Μεταξύ μας: «Τα παιδία… μόνο παίζει;»

Αν η οικονομία μας, βρίσκεται στα μαύρα της τα χάλια, κι αυτό μας έχει θορυβήσει όλους , η εκπαίδευσή μας βρίσκεται σε ακόμη χειρότερα χάλια κι ας μη φαίνεται να θορυβείται κανείς γι’ αυτά. Θα έπρεπε βέβαια, αφού και οι δυο αυτοί τομείς, δεν αμφιβάλλει κανείς ότι σχετίζονται πολύ στενά μεταξύ τους, γιατί το επίπεδο της μόρφωσης, των γνώσεων, των ικανοτήτων και της κοινωνικής συνείδησης των νεαρών μελών της κοινωνίας μας καθορίζουν αποφασιστικά το επίπεδο των υπηρεσιών της, της ανάπτυξης, και γενικότερα της ζωής μας.

Από τις ευθύνες δεν απαλλάσσονται ούτε η πολιτεία που από τη μεταπολίτευση και μετά αντιμετώπισε τον ζωτικό, για την κάθε κοινωνία, χώρο της εκπαίδευσης άκριτα κι επιπόλαια , νομοθετώντας με πνεύμα ασυγχώρητου λαϊκισμού προς ευχαρίστηση και προς εξασφάλιση της εύνοιας του εκλογικού σώματος μάλλον, παρά για την ενίσχυση και τη στερέωση της μορφωτικής βάσης των μαθητών, όποιας εκπαιδευτικής βαθμίδας.

Ενδεικτικά αναφέρουμε–μιλώντας πάντα για τις δυο βαθμίδες, της δημοτικής και μέσης εκπαίδευσης– τη δυσκολία του να μείνει πια ένας μαθητής ανεξεταστέος για να βελτιωθεί καλύπτοντας τα κενά του… ή την εισαγωγή του σε πανεπιστημιακές σχολές με τον εκπληκτικό βαθμό του τρία και του τέσσερα… αλλά και διάφορα ακατάλληλα βιβλία ή προγράμματα που δεν εκσυγχρονίζονται και δεν εξορθολογίζονται ώστε να είναι λειτουργικά. Από την άλλη και οι διδάσκοντες έχουν τις δικές τους ευθύνες. Κι αυτοί παρά τις καλές τους προθέσεις διολίσθησαν με τη σειρά τους συχνά σε έναν μαθητοπατερισμό και σε μια «ψυχοπονιά» κι ο μικρότερος βαθμός τους κατέληξε να ξεκινά πια σχεδόν από το δώδεκα… χαρίζοντας σε πολλές περιπτώσεις απολυτήρια με μόνη προϋπόθεση τη φυσική παρουσία των μαθητών στην τάξη κι όχι τις γνώσεις και τις δεξιότητες που απαιτεί και πιστοποιεί ένα απολυτήριο γυμνασίου ή Λυκείου.

Μ’ αυτό τον τρόπο ο κόσμος της εκπαίδευσης— σε μεγάλο μέρος και το συνδικαλιστικό του κίνημα– ευθύνεται αναλογικά για το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο της ελληνικής κοινωνίας. Γιατί ο μαθητής που έχει μάθει να τη σκαμπουλάρει και να τη βολεύει χωρίς κόπο, όταν κάποιοι άλλοι πασχίζουν σκληρά δίπλα του, είναι πιθανόν κι ως ενήλικας πολίτης πάλι να προσπαθεί να τη βολέψει «αλλιώς». Αλλά και η νεοελληνική οικογένεια έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης γιατί παράλειψε να δώσει την απαιτούμενη κοινωνική αγωγή στα παιδιά της και τα κακόμαθε συσσωρεύοντας τους πάμπολλα αγαθά, υποχωρώντας διαρκώς και ξεχνώντας να βάλει όρια στις απαιτήσεις τους από τη μια, κι από την άλλη απαξιώνοντας γενικά το δάσκαλο και το χειρότερο, υποτιμώντας τη γνώση ως αξία και την διαπαιδαγώγηση ως κοινωνική ανάγκη. Φυσικά είναι κι όλο το πνεύμα της υλιστικής μας εποχής αλλά και η φυσιογνωμία τής κοινωνίας μας, όπως διαμορφώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες με έντονο ατομικισμό, ανευθυνότητα, αλαζονεία και αρκετή διαφθορά. Άλλωστε η εκπαίδευση και τα προϊόντα της είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας. Όλα τα κακά της κείμενα απορροφώνται και αντανακλώνται στον χώρο του σχολείου.

Μεταξύ μας… η γνώση είναι δύναμη… και είναι άδικο για τα παιδιά μας, που είναι οι συνεχιστές της πορείας, να μην αξιώνονται μιας παιδείας που θα τα κάνει ικανά να αντιλαμβάνονται σωστά τον κόσμο γύρω τους , να στέκουν και να συνυπάρχουν ισότιμα με άλλους λαούς και να δημιουργούν τις συνθήκες τόσο του ζην όσο και του ευ ζην τους… Ας αναγνωρίσουμε με ειλικρίνεια τα λάθη μας κι ας αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας.

E=mc2

Από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας «εμπρός»

Γ. Καραμάνου-Σπηλιώτη: Συνάντηση μεταμφιεσμένων

Πλατεία Φαρμάκη, 7:55’ το πρωί. Φυσάει πολύ. Περιμένω μαζί με τον γιο μου το σχολικό. Η Ναύπακτος ξυπνά σιγά-σιγά. Η ροή των αυτοκινήτων πυκνώνει. Κάποιοι γνωστοί μας, διερχόμενοι οδηγοί, μας χαιρετούν ευγενικά και μου ανεβάζουν ακόμα πιο πολύ τη διάθεση, συνυπολογίζοντας και το καλοσυνάτο χαμόγελο της σχολικής τροχονόμου. Οι σταθεροί θαμώνες στα στέκια της πλατείας αυξάνονται. Γυρεύουν απεγνωσμένα μια συντροφιά και έναν καφέ. (Αλήθεια όλοι αυτοί οι άντρες, οι σοβαροί οικογενειάρχες, δεν έχουν γυναίκες να πάρουν στο σπιτικό τους το πρωινό; Διακρίνω μία τάση φυγής από την οικογενειακή εστία ή μου φαίνεται;).

Ένα πολύ ευγενικό παιδί, από το 1ο Δημοτικό Σχολείο, μας καλημερίζει πάντα, και ας μην μας γνωρίζει προσωπικά, παρά μονάχα φυσιογνωμικά. Δράττομαι της ευκαιρίας να γαλουχήσω τον γιο μου: «Με τέτοια παιδιά θέλω να κάνεις παρέα, είτε είναι σε ιδιωτικό, είτε σε δημόσιο σχολείο. Οι σωστοί πολίτες μιας πόλης, πρέπει να είμαστε ενωμένοι και όχι ανταγωνιστικοί και διχασμένοι. Η διχόνοια, μόνο κακά μας έφερε».

Γυναίκες προκομμένες με γρήγορο βήμα βιάζονται να διεκπεραιώσουν όλες τις ημερήσιες υποχρεώσεις. Να και μία γνωστή φυσιογνωμία (!) … Παραφωνία στην ομορφιά του πρωινού. Με χαιρετά με ένα παγωμένο χαμόγελο, ασορτί με τον αέρα που φυσάει. Και μία υφέρπουσα ζήλεια για τα ιδιωτικά σχολεία. (Αυτό πάλι, τί σύνδρομο είναι; Σε κοίταξα εγώ ποτέ στραβά για το ποιό σχολείο θα επιλέξεις για το παιδί σου; Ας κοιτάει ο καθένας τη δουλίτσα του και να μην αναμιγνύεται στα οικογενειακά του διπλανού του.) Να δεις, λοιπόν, που σήμερα θα την εκστομίσει την κακία της. Έλα … σε περιμένω. Πέτα το δηλητήριό σου. Έτοιμοι; 1-2-3-πυρ!

-Εσείς φέτος θα συμμετέχετε στο καρναβάλι ή είστε πάντα απόμακροι; Πολύ νωρίς σοβαρέψατε! Εμείς θα ντυθούμε!

Αντιδρώ μόνο με ένα μειδίαμα. Σαν να της λέω ότι «το αντιπαρέρχομαι και μην εκτίθεσαι άλλο». Το να πονηρεύεσαι από τα μικράτα σου, να κοιτάς λοξά και να πετάς κακιούλες δεν είναι κάτι που σε τιμά. Ούτε εσένα, ούτε τον τόπο που μεγάλωσες. Αντιθέτως, είναι από τα μεγάλα μείον της ελληνικής επαρχίας. Και γι’ αυτά μας κοροϊδεύουν στις μεγάλες πόλεις. Κάποτε πρέπει να λυτρωθούμε από τα δεσμά της κουτοπονηριάς και της χοντροκοπιάς. Μόνοι μας βγάζουμε τα μάτια μας και σπαταλάμε την ενέργειά μας σε λάθος ανθρώπους και λάθος θέματα. Αλλά το μειδίαμά μου θέλει να της πει και κάτι άλλο για την επίθεσή της:
«Εσύ, πάντως, σίγουρα έχεις από τώρα ντυθεί: Η miss ευτυχία Ναυπάκτου! Με σκήπτρο, με κορδέλα και με στέμμα. Είπαμε, όμως, ότι έχεις ντυθεί, όχι ότι είσαι και στ’ αλήθεια χαρούμενη και ευτυχισμένη. Η εσωτερική σου δυστυχία, μόλις μου τρύπησε το τύμπανο! Ο καθένας εξωτερικεύει ό,τι έχει μέσα του. Όσο εκστομίζει κανείς μικροπρέπειες, σημαίνει ότι κουβαλάει στην ψυχούλα του πολλά βραχυκυκλώματα και ότι έχει πολλή δουλειά να κάνει με τον εαυτό του ακόμα.

