«Η ζωή χρειάζεται υπομονή, επιμονή και όνειρα»-Οι πρώτοι του 2ου ΓΕΛ Ναυπάκτου μιλούν στην «ε»

Οι πανελλαδικές εξετάσεις αποτελούν κομβικό σημείο ζωής. Ένα σημείο που ανοίγει δρόμους, οι οποίοι σχετίζονται τόσο με την επιτυχία σε αυτές… όσο και με την αποτυχία. Και η δεύτερη άλλωστε στοιχείο της ζωής είναι. Πριν από μία εβδομάδα δόθηκαν στη δημοσιότητα οι βαθμοί των μαθημάτων στα οποία εξετάστηκαν οι μαθητές. Οι τέσσερις πρώτοι του 2ου ΓΕΛ Ναυπάκτου, στο πρώτο μέρος του αφιερώματός μας, μιλούν σήμερα στην «ε». Ο Χρήστος Κουτσογιάννης (18.729 μόρια), η Έλενα Μπανιά (18.415 μόρια), ο Γιάννης Κωτσόπουλος (18.353 μόρια) και η Ελένη Σκούρα (18.154 μόρια) μας αποτυπώνουν με το δικό τους τρόπο το πως κύλησε η ιδιαίτερη φετινή χρονιά και τις δυσκολίες της, για τις συνθήκες που επέβαλε η πανδημία, για τους στόχους που έχουν θέσει, ενώ στέλνουν το μήνυμά τους και σε όσους συμμαθητές τους δεν τα κατάφεραν. Διαβάστε όλα όσα μας είπαν.

 

Ας επιχειρήσουμε να βάλουμε λίγο τα γεγονότα με μία σειρά, σε μία ομολογουμένος ιδιαίτερη χρονιά για εσάς. Περίγραψέ μας λίγο πως πέρασε;

Χρήστος: Η χρόνια που μας πέρασε ήταν μια περίεργη χρόνια για έμενα, αλλά όχι εξωφρενικά δύσκολη ή πιεστική. Ξεκινώντας την χρόνια είχα στο μυαλό μου τον «φόβο» των πανελληνίων ο οποίος δεν συνέπιπτε με την πραγματικότητα, αλλά ενίσχυσε τον μαθητικό μου αγώνα. Προσωπικά στερήθηκα μερικές ελευθερίες και ίσως περισσότερο απ’ τους μαθητές της 3ης λυκείου των προηγούμενων ετών λόγω του εγκλεισμού. Σε τελική ανάλυση  βέβαια η χρόνια κύλησε πιο ευχαρίστα απ’ ότι φανταζόμουν. Μάλλον πρέπει να απομυθοποιήσουμε πλέον τις πανελλαδικές εξετάσεις και να τις αντιμετωπίσουμε με μια πιο απλή (χαλαρή) μάτια.

Έλενα: Η φετινή χρονιά, πέραν των δυσκολιών λόγω των εξετάσεων, επιφύλασσε και δυσκολίες σχετικές με την κατάσταση που επέβαλε ο κορονοϊός. Τους δύο πρώτους μήνες, όταν η προετοιμασία δηλαδή γινόταν δια ζώσης, τα μαθήματα ήταν ευχάριστα καθώς περνούσα αρκετό χρόνο και με τους συμμαθητές μου. Η περίοδος της καραντίνας ήταν πιο δύσκολη και κουραστική και δυστυχώς είχε την μεγαλύτερη διάρκεια. Η τηλεκπαίδευση δυσκόλεψε την παρακολούθηση του μαθήματος και μας στέρησε την αλληλεπίδραση με συμμαθητές και καθηγητές. Βέβαια, η επιστροφή στα θρανία μετά τις διακοπές του Πάσχα βελτίωσε κυρίως την ψυχική μου κατάσταση με αποτέλεσμα να νιώθω τελικά έτοιμη για τις πανελλαδικές εξετάσεις.

