγαλώνει…

Ίσως φέτος είναι μια ευκαιρία να μετατρέψουμε την επιβεβλημένη απομόνωση σε ένα άλλου είδους «ισοκράτημα» για επαναπροσδιορισμό της πορείας μας. Πώς θέλουμε τελικά να συνεχίσουμε τη ζωή μας και κυρίως πάνω σε ποια πιστεύω.

Χρόνια πολλά και υγεία σε όλους!