Αλλά δεν φταις εσύ καλή μου κοπέλα. Είναι που οι δικοί σου ταύτισαν τις αξίες της ζωής με τους υπερμεγέθεις τραπεζικούς λογαριασμούς. Παλάτια πάνω στην άμμο δηλαδή (…). Και να τώρα τα αποτελέσματα. Οι μπηχτές σου, μπορεί να στενοχώρησαν πολλούς Ναυπάκτιους μέχρι τώρα, στα Αθηναϊκά τα μάτια, όμως, μόνο ως προβληματική φαντάζεις. Και ας θεωρούνται οι δικοί σου από τους έχοντες και κατέχοντες της πόλης.

Μετά απορούν κάποιοι, γιατί άντρες και γυναίκες που μπήκαν σε πλούσιες οικογένειες, δεν είναι ευτυχισμένοι. Ποιος άνθρωπος είναι ευτυχισμένος όταν μοιράζεται τη ζωή του με την υπεροψία και την κακογλωσσιά; Όταν έχει έναν σύντροφο, ο οποίος δεν θα απογαλακτιστεί ποτέ και είναι προσκολλημένος στην ονειρεμένη παιδική του ηλικία και στα υλικά επιτεύγματα της γονικής του οικογένειας. Γιατί μέσα στο κάδρο δεν είναι μόνο ο/η σύζυγος είναι και όλοι οι εγγύς συγγενείς».

Είπα εγγύς συγγενείς; Κατά φωνή και το βρυκολακόσογο της λεγάμενης! Ένα βλοσυρό ζευγάρι διασχίζει τον δρόμο. Έτοιμο να σου πιει το αίμα. Με χείλια σφιχτά απ’ τα οποία δεν βγαίνει ποτέ χαμόγελο. Και αν βγει, μια ειρωνεία υποθάλπει. Εγκλωβισμένοι στο μικρόκοσμό τους, νομίζουν ότι αληθινά σοβαρός άνθρωπος είναι ο κατηφής. Δυστυχώς, μπέρδεψαν τη σοβαρότητα με τη σοβαροφάνεια. Και όσο πιο σφιχτά έχουν τα χείλη, τόσο νομίζουν ότι μεγαλώνουν τα νούμερα στο Ε9. Και μια ματιά που σε κοιτάζει «υπό χορδής και εφαπτομένης». Και όσο πιο σκοτεινή είναι, τόσο νομίζουν ότι αυξάνεται το κύρος τους. Γιατί έτσι λογίζονται οι παράγοντες. Επειδή απέκτησαν χρήματα νομίζουν ότι εξαγόρασαν και τον … ληξίαρχο! Και πήραν το πιστοποιητικό κοινωνικής καταξίωσης και ευυπόληπτου πολίτη. Και τώρα το περιφέρουν στο γραφικό στυλάκι τους!

Δεν τους είπε ποτέ κανείς ότι το να είσαι αληθινά σοβαρός και ευυπόληπτος είναι μια προσπάθεια διαρκής και επίπονη. Σε ολόκληρη τη ζωή μας δίνουμε τη μάχη με τα πάθη μας. Και ταυτόχρονα προσπαθούμε να καλλιεργήσουμε τα χαρίσματα, τα οποία σε όλους ανεξαιρέτως έχουν δοθεί, από την ίδια τη ζωή. Αλλά η προσπάθεια αυτή δεν σταματά με τις χαρές και τις επιτυχίες μας. Διαρκεί μέχρι την τελευταία μας πνοή. Και δεν εξαιρείται κανένας από αυτόν τον αγώνα.

Δόξα τω Θεώ, έχω γνωρίσει αρκετούς σοβαρούς ανθρώπους σε αυτόν τον τόπο. Ανήκοντες τόσο στους οικονομικά ισχυρούς, όσο και στους αδύναμους. Και όταν τους γνώρισα από κοντά, οι μεν πρώτοι ήταν προσηνείς, οι δε δεύτεροι καθόλου μεμψίμοιροι. Κοινός παρανομαστής; Η αξιοπρέπεια.

Επίσης, ας μου λύσει κάποιος την απορία, γιατί ζωντανός και νέος λογίζεται όποιος συμμετέχει στα καρναβάλια; Όποιος δηλαδή βρίσκει την χαρά αλλού, είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος; Και δεν αναφέρομαι στα παιδιά και στους εφήβους, αλλά σε όλους εμάς τους υπόλοιπους. Τους μεσήλικες παρά κάτι, ή τους μεσήλικές φεύγα …

Εν τέλει μου φαίνεται πως όσο ποιο πολύ μεταμφιέζεται κάποιος και όσο ποιο πολύ ξεφαντώνει, τόσο ποιο πολλά απωθημένα έχει. Δείχνει να βιώνει μια έντονη καταπίεση της προσωπικότητάς του και να θέλει να εκθέσει τον αληθινό του εαυτό, οχυρωμένος τάχα πίσω από μία μάσκα. Δεν λέω, καλές οι εορταστικές εκδηλώσεις, αλλά το να ταυτίζει ένας μεγάλος την ευτυχία του με κατάλοιπα Διονυσιακής λατρείας, θα έπρεπε να τον προβληματίζει και να κάνει μία ενδοσκόπηση. Ας προσπαθήσουμε, αν μη τι άλλο, να είμαστε πιο αληθινοί κάθε μέρα. Δεν χρειάζεται να έλθει η μεταμφίεση για να μας αναδείξει τον καλά κρυμμένο εαυτό μας. Δυστυχώς, όμως, για κάποιους όλα αυτά λογίζονται ως μία κακώς εννοούμενη σοβαρότητα.

Απόκριες, πάντως, σημαίνει ότι κόβω το κρέας και προετοιμάζομαι για την κατανυκτική περίοδο της μεγάλης Σαρακοστής. Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε (…).
«Όχι κοπέλα μου, δεν συμμετέχω στα καρναβάλια, από πεποίθηση. Δικαίωμά μου! Όπως είναι και δικαίωμα αυτών που συμμετέχουν. Και δεν είμαι η παράξενη. Παράξενο είναι που προσπαθείς να μου επιβάλλεις μιαν ανάλαφρη στάση ζωής, η οποία κρύβει απωθημένα. Όσο για το ιδιωτικό σχολείο, πριν το σχολιάσεις, να ενημερώνεσαι καλύτερα, παρακαλώ».
Α ρε Ψωροκώσταινα … δουλειά που έχουμε ακόμα να κάνουμε σε θέματα παιδείας …
Σαν να μη μου έφτανε όλο αυτό, μόλις με εντόπισαν και τα ραντάρ του βρυκολακόσογου! Έρχονται προς το μέρος μου. Δεν αντέχω τρεις νεόπλουτους πρωί-πρωί. Και μετά αγωνιάς για το καρναβάλι. Έτοιμο το έχουμε. Δεν το βλέπεις; Ένα γαϊτανάκι στην πλατεία και όλοι εμείς από κάτω.

Επιτέλους! Φτάνει το σχολικό. Μου φαντάζει σαν ένας άλλος σούπερμαν ντυμένος στα κίτρινα. Ανοίγει η πόρτα. Τα χαμόγελα του Αντώνη και της Χρύσας λειτουργούν σαν ισχυρό αντίδοτο στην απρόσφορη απόπειρα δηλητηρίασής μου.

Τώρα περπατώ μόνη και διερωτώμαι: Μήπως έχω και εγώ κάποιο απωθημένο και θα ήθελα να το προβάλλω σε μία αποκριάτικη μεταμφίεση; Ψάξου, ψάξου … Ναι! Έχω! Θα ήθελα να ντυθώ και εγώ κάτι. Η βασίλισσα του πάγου! Να υιοθετήσω αυτό το μπλαζέ ύφος και να κάνω ένα ψυχολογικό πείραμα. Πόσο και πώς μπορεί αυτή η ψυχρή ματιά, να επηρεάσει τη στάση των άλλων απέναντί μου. Αλλά πάλι … έτσι θα πρόδιδα τον γήινο εαυτό μου. Μαζί και όλους τους αξιοπρεπείς συνανθρώπους μου. Ας είμαι καλύτερα ο εαυτός μου και ας προσπαθήσω την περίοδο της αποκριάς να είμαι ακόμα πιο αληθινή.
Καλές απόκριες σε όλους.

Γιάννα Καραμάνου-Σπηλιώτη

Από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας «εμπρός»

Μία εικόνα… ένα κείμενο

© Bruce Davidson: Central Park, New York, 1992

Μία εικόνα…

…ένα κείμενο

Γράφει ο Βασίλης Βούκλιζας

Η φωτογραφία, αντίθετα με την κινηματογραφική εικόνα που μπορεί να διηγηθεί με ένα πλάνο χρονικής διάρκειας και έτσι ο θεατής να καταλάβει, πρέπει σε απειροελάχιστο χρόνο κλάσματος δευτερολέπτου να καταγράψει και να μπορέσει με μία μοναδική εικόνα να μεταφέρει καλλιτεχνική συγκίνηση από την επιτυχή μεταμόρφωση σε φωτογραφική πραγματικότητα της πραγματικότητας από την οποία προήλθε και η οποία είναι πάντα παρούσα. Όλα αυτά χάρις την ευφυή ματιά του δημιουργού της, η οποία χρειάζεται και την
καλλιεργημένη φωτογραφικά ματιά του θεατή ώστε αυτός να μπορέσει να διακρίνει πίσω από την πραγματικότητα της επιφανειακής αποτύπωσης και την φωτογραφική πραγματικότητα, όχι κατ’ανάγκη ίδια με αυτή του φωτογράφου.