Γιάννης:  Ήταν πραγματικά μια δύσκολη χρονιά με έντονους ρυθμούς, γιατί απαιτούσε καθημερινό και σκληρό διάβασμα, ώστε να ανταποκριθώ στις υποχρεώσεις μου, αλλά ταυτόχρονα ήταν μεγάλη και η ψυχολογική επιβάρυνση λόγω πανδημίας. Όμως πάντα αξιοποιούσα τον ελεύθερο χρόνο μου, ώστε να αποφορτίζομαι και να ξεκουράζομαι. Προς το τέλος της χρονιάς η κούραση συσσωρεύτηκε, αλλά με υπομονή και επιμονή έφθασα στο στόχο μου.

Ελένη: Αναμφισβήτητα ήταν μια δύσκολη χρονιά με πολλές προκλήσεις και πρωτόγνωρες εμπειρίες, όπως η τηλεκπαίδευση. Ωστόσο μου δίδαξε να εκτιμώ πράγματα που θεωρούσα δεδομένα και να αγωνίζομαι και κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες.

 

Υπήρξαν στιγμές που η κούραση ενδεχόμενος κλόνισε λίγο την πορεία προς το στόχο;

Χρήστος: Όπως ανέφερα προηγουμένως, η ιδέα των εξετάσεων στο μυαλό μου είχε πάρει ανυπόστατες διαστάσεις, γεγονός το οποίο με βοήθησε να είμαι κιόλας απ’ την προηγούμενη χρόνια προσηλωμένος σε αυτό τον σκοπό. Πιστεύω πως δεν άφησα ποτέ τον εαυτό μου να κουραστεί και να παρατήσει τον εν λόγω στόχο, ούτε να παρεκκλίνει από αυτόν. Ίσως όμως η ρουτίνα, σε συνδυασμό με την καραντίνα αποτέλεσαν ένα ψυχικό εμπόδιο που μείωσε  την όρεξη του διαβάσματος απ την προσπάθεια μου τις τελευταίες τουλάχιστον μέρες.

Έλενα: Σε γενικές γραμμές η κούραση δεν με αποπροσανατόλισε από τον στόχο μου, ούτε είχα μεγάλες συναισθηματικές εναλλαγές κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας πέραν από λίγες παροδικές στιγμές απογοήτευσης και απαισιοδοξίας, κυρίως κατά την καραντίνα.

Γιάννης: Υπήρξαν δύσκολες στιγμές, αλλά παρέμεινα προσηλωμένος στο στόχο μου προσπαθώντας να διαβάζω συστηματικά χωρίς ακρότητες.

Ελένη: Φυσικά υπήρξαν στιγμές που η κούραση κλόνισε την πίστη μου αλλά δεν την άφησα να με καταβάλει και έμεινα συγκεντρωμένη στον στόχο μου.

 

Η κατάσταση του κορονοϊου δημιούργησε συνθήκες πρωτόγνωρες για όλους, από πέυσι ακόμα, συνεχίζοντας φυσικά και στη φετινή σχολική χρονιά. Ας σταθούμε λίγο σε αυτό, πόσο επηρέασε την προετοιμασία σας;

Χρήστος: Η κατάσταση του κορονοϊού, με βοήθησε στις περιόδους της καραντίνας, γιατί είχα περισσότερο χρόνο να προετοιμαστώ και να σιγουρέψω την προσπάθεια. Ευτυχώς ο ιός αυτός δεν επηρέασε την υγεία των συγγενικών μου προσώπων και δεν αποτέλεσε ανασταλτικό παράγοντα. Παρ’ όλα αυτά, τα διαδικτυακά μαθήματα δεν μου ήταν  τόσο ευχάριστα όσο εκείνα που είχα συνηθίσει.

Έλενα: Η κατάσταση του κορονοϊού επηρέασε την προετοιμασία μου. Δυστυχώς τα τηλεμαθήματα δεν ήταν εφικτό να αντικαταστήσουν στο έπακρο τα δια ζώσης μαθήματα, αφού υπήρχαν ορισμένες φορές τεχνικά προβλήματα και ήταν πιο κουραστικά, ενώ η απομάκρυνση από τους φίλους μου, εξαιτίας του εγκλεισμού, δυσχέραινε την κατάσταση. Στην πραγματικότητα, η καραντίνα δεν μας εξασφάλισε περισσότερο χρόνο μιας και οι υποχρεώσεις ήταν ακριβώς οι ίδιες, απλώς διεξάγονταν από τον υπολογιστή.