Η ύπαρξη (δημιουργία) ακριβώς αυτής της φωτογραφικής πραγματικότητας είναι που κάνει μία φωτογραφία καλή (ή περισσότερο καλή), από μία Ωραία φωτογραφία που εξαντλείται επιφανειακά στην αποτύπωση της ούτως ή άλλως ωραίας φύσης.

Το κοριτσάκι της φωτογραφίας εδώ, ταράζοντας τα ήρεμα νερά της λίμνης, μοιάζει με το μικρό δάκτυλό του να κινεί τους τεράστιους ουρανοξύστες. Ο Bruce Davidson με ένα έξυπνο παιχνίδι μας υπενθυμίζει επίσης ότι στην φωτογραφική πραγματικότητα μπορεί να συμβεί αυτό που στον πραγματικό κόσμο θα ήταν αδιανόητο.

«Ο εν Πάτραις Ναυπακτιακός Σύνδεσμος»: Οι πρώτες δράσεις του (1892 – 1896)

Η Ναυπακτιακή παρουσία στην Πάτρα από τον 19ο αιώνα

Του Ηλία Στ. Δημητρόπουλου

Στα χνάρια των πρώτων δράσεων (1892 – 1896)
Από διάσπαρτες αρχειακές πηγές, αλλά κυρίως από τις πατρινές εφημερίδες της εποχής, εντοπίστηκαν οι πιο αξιόλογες δράσεις αυτής της περιόδου, που ανάγονται στα εξής σημεία :
Πρώτος Πρόεδρος του Συνδέσμου (Α΄ θητεία 1892) κατά πάσα πιθανότητα ήταν ο Λοχαγός Ζήσιμος Τσαντίλης που καταγόταν από τη Βετολίστα (Τερψιθέα) Ναυπακτίας, τον οποίο συναντάμε, εξακριβωμένα πλέον, και ως εκλεγμένο Πρόεδρο στη δεύτερη θητεία, δηλαδή τον Απρίλιο του 1896.
Στην πρώτη θητεία και συγκεκριμένα το 1895 καταγράφεται και ο πρώτος δωρητής του Συνδέσμου, κάτω από τις ακόλουθες περιστάσεις:
Ήταν αρχές Απριλίου 1895. Η προεκλογική εκστρατεία για τις βουλευτικές εκλογές βρισκόταν στο απόγειό της. Οι εκλογές είχαν ορισθεί για την Κυριακή 15 Απριλίου (παλαιό ημερολόγιο). Κύριοι πολιτικοί αντίπαλοι, ο μεθοδικός και οραματιστής Χαρίλαος Τρικούπης από τη μια μεριά, και ο ρέπων προς τη δημαγωγία Θεόδωρος Δηλιγιάννης, από την άλλη. Ένας Ναυπάκτιος (Πλάτανος Ναυπακτίας) υποψήφιος βουλευτής προσέτρεξε και στους συμπατριώτες που βρίσκονταν στην Πάτρα. Ήταν ο Γεώργιος Πλατανιώτης (εκλέχτηκε στις εκλογές του Απριλίου 1895). Πήρε το καΐκι και πετάχτηκε στην Πάτρα και «κατέφυγε» για προεκλογικές επαφές, που αλλού ; Στο Σύνδεσμο Ναυπακτίων όπου έκανε και το σχετικό δωράκι του. Να πώς περιγράφει την επίσκεψη και την ευγενική χειρονομία του ο ΝΕΟΛΟΓΟΣ της 12ης Απριλίου1895.
«Δωρεά Συλλόγω. Εις τον ενταύθα επί κοινωνικώ αγαθό λειτουργούντα Σύλλογον των Ναυπακτίων, ο πρότινος διελθών εντεύθεν κ. Γ. Πλατανιώτης, υποψήφιος βουλευτής Ναυπακτίας, εδωρήσατο δια του κ. Γ. Παπαϊωάννου, συμβούλου του Σωματείου τούτου, δρχ. 200, τεκμηριώσας ούτω και κατά τούτο τον πάντοτε ένθουν υπέρ των πατριωτών του ζήλον».
Πίσω απ’ την καθ’ εαυτή είδηση αποκαλύπτεται ότι ένας από τα επτά μέλη του Δ.Σ., στην πρώτη θητεία, ήταν ο Γεώργιος Παπαϊωάννου, για τον οποίο γίνεται αναφορά σε επόμενα κεφάλαια.
Όπως συμβαίνει σε κάθε εποχή, ανάλογα με τα κρατούντα, έχουμε και τα παράδοξα, όπως :
Στις 25 Σεπτεμβρίου 1895, το μέλος του Δ.Σ., ο παντοπώλης, Σταύρος Βλαχόπουλος (εδώ εντοπίζεται και δεύτερο μέλος του 7μελούς Δ.Σ. στην πρώτη θητεία), προσέφυγε στην Αστυνομία και κατήγγειλε την εξαφάνιση του 14ετούς υπηρέτη του, Γεωργίου Μπακάλη από τη Σίμου Ναυπακτίας. Μάλλον θα εντοπίστηκε ο μικρός Γεωργάκης, το περιστατικό όμως δείχνει ότι πολλά παιδιά, ανήλικα ακόμη, δίνονταν σε ευκατάστατες οικογένειες για εσωτερική απασχόληση και ο χαρακτηρισμός υπηρέτης ήταν όρος αποδεκτός από την κοινωνία της εποχής.
Τον μήνα Αύγουστο του 1895, τοποθετήθηκε στην Πάτρα ως Αστυνόμος, ο Υπολοχαγός Ιωάννης Σισμάνης, προς μεγάλη χαρά των Ναυπακτίων.
Την ίδια εποχή, δύο απλά περιστατικά πιστοποιούν την παρουσία των Ναυπακτίων στην Πάτρα, αλλά και την επιχειρηματική τους δραστηριότητα.
Οι αδερφοί Γειώργος και Δημήτριος Λαΐνης, με καταγωγή από την Κλεπά Ναυπακτίας, διατηρούσαν κατάστημα χρυσοχοΐας στη γωνία Ρήγα Φεραίου και Αγίου Νικολάου. Ο μικρότερος Δημήτρης, νέο παιδί, έκανε και τις σχετικές ζαβολιές του. Σύμφωνα με ανακοίνωση της αστυνομίας πρόσφερε χρυσαφικά σε γυναίκες εν αγνοία του μεγάλου αδερφού, τού Γιώργου. Τα χρυσαφικά εντοπίστηκαν στα χέρια κοινών γυναικών, κατασχέθηκαν από την Αστυνομία και επιστράφηκαν στο χρυσοχοείο. Στις επόμενες ημέρες οι αδερφοί Λαΐνη, ως αναμενόταν, διέψευσαν το δημοσίευμα και δήλωσαν ότι επρόκειτο για μικρή παρεξήγηση.
Το 1896 παρατηρούνται και κάποια συμπτώματα τριβών και διενέξεων μεταξύ των εποίκων – μετοίκων Ναυπακτίων και των ντόπιων. Χαρακτηριστικό του κλίματος και των μεμονωμένων περιστατικών είναι η επιστολή που δημοσιεύθηκε στο ΝΕΟΛΟΓΟ της 29ης Μαΐου 1896.

«Κύριε Συντάκτα.
Οι αδελφοί Δημήτριος και Γεώργιος Λαΐνη ή Κραβαρίται – διότι ως Κραβαρίται είναι γνωστοί – μου επιτέθησαν χθές την πρωΐαν μετά δύο άλλων φίλων των, έξωθι του καταστήματός των και εσώθην ως εκ θαύματος εκ της αγρίας επιθέσεως. Και διατί νομίζετε ; Εις τον έτερον εξ αυτών, τον Δημήτριον, είχον δανείσει προ μηνών πολλών 25 δραχμάς. Βλέπων ότι παρήρχετο τόσος χρόνος χωρίς να μου τας δίδη, μετέβην χθες στο κατάστημά του δια να τω ζητήσω τα χρήματά μου. Άλλ’ αυτός, με ύβρισε πρώτον σκαιώς και έπειτα μου επετέθη εις δε την επίθεσιν έλαβον μέρος ο αδελφός του και δύο άλλοι φίλοι των. Ως να μη είχον δικαίωμα να ζητήσω τα χρήματά μου. Την πράξιν κατήγγειλα εις την Δικαιοσύνην και θα μάθουν μετ’ ολίγον οι κύριοι Κραβαρίται ότι ευκολώτερον δύναται να επαιτώσι, τας οικογενειακάς ακολουθούντες παραδόσεις, παρά να αρνώνται να πληρώσουν τα χρέη των.
Μεθ’ υπολήψεως
ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

Στον αντίποδα της παραπάνω επιστολής, πέντε χρόνια μετά, τον Οκτώβριο του 1900, σημειώθηκε ένα άλλο περιστατικό, το οποίο όχι μόνο αναιρεί τους όποιους χαρακτηρισμούς, αλλά φανερώνει το ήθος, την εντιμότητα και την νομιμότητα που διέκρινε τον Γεώργιο Λαΐνη.
Μια μέρα τον επισκέφθηκε στο χρυσοχοείο του ένας χωρικός που κρατούσε στα χέρια του μια χρυσή καρφίτσα και πρότεινε να την πωλήσει στο χρυσοχόο με την τιμή μόνο των 20 δρχ., αν και η πραγματική της αξία ανερχόταν τουλάχιστον σε 100 δρχ. Ο έμπειρος Γ. Λαΐνης αντιλήφθηκε ότι πρόκειται για κλεμμένη, παρά τους ισχυρισμούς του χωρικού ότι τη βρήκε στο δρόμο. Κάλεσε την Αστυνομία και πράγματι επιβεβαιώθηκε ότι η καρφίτσα ήταν κλεμμένη και μάλιστα αποδόθηκε στον κάτοχό της.

Η δεύτερη θητεία 1896 – 1900. Το Β΄ Καταστατικό
Τον Απρίλιο του 1896, σχεδόν, είχαν συμπληρωθεί τέσσερα χρόνια από την επίσημη ίδρυση του Συνδέσμου. Φαίνεται ότι οι συνθήκες είχαν ωριμάσει για αλλαγές στο πρώτο καταστατικό. O πρώτος ενθουσιασμός δίνει χώρο και στον ρεαλισμό της ζωής. Ήδη είχαν επέλθει κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές διαφοροποιήσεις και αποκτήθηκε η σχετική εμπειρία από την μέχρι τότε λειτουργία του Συνδέσμου.
Όπως προαναφέρθηκε, αν για την ακριβή σύνθεση του πρώτου διοικητικού Συμβουλίου (1892 – 1896) δεν διασώθηκαν τα πλήρη στοιχεία, έχουμε όμως την ακριβή σύνθεση του δεύτερου διοικητικού συμβουλίου, που αναδείχθηκε από τις αρχαιρεσίες της 7ης Απριλίου 1896. Είχαν προηγηθεί Γενικές Συνελεύσεις και η τροποποίηση ορισμένων άρθρων του πρώτου καταστατικού.
Η πρόσκληση για σύγκληση Γενικής Συνέλευσης την Κυριακή 7 Απριλίου 1896 είχε ως εξής :
«ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ»
Προσκαλούνται πάντα ανεξαιρέτως τα μέλη του Ναυπακτιακού Συνδέσμου, όπως την προσεχή Κυριακήν ώρα 3 μ.μ. ακριβώς, συνέλθωσιν εις συνέλευσιν εν τω Λυκείω κ. Κανελλοπούλου ίνα επιψηφίσωσι το νέο καταστατικόν και προβώσιν εις αρχαιρεσίας».
Εν Πάτραις τη 5 Απριλίου 1896
(εκ του γραφείου του Συνδέσμου)
Τον Απρίλιο του 1896, τέθηκε σε εφαρμογή το τροποποιηθέν καταστατικό του Συνδέσμου. Δύο ήταν οι κυριότερες αλλαγές που επήλθαν. Πρώτον το Δ.Σ. διευρύνθηκε και από 7μελές έγινε 9μελές και δεύτερον ανακλήθηκε ο τόπος τέλεσης της ετήσιας επετειακής γιορτής του Συνδέσμου (Μαγκλαρέικα Ρίζας).
Η σύνθεση του 9μελούς Διοικητικού Συμβουλίου που αναδείχθηκε από τις αρχαιρεσίες της 21ης Απριλίου (Κυριακή) ήταν :
Πρόεδρος, Ζήσιμος Τσαντίλης (Λοχαγός από Βετολίστα)
Αντιπρόεδρος, Μιχάλης Παναγιωτόπουλος
Γραμματέας, Γεώργιος Ν. Σπηλιωτόπουλος
Ταμίας, Δημήτριος Σπ. Σούλος (Άνω Χώρα)
Σύμβουλοι : Σταύρος Βλαχόπουλος (παντοπώλης), Κωνσταντίνος Δ. Κολοκύθας (εμπορία καπνών), Κωνσταντίνος Αλεξόπουλος, Γεώργιος Ν. Παπαϊωάννου (εμποροράφτης) και Γεώργιος Αναγνωστόπουλος.

*Απόσπασμα από το βιβλίο του Ηλία Δημητρόπουλου «Ο εν Πάτραις Ναυπακτιακός Σύνδεσμος» που δημοσιεύεται σε συνέχειες στην εφημερίδα “εμπρός”

(συνεχίζεται)

Εν Ναυπάκτω τη…: Η εμφάνιση των αυτοκινήτων στη Ναύπακτο

Μαρτυρίες καί ντοκουμέντα γιά τό χθές

Του Γεώργιου Α. Παραλίκα

(συνέχεια από το προηγούμενο)

ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ

Το πρώτο αυτοκίνητο ήρθε στη Ναύπακτο την 10ετία του 1920. Το 1923 ή 1924 ο Κωνσταντίνος Αναστασόπουλος, ο επιλεγόμενος “Παντελέος”, έφερε στην Ναύπακτο οδικώς από την Αθήνα διά μέσου Λειβαδιάς – Αμφίσσης ένα παλιό φορτηγό, που ο κόσμος το αποκαλούσε Καραντάνα.

Δεν γνωρίζουμε τι μάρκας ήταν. Όταν λειτουργούσε η μηχανή του έκανε έναν δυνατό θόρυβο, η εξάτμιση έβγαζε αρκετό καπνό και η ταχύτητά του ήταν μικρή, 20-30 χιλιόμετρα την ώρα. Όταν ήρθε στη Ναύπακτο έτρεχαν όλοι να το δούνε, να δούνε πώς κινείται και πώς λειτουργεί. Δεν έκανε μακρινά ταξίδια, παρά μόνο τοπικά δρομολόγια. Κάποια μέρα έκανε τη διαδρομή μέχρι την παλαιά γέφυρα της Βαρειάς (Κοκαλέικα) επί της οδού Θέρμου και οι κάτοικοι της περιοχής, μικροί και μεγάλοι βγήκαν στο δρόμο για να το δούνε. 2-3 γριούλες όταν το είδαν από μακρυά, εξαιτίας του θορύβου που έκανε, του καπνού που έβγαζε, της σκόνης που σήκωνε, και της άσχημης μορφής που είχε, φοβήθηκαν, σταυροκοπήθηκαν λέγοντας “έρχεται ο χάρος με δυο μεγάλα μάτια για να μας πάρει” και έτρεξαν να κρυφτούνε.

Το περιστατικό το γνωρίζω από αφηγήσεις της μητέρας μου, που ήταν κι αυτή μία από όσους πήγαν να το δούνε.

Τα επόμενα χρόνια άρχισαν σιγά σιγά και άλλοι Ναυπάκτιοι να αγοράζουν μικρά επιβατηγά αυτοκίνητα μέχρι πέντε (5) θέσεων, που τα χρησιμοποιούσαν ως αγοραία – αναψυχής ή για μικρές διαδρομές, π.χ. Αντίρριο – Δάφνη κ.λπ.

Η πρώτη αγοραπωλησία αυτοκινήτου έγινε στην Ναύπακτο το 1927. Από συμβολαιογραφική πράξη131 μαθαίνουμε ότι ο Κωνσταντίνος Παντ. Αναστασόπουλος πούλησε στον Δημ. Νικ. Ρέππα δύο (2) αυτοκίνητα μάρκας Fiat εν λειτουργία και σε καλή κατάσταση, χωρητικότητας 1,5 τόννων, στην τιμή των 25.000 δραχμών το καθένα, αρκετά μεγάλο ποσό για την εποχή. Πού χρησιμοποιήθηκαν αυτά τα δύο αυτοκίνητα και πού δρομολογήθηκαν δεν μας είναι γνωστό.

Όπως αναφέραμε και πιο πάνω, κυκλοφόρησαν και άλλα αυτοκίνητα στη Ναύπακτο. Με ένα έγγραφό της, που αποτελεί και την πρώτη γραπτή μαρτυρία για την ύπαρξη και άλλων αυτοκινήτων στην πόλη, η Νομαρχία Αιτωλοακαρνανίας στις 18/6/1936 ζητούσε από τον Μηχανικό Ναυπακτίας να της γνωστοποιήσει πόσα και ποιά αυτοκίνητα υπήρχαν πριν από τις 12/4/1934.

Από το έγγραφο – απάντηση πληροφορούμαστε ότι υπήρχαν:

  • Το αυτοκίνητο με αριθμό κυκλοφορίας 14623 ιδιοκτησίας Κων/νου Μανιώτη.
  • Το αυτοκίνητο με αριθμό κυκλοφορίας 15959 ιδιοκτησίας Άλκη Γαλάνη.
  • Το αυτοκίνητο με αριθμό κυκλοφορίας 19534 ιδιοκτησίας Χρήστου Γονατά.
  • Το αυτοκίνητο με αριθμό κυκλοφορίας 20642 ιδιοκτησίας Αναστασίου Σταυροπούλου.
  • Το αυτοκίνητο με αριθμό κυκλοφορίας 22151 ιδιοκτησίας Ανδρέα Γρίβα.
  • Το αυτοκίνητο με αριθμό κυκλοφορίας 22690 ιδιοκτησίας Βασιλείου Αντωνίου (Παλιούρα) και
  • Το αυτοκίνητο με αριθμό κυκλοφορίας 22696 ιδιοκτησίας Άλκη Γαλάνη. Επίσης αναφέρονται:
  • Ημιφορτηγό 9 θέσεων με αριθμό κυκλοφορίας 27825 ιδιοκτησίας Κωνσταντίνου Ματζαβίνου από 12/8/1935.
  • Λεωφορείο 17 θέσεων με αριθμό κυκλοφορίας 33447, ιδιοκτησίας Κωνσταντίνου Αναστασοπούλου από 10/11/1935.