Γιάννης: Η χρονιά ήταν ιδιαίτερη και δύσκολη, γιατί το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα τα μαθήματα έγιναν εξ αποστάσεως. Έτσι απαιτήθηκε από εμάς μεγαλύτερη προσπάθεια για την κατανόηση των διδασκόμενων εννοιών, επειδή κατά τη γνώμη μου η εξ αποστάσεως εκπαίδευση δεν μπορεί να συγκριθεί με τη δια ζώσης διαδικασία.

Ελένη: Η κατάσταση που επικρατούσε ήταν ένα βάρος στο ήδη δύσκολο έργο όμως ο εγκλεισμός στο σπίτι μου παρείχε περισσότερο χρόνο για διάβασμα και με βοήθησε να αντιληφθώ τις αδυναμίες μου και να καλύψω τα κενά μου.

 

Ποια τα βασικά σας στηρίγματα σε αυτή την πορεία; Υπάρχει μυστικό της επιτυχίας;

Χρήστος: Στο πλευρό μου στάθηκαν η οικογένεια και η κοπέλα μου οι οποίοι ανύψωναν το ηθικό μου όποτε το είχα ανάγκη και προσπαθούσαν να βγάλουν από εμένα τον καλύτερο εαυτό. Πραγματικά η βοήθεια τους ήταν απερίγραπτη καθ’ όλη την χρόνια και τους ευχαριστώ για όλα.

Έλενα: Βασικό στήριγμα σε αυτήν μου την πορεία ήταν οι καθηγητές μου που με βοήθησαν να θέσω τις απαιτούμενες βάσεις. Τον σημαντικότερο ρόλο όμως διαδραμάτισε η οικογένειά μου, καθώς με υποστήριζε και ψυχολογικά ειδικότερα την περίοδο του εγκλεισμού όταν και περνούσαμε περισσότερο χρόνο μαζί. Αν θεωρήσουμε ότι υπάρχει μυστικό της επιτυχίας, τότε θα όριζα τη συστηματική μελέτη σε όλα τα σχολικά χρόνια και την επιμονή για την επίτευξη των στόχων μου.

Γιάννης: Βασικά μου στηρίγματα ήταν κυρίως η οικογένειά μου, αλλά και οι καθηγητές μου που με αγάπη, υπομονή και αληθινό ενδιαφέρον στάθηκαν δίπλα μου και με στήριξαν με κάθε δυνατό τρόπο σε όλη αυτή την προσπάθειά μου. Κατά τη γνώμη μου υπάρχουν πολλοί παράγοντες, οι οποίοι καθορίζουν το αποτέλεσμα, αλλά κυρίως απαιτείται συστηματικό διάβασμα και σωστή διαχείριση του χρόνου.

Ελένη: Τα βασικά στηρίγματα σε αυτή την δύσκολη πορεία ήταν η οικογένεια μου, που με στήριζε διαρκώς, οι φίλοι και οι καθηγητές οι οποίοι βοηθούσαν, με κάθε τρόπο αλλά και η σκέψη ότι ο χρόνος περνάει και σε λίγο καιρό θα ανακτήσω τον ελεύθερο μου χρόνο και θα απολαύσω τα αποτελέσματα των προσπαθειών μου. Δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο μυστικό για την επιτυχία, ωστόσο θεωρώ πως η σκληρή δουλειά, η υπομονή και η επιμονή είναι αναγκαία σε κάθε προσωπικό αγώνα.

 

Η ανακοίνωση των βαθμών έφερε για εσάς σίγουρα ανακούφιση και ικανοποίηση…  

Χρήστος: Αισθάνθηκα απόλυτη χαρά και ευτυχία, ανακούφιση και ικανοποίηση  όταν έμαθα τους βαθμούς μου, επειδή δικαιώθηκαν οι κόποι μου.