Τέλος επισημαίνεται ότι:

  • Απαγορεύθηκε να δρομολογούνται για την εξυπηρέτηση της υπεραστικής γραμμής τα αυτοκίνητα με αριθμούς κυκλοφορίας 22151 (Ανδρέα Γρίβα), 20642 (Αναστασίου Σταυρόπουλου), 15959 (Άλκη Γαλάνη) και προτάθηκε να δρομολογηθεί αντί αυτών το αυτοκίνητο με αριθμό 33447, λεωφορείο 17 θέσεων ιδιοκτησίας Κωνσταντίνου Αναστασόπουλου.
  • Επίσης απαγορεύθηκε να κυκλοφορεί επί της γραμμής Ναυπάκτου – Μεσολογγίου το υπ’ αριθμ. 27825 που ήρθε στην Ναύπακτο στις 12/8/1935 και ιδιοκτήτης ήταν ο Κωνσταντίνος Ματζαβίνος.

Όλα τα αυτοκίνητα που υπήρχαν πριν από τις 12/4/1934 ήταν μικρά, πέντε (5) θέσεων. Με κριτήριο τον αριθμό κυκλοφορίας του αυτοκινήτου ο Άλκης Γαλάνης φαίνεται ότι ήταν ιδιοκτήτης δύο (2) αυτοκινήτων.

Το 1936, που έγινε η παραπάνω απογραφή των αυτοκινήτων της πόλης ο Χρήστος Γονατάς το είχε ήδη πουλήσει λόγω των πολλών εξόδων, που απαιτούνταν για τη λειτουργία του. Ανάλογα με τις υπάρχουσες ανάγκες τα εν λόγω αυτοκίνητα έκαναν αστικά (εντός Ναυπάκτου) και υπεραστικά (Μεσολόγγι – Ρέρεση – Κεφαλόβρυσο – (Θέρμο) – Χάνι Λόη) δρομολόγια.

Στις 27/6/1936 έγινε το πρώτο τοπικό συμβούλιο αυτοκινητιστών υπό την προεδρία του Μηχανικού Ναυπακτίας και καθορίστηκε ποια αυτοκίνητα θα κάνουν τα δρομολόγια Ναύπακτος Μεσολόγγι – Ναύπακτος. Στο συμβούλιο συμμετείχαν οι παρακάτω αυτοκινητιστές: Αναστασόπουλος Κωνσταντίνος, Αντωνίου Βασίλειος (Παλιούρας), Γαλάνης Άλκης, Γερολυμάτος Φώτιος, Γρίβας Ανδρέας, Μανιώτης Κωνσταντίνος, Μαραγδούλης Περικλής,  Σερεμέτης Λάμπρος, Σταυρόπουλος Αναστάσιος και συμμετείχαν ο Δ/ντης Υποδιοίκησης Χωροφυλακής Ναυπάκτου, ο πρόεδρος της Κοινότητας Ναυπάκτου και ο Πρόεδρος των αυτοκινητιστών Ναυπάκτου εν προκειμένω ο Κωνσταντίνος Αναστασόπουλος.

Στο συμβούλιο αυτό πάρθηκε απόφαση, που επικυρώθηκε με έγγραφο του Υπουργείου Συγκοινωνιών, με ημερομηνία 31/7/1936, για το ποια αυτοκίνητα θα εκτελούν τη συγκοινωνία της γραμμής Ναύπακτος – Μεσολόγγι – Ναύπακτος. Πρόκειται για τα παρακάτω αυτοκίνητα:

  • Το υπ’ αριθμ. 14262 επιβατηγό μάρκας Ford πέντε (5) θέσεων ιδιοκτησίας Κωνσταντίνου Μανιώτη.
  • Το υπ’ αριθμ. 22690 επιβατηγό μάρκας Ford πέντε (5) θέσεων ιδιοκτησίας Βασιλείου Αντωνίου (Παλιούρα).
  • Το υπ’ αριθμ. 21696 επιβατηγό μάρκας Ford, πέντε (5) θέσεων ιδιοκτησίας Άλκη Γαλάνη.
  • Το υπ’ αριθμ. 33447 λεωφορείο Chevrolet, δέκα επτά (17) θέσεων ιδιοκτησίας Κωνσταντίνου Αναστασόπουλου.
  • Το υπ’ αριθμ. 27825 λεωφορείο Β’ τάξης μάρκας Ford, εννέα (9) θέσεων και 3/4 τόνου φορτίου, που μετατράπηκε σε λεωφορείο δεκαεννέα (19) θέσεων, ιδιοκτησίας Κωνσταντίνου Ματζαβίνου.

Δεν γνωρίζουμε βέβαια το πρόγραμμα των δρομολογίων τους, έχει όμως μεγάλη σημασία ότι άρχισε να γίνεται τακτικά η συγκοινωνία ανάμεσα στις δύο πόλεις.

Ο πρώτος πρόεδρος του τοπικού σωματείου αυτοκινητιστών ήταν ο Αναστάσιος Σταυρόπουλος, αυτοκινητιστής, ο πατέρας του Κώστα και του Θανάση Σταυρόπουλου, που είχαν πρατήριο καυσίμων στο λιμάνι. Μετά απ’ αυτόν ανέλαβε για πολλά χρόνια ο Κωνσταντίνος Αναστασόπουλος.

Το 1937 προστέθηκαν και άλλα αυτοκίνητα στο τότε υπάρχον δυναμικό, και όπως προκύπτει από άλλο πρακτικό του Τοπικού Συμβουλίου Αυτοκινητιστών (Τ.Σ.Α.) έγινε αναπροσαρμογή των διενεργουμένων δρομολογίων, επεκτάθηκαν οι τότε υπάρχουσες γραμμές και αυξήθηκε ο αριθμός αυτοκινήτων και δρομολογίων για:

  1. Ναύπακτο – Μεσολόγγι – Ναύπακτο

Για τη συγκοινωνία χρησιμοποιούνταν πέντε (5) αυτοκίνητα:

  • Το υπ’ αριθμ. 33447 τύπου Chevrolet δεκαεπτά (17) θέσεων, του Κωνσταντίνου Αναστασόπουλου.
  • Το υπ’ αριθμ. 14263 τύπου Ford πέντε (5) θέσεων, του Κωνσταντίνου Μανιώτη.
  • Το υπ’ αριθμ. 22696 μάρκας Ford πέντε (5) θέσεων, του Άλκη Γαλάνη.
  • Το υπ’ αριθμ. 22690 μάρκας Ford πέντε (5) θέσεων, του Αναστασίου Σταυρόπουλου και
  • Το υπ’ αριθμ. 27825 τύπου “Κ” λεωφορείο δεκαεννέα (19) θέσεων του Κωνσταντίνου Ματζαβίνου.
  1. Ναύπακτο – Χάνι Λόη – Ναύπακτο
  • Το υπ αριθμ. 16877 τύπου Chevrolet πέντε (5) θέσεων, του Κωνσταντίνου Αναστασόπουλου.
  • Το υπ’ αριθμ. 6539 μάρκας Buick επτά (7) θέσεων, του Κωνσταντίνου Αναστασόπουλου.
  • Το υπ’ αριθμ. 22178 μάρκας Ford δεκαέξι (16) θέσεων του Κωνσταντίνου Μυτιλήνη.
  • Το υπ’ αριθμ. 20632 φορτηγό μάρκας Chevrolet του Κωνσταντίνου Ρήγα.
  1. Ναύπακτο – Κεφαλόβρυσο (Θέρμο) – Ναύπακτος

Αφετηρία της γραμμής ήταν το Κεφαλόβρυσο (Θέρμο) και αρμόδιος για τη λειτουργία της ο Μηχανικός της επαρχίας Τριχωνίδος. Η γραμμή εξυπηρετείτο από ένα λεωφορείο δεκατριών (13) θέσεων και με αριθμό κυκλοφορίας 30054 χωρίς να ξέρουμε τη μάρκα του, τον ιδιοκτήτη και το ωράριο λειτουργίας, καθόσον ήταν αρμόδιο άλλο γραφείο, σύμφωνα με την παραπάνω κατάσταση.

Στο ίδιο πρακτικό του Τ.Σ.Α. αναφερόταν και η κατάσταση των αυτοκινήτων. Τα λεωφορεία του Κων/νου Αναστασόπουλου (17 θέσεων) και του Κωνσταντίνου Ματζαβίνου τύπου “Κ” (19 θέσεων) της γραμμής Ναύπακτος – Μεσολόγγι – Ναύπακτος, ως επίσης και το λεωφορείο (16 θέσεων) του Κωνσταντίνου Μυτιλήνη επί της γραμμής Ναύπακτος – Χάνι Λόη – Ναύπακτος, ευρίσκοντο εις αρίστην κατάστασιν. Όλα τα υπόλοιπα αυτοκίνητα κατατάσσονταν εις την κατηγορίαν “σχεδόν καλή”.

Τέλος, από άλλο πρακτικό του Τ.Σ.Α. Ναυπάκτου με ημερομηνία 13/12/1937, διαπιστώνεται ότι: “ Ήδη ήταν δρομολογημένα δύο (2) αυτοκίνητα, το υπ’ αριθμ. 20642 ιδιοκτησίας αρχικά του Κωνσταντίνου Αναστασόπουλου και τώρα ιδιοκτησίας του Βασιλείου Αντωνίου (Παλιούρας) και το αυτοκίνητο με αριθμό κυκλοφορίας 22151 ιδιοκτησίας Ανδρέα Γρίβα στην γραμμή Ναύπακτος – Ρέρεση (προς Λιδωρίκι). Επί πλέον δρομολογήθηκε ένα τρίτο αυτοκίνητο – λεωφορείο του Περικλή Μαραγδούλη τύπου “Κ” 19 θέσεων παρά τις αντιρρήσεις του Κωνσταντίνου Αναστασόπουλου, προέδρου Τ.Σ.Α. Ναυπάκτου, διότι ο Περικλής Δ. Μαραγδούλης δεν ετύγχανε αυτοκινητιστής και επειδή επί της γραμμής (Ναύπακτος Ρέρεση) εργάζονταν ήδη δύο (2) αυτοκίνητα πέντε (5) θέσεων [με αριθμούς 20542 και 22151] και δεν κρίθηκε αναγκαία και δυνατή η δρομολόγηση τρίτου”.

Μελετώντας την καταγραφή αυτοκινήτων, που έγινε το 1936 και το τελευταίο πρακτικό του Τ.Σ.Α. του έτους 1937, διαπιστώνουμε ότι μέσα σε μια τριετία 1934 – 1937 ήρθανε αρκετά αυτοκίνητα στη Ναύπακτο και ότι επιπλέον ορισμένοι είτε τα πούλησαν είτε αγόρασαν άλλα. Χαρακτηριστικά ο Αναστάσιος Σταυρόπουλος εμφανίζεται το 1934 ως ιδιοκτήτης αυτοκινήτου με αριθμό κυκλοφορίας 20642 και το 1937 με το αυτοκίνητο που είχε αριθμό κυκλοφορίας 22690. Ο δε Κωνσταντίνος Αναστασόπουλος εμφανίζεται με τρία (3) αυτοκίνητα το έτος 1937. Τέλος δε με έγγραφο προς το μηχανικό Ναυπακτίας με ημερoμηνία 30/9/1940 γίνεται γνωστό ότι υπήρχε στη Ναύπακτο το υπ’ αριθμ. 34598 φορτηγό αυτοκίνητο ιδιοκτησίας του Λάμπρου Σερεμέτη, το οποίο ήταν χαλασμένο και χρειαζόταν ανταλλακτικά από την Αθήνα για να επισκευαστεί.

Επειδή, λοιπόν, κυκλοφορούσαν αρκετά αυτοκίνητα για την εποχή στη Ναύπακτο κοινοποιήθηκε στο γραφείο Μηχανικού Ναυπακτίας απόφαση, που υποχρέωνε τους προϊσταμένους και τεχνικούς υπαλλήλους των υπηρεσιών αυτών, όπου δεν υπάρχουν μηχανολογικά γραφεία, να κάνουν αυτοί τον έλεγχο στα αυτοκίνητα, που κυκλοφορούσαν στην περιφέρειά τους, ανά τακτά διαστήματα, όσον αφορά στην κατάσταση της τροχοπέδης (φρένων).133 Έτσι είχαν τα πράγματα σε σχέση με τα αυτοκίνητα μέχρι το 1940 που κηρύχθηκε ο πόλεμος.

(συνεχίζεται)

*απόσπασμα από το βιβλίο «Εν Ναυπάκτῳ τῇ… Μαρτυρίες καί ντοκουμέντα γιά τό χθές», του Γεώργιου Παραλίκα που δημοσιεύεται σε συνέχειες στην εφημερίδα «εμπρός»

Στην… πένα: Κοκορομαχίες

Γράφει ο Γιώργος Ασημακόπουλος

Με αφορμή το έργο της ανάπλασης αλλά και του τουριστικού καταφυγίου, ζούμε τη συνέχεια του έργου της «πεζοδρομιάδας». Πριν λίγους μήνες είδαμε την πρώην δημοτική πλειοψηφία του κ. Λουκόπουλου να υπερασπίζεται το έργο της, το οποίο μεταξύ άλλων περιελάβανε την κατασκευή των πεζοδρομίων σε Αμφίσσης και Θέρμου. Από την άλλη πλευρά είχαμε την πλειοψηφία Γκίζα/Μπουλέ/Τσουκαλά/Νταουσάνη να ακυρώνει το έργο, με αφορμή μια μελέτη που έλειπε και αφορούσε τη διαχείριση των όμβριων υδάτων. Μετά από πολύ κόπο έγινε κατανοητό ότι ναι μεν η μελέτη έλειπε, αλλά από την άλλη ήταν και πολύ εύκολο να γίνει.

Αντί να λήξει εκεί αυτή η κακή στιγμή, ζούμε σε -κακή- επανάληψη το ίδιο έργο. Αυτή τη φορά αφορμή είναι το τουριστικό καταφύγιο και το έργο της ανάπλασης του Κέντρου.

Το τουριστικό καταφύγιο έχει δυναμικότητα 100 τουριστικών σκαφών. Έχει προϋπολογισμένη δαπάνη οκτώ εκατομμύρια ευρώ, ενώ από το πρόγραμμα Interreg υπάρχουν εξασφαλισμένα μόνο τα δύο από αυτά. Επίσης πρέπει το έργο να είναι λειτουργικό μετά από τρία χρόνια ώστε να μην απενταχθεί. Με αφορμή αυτά, η πλειοψηφία αποφάσισε, όπως και με τα πεζοδρόμια, να ματαιώσει το έργο και να φτιάξει στην άλλη άκρη της πόλης ένα αγκυροβόλιο για πολύ λιγότερες… βάρκες. Στο ενδιάμεσο κατηγορεί την πρώην πλειοψηφία ότι δεν τα έκανε καλά τα πράγματα, η οποία απαντά ότι πρέπει ο Γκίζας να μάθει να τρώει το… ψάρι μόνος του.

Από τη μία έχουμε το επιχείρημα ότι έχουμε μόνο τα δύο από τα οκτώ εκατομμύρια οπότε το λάθος βαραίνει τον Λουκόπουλο, ενώ από την άλλη πλευρά υπονοείται ότι αν ήταν ακόμη στην εξουσία, αυτοί θα τα καταφέρνανε.

Ποια είναι η λύση για το καταφύγιο; Η ίδια με αυτή για τα πεζοδρόμια: η κοινή λογική.

Από τα οκτώ εκατομμύρια του τουριστικού καταφυγίου, τα τέσσερα αντιστοιχούν στον μόλο του. Τα δημόσια έργα κατά κανόνα υλοποιούνται από εργολάβους που προσφέρουν εκπτώσεις της τάξης του 40%, 50% ή και 60%. Επομένως τα δύο εκατομμύρια που ήδη υπάρχουν επαρκούν, λίγο ή πολύ, για τον μόλο. Για τα υπόλοιπα συνοδευτικά έργα που αφορούν τις εγκαταστάσεις στη στεριά, είναι πολύ εύκολο με υποτυπώδεις εγκαταστάσεις χαμηλού κόστους, ακόμα και λυόμενες, το έργο να καταστεί λειτουργικό. Στο κάτω κάτω κανένα λιμενικό έργο δεν έγινε μονοκοπανιά. Στη μαρίνα του Μεσολογγίου ακόμα λείπουν έργα, ενώ της Ιτέας έγινε σε φάσεις. Ας αφήσουμε και εμείς λοιπόν τις πλήρεις εγκαταστάσεις στη στεριά για αργότερα και, ας κάνουμε τα απαραίτητα ώστε το έργο να είναι λειτουργικό.

Επομένως δεν λείπει κάποιο μεγάλο ποσό ώστε το έργο να καταστεί λειτουργικό. Η κοινή λογική υπαγορεύει να αποφασίσουμε ποιο είναι αυτό το ποσό για αρχή. Λείπει ένα εκατομμύριο, δύο, μισό; Αφού λοιπόν προσδιοριστεί το ποσό, αναζητάς πηγή χρηματοδότησης μέσα στα επόμενα τρία χρόνια. Μέρος της ΣΑΤΑ ανά έτος; Περιφέρεια; Κυβέρνηση; Κάπου θα βρεθούν τόσα χρήματα για ένα τόσο σημαντικό έργο. Στο κάτω κάτω έχουμε μια Δημοτική πλειοψηφία φιλική προς και την Κυβέρνηση αλλά και την Περιφέρεια. Δεν μπορούν να φέρουν μια τόσο μικρή «προίκα»;

Τα ίδια έχουμε με το έργο της ανάπλασης. Ο νυν Δήμαρχος κατηγορεί τον πρώην επειδή δεν υπάρχει μελέτη για τον παντορροϊκό αγωγό της οδού Μπότσαρη, ενώ ο πρώην επισκέπτεται τα εργοτάξια προκειμένου να θυμίσει ποιος είναι ο «πατέρας» κάθε έργου. Τι λέει εδώ η κοινή λογική; Να γίνει η μελέτη τώρα και, να υλοποιηθεί ο νέος αγωγός. Αλλά εμείς ασχολούμαστε με τις εντυπώσεις…

Η κοινή λογική  λοιπόν υπαγορεύει οι Γκίζας και Λουκόπουλος να έρθουν σε συνεννόηση. Να κάτσουν οι δυο τους κάτω, χωρίς κάμερες και, να δουν τις ελλείψεις του κάθε έργου μαζί. Να εξηγήσει ο πρώην στον νυν πως σκόπευε να «βγάλει τις αγάνες». Να ρωτήσει ο νυν τον πρώην πως θα έκανε τη μελέτη που λείπει, πως θα έβρισκε τα επιπλέον χρήματα και πάει λέγοντας. Και να βγουν μαζί στο τέλος και να πουν ότι η σύσκεψη ήταν αποδοτική, ότι ο Δήμος έχει συνέχεια, ότι και οι δύο αγωνίζονται ειλικρινά ώστε τα έργα που ξεκίνησε ο ένας να τα ολοκληρώσει ο άλλος με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Να πουν ότι ο Λουκόπουλος «έφερε» το τάδε έργο και, ο Γκίζας βρήκε τρόπο να ξεπεράσει τα προβλήματα και τις ελλείψεις.

Αντί γι αυτό έχουμε κοκορομαχίες εντυπώσεων, ακυρώσεις απαραίτητων έργων και βρισκόμαστε μπροστά στον κίνδυνο να γίνουμε ακόμα πιο μικρό χωριό.

 

Ιωάν. Κορτέσης: Όταν δοκιμάζεται ο εθελοντισμός…

Η θεομηνία της 27ης Αυγούστου 2018 πέρα από τις πληγές που άφησε στην υποδομή του χωριού τραυμάτισε και τον εθελοντισμό των κατοίκων του.
Μετά από καταγγελία συγχωριανής για εργασίες που εκτελέστηκαν κοντά στο σπίτι της, σε δημόσιο χώρο, για αποκατάσταση αγωγού ομβρίων υδάτων, η αυτοψία οργάνου του Α.Τ. Ευπαλίου κατέγραψε το συμβάν. Στη συνέχεια, αρμοδίως, απαγγέλθηκε κατηγορία στον Πρόεδρο της Κοινότητας ως εντολέα εκτέλεσης του έργου, χωρίς άδεια της αρμόδιας πολεοδομικής υπηρεσίας.
Το έργο χρηματοδοτήθηκε από κατοίκους αυτής της γειτονιάς και από άλλους ευκατάστατους συγχωριανούς. Ο Δήμος συμμετείχε με την προμήθεια υλικών (οχετών) απορροής των όμβριων υδάτων.
Στις 3 Φεβρουαρίου εκδικάστηκε η υπόθεση στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Άμφισσας. Η διαδικασία, κορύφωση της αγωνίας μου, με προσγείωσε και ανάμικτα συναισθήματα (πικρίας και θυμού) με διακατείχαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Έπρεπε να απολογηθώ γιατί ανταποκρίθηκα στο καθήκον μου που απέρρεε από το θεσμικό μου ρόλο.
Δεν κρύβω τη χαρά που έζησα όταν η εισαγγελέας με τα λόγια της άγγιξε την ψυχή μου, βούρκωσαν τα μάτια μου: «δεν προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος ωφελήθηκε από το έργο, δεν προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος ζημίωσε το δημόσιο. Έκανε το καθήκον του. Προτείνω την αθώωσή του».
Εύγε στην Έδρα του Μονομελούς Άμφισσας.
Όλα αυτά θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, εάν η Τ.Υ. του Δήμου στους 16 μήνες που είχε μπροστά της μετά τη θεομηνία, είχε κάνει τα αυτονόητα. Μία αυτοψία έστω!
Αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω τις ευχαριστίες μου σε όλους, όσοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο μού συμπαραστάθηκαν: στην εφημερίδα «Ώρα της Φωκίδας» που μου έδωσε κουράγιο όταν σε ανυποψίαστο χρόνο (6 Σεπτεμβρίου 2019) έκανε μια δημοσίευση που έθετε το ερώτημα «γιατί ένας αιρετός πρέπει να σύρεται στα δικαστήρια όταν κάνει το αυτονόητο; Θα πρέπει οι διαδικασίες να απλοποιηθούν, ώστε να μπορούν οι αιρετοί να παράγουν έργο ωφέλιμο για το χωριό τους αποφεύγοντας παθογένειες και ανεπάρκεια υποστελεχωμένων υπηρεσιών», στους πρώην αντιδημάρχους Χ.Φ. και Α.Ε. που κατέθεσαν ως μάρτυρες υπεράσπισης, καθώς και στον αδερφό μου Κώστα και στον φίλο Κ.Κ. για την συμπαράστασή τους με την αυτοπρόσωπη παρουσία τους στο δικαστήριο.
Αισθάνομαι όμως και την ανάγκη να εκφράσω την απορία: το Δ.Σ. του Συλλόγου του χωριού μας δεν οφείλει μια εξήγηση στα μέλη του γιατί δεν παρέστη στη δίκη ως συμπαραστάτης στον πρώην πρόεδρο; Έχει πρόβλημα με τον εθελοντισμό;
Υ.Γ.: Ήταν απορία του δικαστηρίου αλλά και δική μου, γιατί έγινε η καταγγελία από τη συγχωριανή Μ.Η., όταν μάλιστα από αυτό το έργο προστατεύτηκε πρωτίστως η περιουσία της; Αναμένω.

7/2/2020
Γιάννης Κορτέσης
π. Πρόεδρος Κάμπου

Κ. Νασόπουλος: Πόλεμος και Δημογραφικό

‘’ Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεούς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους’’.

Ο πόλεμος είναι πατέρας όλων, ο Βασιλεύς πάντων, και άλλους κατάστησε θεούς και άλλους ανθρώπους, άλλους έκανε δούλους και άλλους ελεύθερους.

Ο Ηράκλειτος πάντα επίκαιρος. Τότε οι θυσίες γίνονταν υπέρ βωμών και εστιών στον πολεμοχαρή Άρη, και σήμερα στο βωμό των νοοτροπιών που προκύπτουν μέσα από τις συρράξεις όπως φαίνονται στον παγκόσμιο χάρτη. Σήμερα δε δύσκολα μεταμορφώνονται οι νεκροί ήρωες του πολέμου σε αθανάτους, γιατί πλέον ο πόλεμος με τα σημερινά μέσα όπως σημειώνει και ο Πλάτων : ‘’ υποδουλώνει, εκθεώνει και εξαχρειώνει.

Στην σημερινή εποχή ο κόσμος μας γράφει καθαρά μια στρατιωτική ιστορία. Οι σχέσεις των λαών βασίζονται στις ισορροπίες δυνάμεων και οι δυναμικές τους εξανεμίζονται μπροστά στην υπεροχή των όπλων. Κάποιες φορές δε οι θυσίες είναι μάταιες και καταλήγουν έτσι από έναν κακό υπολογισμό ένθεν – κακείθεν. Έτσι βγαίνει και ένα αβίαστο συμπέρασμα ότι πολλές φορές οι δυναμική μιας χώρας μπορεί να μην εξαρτάται απόλυτα από τον πληθυσμιακό της παράγοντα, αλλά και από την υπεροπλία. Εν τούτοις κανείς δεν μπορεί να αναιρέσει την αξία που έχει ο πληθυσμός σ’ ένα κράτος.

Ο πληθυσμιακός παράγοντας μπορεί να μην είναι η ‘’πανάκεια’’ δυναμική για την αποτρεπτική ισχύ μιας χώρας, εν τούτοις όμως η ζωντανή δύναμη του λαού που την υποστηρίζει, χτίζει έναν σοβαρό παράγοντα αντίστασης και μπορεί υπό συνθήκες να προσφέρει αμυντική και επιθετική υπεροχή.

Από τον Θουκυδίδη ακόμα τονίζεται η αξία της πληθυσμιακής ισχύος. Γράφει : ‘’ Άνδρες γαρ πόλις, και ου τείχη ουδέ νήες ανδρών κεναί ‘’, που μεταφράζεται : ‘’ Οι άνδρες αποτελούν τις πόλεις και όχι τα τείχη και τα πλοία κενά ανδρών ‘’.
Έτσι πάντα επίκαιρος ο Θουκυδίδης στον ‘’ Επιτάφιο ‘’ σημειώνει εύστοχα ότι η μείωση του πληθυσμού οδηγεί σε ερήμωση της χώρας και αυξάνει τους κινδύνους για την ελευθερία της. Ενώ ο ικανοποιητικός ρυθμός γεννητικότητας ενισχύει την άμυνα εναντίον πάσης επιβουλής.

Ο πόλεμος είναι δύναμη της φύσης, νόμος δυνατός και όποιος νομίζει ότι μπορεί να καταφέρει την οριστική κατάργησή του μάλλον είναι άνους.
Κανείς δεν λέει ότι πρέπει κάποιος να επισπεύδει τον πόλεμο αλλά να προετοιμάζεται γι’ αυτόν γνωρίζοντας ότι είναι αναπόφευκτος.
Ο πόλεμος είναι σίγουρο ότι φέρνει συμφορά.

Σαφώς ο εξοπλισμός της χώρας και η αναβάθμιση των υπαρχόντων οπλικών συστημάτων θα προσφέρουν ισχύ και θα αμβλύνουν τις συμφορές, αλλά και το δημογραφικό πρέπει να αποτελεί την υψηλή προτεραιότητα των ιθυνόντων της χώρας.
Πολύ σωστά οι ειδικοί εστιάζουν στην υψηλή γεννητικότητα των Τούρκων και στο μεγάλο ποσοστό των νέων ανθρώπων στο σύνολο του πληθυσμού της.

Και πολύ σωστά σημειώνουν την σπουδαιότητα της οικονομικής ενίσχυσης των νέων γονέων της χώρας μας αλλά και στην έμφαση που πρέπει να δοθεί για την ενημέρωση των νέων αγοριών και κοριτσιών. Και μάλιστα επισημαίνεται ότι πρέπει να προετοιμάσουμε τους νέους για τεκνοποίηση σε νέα ηλικία και να τους φέρουμε σε επαφή με τα κείμενα πατέρων της εκκλησίας και των αρχαίων κλασικών συγγραφέων.

Ανάγκη λοιπόν να δοθούν προτεραιότητες για την θωράκιση την αμυντική της χώρας και την προσπάθεια εμπέδωσης της θέλησης για αύξηση της γεννητικότητας των νέων ανθρώπων ακόμη και με κόστος.
Και μιλώντας σήμερα με αποφθέγματα μεγάλων ανδρών της ιστορίας του έθνους μας επ’ αυτού θα επικαλεστώ και πάλι τον Πλάτωνα στους ‘’ Νόμους ‘’ όπου τονίζει: ‘’ Ανάγκη δε ουδέ Θεός είναι λέγεται δυνατός βιάζεσθαι ‘’ . Δηλαδή μπροστά στην ανάγκη ούτε αυτός ο Θεός λέγουν, δεν είναι δυνατόν να παραβιάζει τον νόμο της ανάγκης.
Στο θέμα της ανάγκης μεγάλο ρόλο παίζει και η αποφασιστικότητα για την υπερκέρασή της , παίρνοντας ακόμη και το ρίσκο για το πιθανόν κόστος που θα προκύψει, οικονομικό ή στρατιωτικό.

Αυτό το μεγαλείο του υπερκερασμού της αναγκαιότητας πολύ δυνατά το περιγράφει ο Πλούταρχος για το Πομπήιο ο οποίος μπροστά στην άρνηση των ανδρών να μπουν στα πλοία λόγω τρικυμίας, ενώ ήταν μέγιστη η ανάγκη απόπλευσης, πήδησε πρώτος στο πλοίο του φωνάζοντας το ιστορικό : ‘’ πλειν ανάγκη, ζην ουκ ανάγκη’’ , θέλοντας να πει ότι τα πλοία έπρεπε να ξεκινήσουν ακόμη και με κίνδυνο να καταποντισθούν.

Τελειώνοντας θέλω να πω ότι για την επίτευξη στόχων όπως τα παραπάνω χρειάζεται αποφασιστικότητα.
Χρειάζεται ηγέτης ‘’ ρηξικέλευθος ‘’ . Δηλαδή νεωτεριστής, τολμηρός , καινοτόμος. Ένας άνθρωπος που να ανοίξει ορίζοντες ώστε να μπορέσουμε να επιβιώσουμε σαν έθνος. Διαφορετικά θα μείνουμε στην ιστορία σαν λαός αναποφάσιστος. Ένας λαός που είχε λαμπρό πολιτισμό και ο οποίος ολιγώρησε για την λήψη αποφάσεων ακόμη και με ρίσκο, διακινδυνεύοντας να σβήσει ότι ήταν λαμπρό. Γιατί αυτό που σβήνει δεν μπορεί να ξαναπάρει την πρώτη ζωντανή πνοή του.
Πολύ σωστά λοιπόν και πάντα επίκαιρα δίνουν το στίγμα της ανάγκης αυτής οι στίχοι του Κ. Παλαμά :
‘’ Τρανοί κι αν είναι οι τάφοι, τάφοι θάναι
ό, τι δεν αγαπάμε, δεν υπάρχει.’’

Βασίλης Νασόπουλος
Βελβίνα – Ναυπάκτου

Επιστολή για τον εορτασμό των 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση

Επιστολή προς το δήμαρχο Ναυπακτίας

Κύριε Δήμαρχε,
Το 2021 θα είναι η χρονιά της 200ης επετείου από την έναρξη της Επανάστασης του ’21. Όπως έχει ανακοινωθεί θα γιορταστεί αντάξια με τη σημασία του γεγονότος.
Πολλές εκδηλώσεις θα γίνουν στην Περιφέρεια – όπως και στη Ναύπακτο – και γι’ αυτό είναι σωστό που ο Δήμος έχει αρχίσει να ετοιμάζεται.
Ως πολίτης της Ναυπάκτου παίρνω το θάρρος να προτείνω δύο σημεία, που, κατά την ταπεινή μου γνώμη, θα πρέπει να αναδειχθούν και που αφορούν τη Ναύπακτο και το ’21.
1. Η μαρτυρική θυσία του 23χρονου Γιώργη Παξινού Ανεμογιάννη στον προμαχώνα του Λιμανιού, μια θυσία ισάξια αυτής του Αθανασίου Διάκου στην Αλαμάνα.
Τον Μάη του 2021 πρέπει να τιμηθεί, όπως του αξίζει, ο Κυναίγειρος της νεώτερης Ελλάδας, όπως τον αναφέρει ο αγωνιστής και ιστορικός Φιλήμων. (Σήμερα στον προμαχώνα δεν υπάρχει μια προσβάσιμη πινακίδα που να αναφέρει τις συνθήκες της θυσίας του ήρωα).
2. Ο Γιάννης Βλαχογιάννης – Επαχτίτης είναι ο λογοτέχνης και ιστορικός του οποίου η συνεισφορά στην ιστορία της Επανάστασης και των ηρώων της είναι ανεκτίμητη. Ένα πανελλήνιο επιστημονικό ιστορικό Συνέδριο, στον τόπο καταγωγής του, τον Έπαχτο, θα μελετήσει και θα αναδείξει την τεράστια συμβολή του στην ιστορία του ’21.
Όπως έχει γραφτεί, οι εκδηλώσεις θα χρηματοδοτηθούν και από κεντρικές κρατικές πηγές. Είναι ένας παράγοντας που θα διευκολύνει τη σωστή και σε υψηλό επίπεδο οργάνωσή τους.
(Επί τη ευκαιρία, διαδίδεται ότι η προτομή του Γιάννη Βλαχογιάννη απέναντι από τον Άη – Δημήτρη θα μετακινηθεί «για κυκλοφοριακούς λόγους»…(;) – στο χώρο της Βιβλιοθήκης ή του Β΄ Δημοτικού Σχολείου. Αυτό θα είναι, κατά τη γνώμη μου, μια λυπηρή εξέλιξη.
Σήμερα καθημερινά αντικρίζουν την προτομή και πιθανώς διαβάζουν την επιγραφή της εκατοντάδες περαστικοί – στις άλλες τοποθεσίες θα είναι ελάχιστοι.
Νομίζω ότι αντάξιος χώρος για την προτομή του μεγάλου αυτού Ναυπάκτιου είναι στο κέντρο της πλατείας – απέναντι από τον Άη Δημήτρη – που δεν θα προκαλεί «κυκλοφοριακά προβλήματα»…).

Με τιμή
Παύλος Παναγιωτόπουλος
Β. Πλαστήρα 13
Ναύπακτος
Υ.Γ. Οδός Γιάννη Βλαχογιάννη δεν υπάρχει ακόμη στη Ναύπακτο.

Γ. Ράπτης: Διπλωματία Πόλεων, ένα παράθυρο ευκαιρίας για την Ναύπακτο

Γράφει ο Γιάννης Ράπτης 

Η Πολιτιστική Διπλωματία είναι μια νέα διάσταση της εξωτερικής πολιτικής κάθε κράτους ή πόλης, προσφέροντας σημαντικά αναπτυξιακά κίνητρα. Ένα κοινό χαρακτηριστικό των επτά μεγάλων (ΗΠΑ, Βρετανία, Καναδάς, Γερμανία, Γαλλία, Ιαπωνία και Ιταλία), εκτός της οικονομικής δύναμής τους, είναι η προτεραιότητα που δίνουν στον πολιτισμό τους.

Τα πολιτιστικά αγαθά, όπως και το όνομα Lepanto, αποτελούν, εκτός από τρόπο διάδοσης, διείσδυσης και επιρροής, σημαντικό παράγοντα στην αύξηση των μεγεθών του τουρισμού με συνακόλουθο αποτέλεσμα την εισροή κεφαλαίων. Η πολιτιστική δραστηριότητα είναι άμεσα συνδεδεμένη με την οικονομική.

Ο πρόεδρος της διυπουργικής Επιτροπής για τις Διεθνείς Συνεργασίες των ΟΤΑ του υπουργείου Εσωτερικών, Δρ Αντώνης Καρβούνης, που συνεργάστηκα μαζί του την περίοδο δημιουργίας του Δικτύου Ευρωπαϊκών Πόλεων, με τίτλο «Δρόμοι του Lepanto» και έδρα την Ναύπακτο, γράφει (17/2/2020) στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, ότι σήμερα η πολιτιστική διπλωματία των πόλεων, είναι ένα ανοικτό παράθυρο ευκαιριών στη Μεσόγειο.

Με αυτά τα δεδομένα, το Δίκτυό μας, περπάτησε σχετικά εύκολα σε χώρες που γνωρίζουν πολύ καλά την κοινή ωφέλεια των συμμετεχόντων μελών, όπως πόλεις από την Ιταλία, Γερμανία, Ισπανία, Κύπρο και Μάλτα. Εξαιρετικό υπήρξε το ενδιαφέρον όλων σχεδόν των Μεσογειακών χωρών, οι πρέσβεις των οποίων ζητούσαν πληροφορίες και ζητούσαν επιμόνως την είσοδό τους στο Δίκτυό μας! Ενδιαφέρουσα ήταν η επίσκεψη 3 Πρέσβεων (Κροατίας, Βοσνίας- Ερζεγοβίνης και Ουκρανίας), απροειδοποίητα στο Δήμο μας, ζητώντας πιεστικά από εμένα, ως Προέδρου, την είσοδο πόλεων των χωρών των. Πιέσεις δεχτήκαμε και από ανώτατους θεσμικούς παράγοντες της Κυπριακής Δημοκρατίας, για την είσοδο της Αμμοχώστου. Ίδιες συζητήσεις έκαναν τηλεφωνικά και Πρέσβεις ή εκπρόσωποί τους, πολλών Μεσογειακών χωρών όπως, Αιγύπτου, Λιβάνου, Τυνησίας, Λιβύης, Αλγερίας και Μαρόκου!

Ένα παράθυρο τεράστιων ευκαιριών λοιπόν, άνοιξε η Ναύπακτος στην Μεσόγειο και θα πρέπει να το δουν με προτεραιότητα και την ανάλογη σοβαρότητα, η διοίκηση της νέας Δημοτικής μας αρχής.