Έλενα: Με την ανακοίνωση των βαθμών ένιωσα ότι οι κόποι τόσων ετών ανταμείφθηκαν. Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη για την απόδοση μου.

Γιάννης:  Ένιωσα ικανοποίηση και χαρά, γιατί ανταμείφθηκαν οι κόποι μου και επετεύχθη ο στόχος μου.

Ελένη: Με την ανακοίνωση των βαθμών ένιωσα χαρά για τα θετικά αποτελέσματα, δικαίωση για τις αμέτρητες ώρες που είχα αφιερώσει στο διάβασμα, αλλά και ευτυχία που βρίσκομαι ένα βήμα πιο κοντά στο στόχο μου.

 

Έχεις καταλήξει στην επιλογή της σχολής;

Χρήστος: Ναι, στόχος μου είναι η ιατρική.

Έλενα: Στόχος μου είναι η ιατρική σχολή επειδή πάντα με ενδιέφεραν οι επιστήμες, ενώ μου αρέσει και η επικοινωνία με τους ανθρώπους.

Γιάννης: Θα δηλώσω τη σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, επειδή θεωρώ ότι το αντικείμενο σπουδών είναι πιο κοντά στα ενδιαφέροντά μου.

Ελένη: Δεν έχω καταλήξει ακόμα βρίσκομαι ανάμεσα σε δύο επιλογές.

 

Τι θα λέγατε σε εκείνους τους μαθητές που δεν τα κατάφεραν και που θα πρέπει να πάρουν εκ νέου αποφάσεις για τους στόχους τους;

Χρήστος: Οι πανελλήνιες εξετάσεις δεν είναι αυτοσκοπός. Μια αποτυχία στις εξετάσεις αυτές δεν είναι το τέλος της ζωής. Η ζωή χρειάζεται υπομονή, επιμονή και όνειρα!!! Καθένας πρέπει να κυνηγήσει τα όνειρα του!!!

Έλενα: Πριν την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων είχα αναρωτηθεί ποιον δρόμο θα επέλεγα να ακολουθήσω σε περίπτωση που δεν πετύχαινα. Κάθε υποψήφιος που δεν κατάφερε να εισαχθεί στην επιθυμητή του σχολή έχει τη δυνατότητα να επιλέξει μια παρεμφερή, μιας και σήμερα κάθε επιστημονικό αντικείμενο έχει πολλές διεξόδους. Αν όμως αυτή η επιλογή δεν τον ικανοποιεί, ίσως αξίζει να θυσιάσει μια επιπλέον χρονιά, ώστε να ασκεί το επάγγελμα των ονείρων του σε όλο το υπόλοιπο της ζωής του.

Γιάννης: Καταρχήν θα ήθελα να συγχαρώ όλους τους μαθητές που συμμετείχαν στις εξετάσεις για την προσπάθεια που κατέβαλαν. Σε αυτούς που δεν τα κατάφεραν θα ήθελα να πω ότι δεν πρέπει να παραιτηθούν, δεν τελειώνει τίποτα εδώ, να κυνηγήσουν τα όνειρά τους και να αγωνιστούν, ώστε να πετύχουν τους στόχους τους.

Ελένη: Θα τους έλεγα πως οι πανελλήνιες δεν είναι ο μόνος δρόμος για να κάνει κανείς τα όνειρα του πραγματικότητα και πως μια φαινομενική αποτυχία μπορεί να εξελιχθεί στην μεγαλύτερη επιτυχία.

 

Το μήνυμα του Πέτρου Πιτσιάκκα

Το δικού του μήνυμα μέσω της «ε», προς τους μαθητές μετά τα αποτελέσματα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, στέλνει ο Πέτρος Πιτσιάκκας, Διευθυντής του 2ου ΓΕΛ  Ναυπάκτου.

Για σένα που πέτυχες:

«Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει νάσαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.

Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι, τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.

Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο, πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.»

(Κ. Καβάφης, Το πρώτο σκαλί)

Κι εσύ που δεν τα κατάφερες:

Μην απελπίζεσαι και μη φοβάσαι, αύριο πάλι θα ξημερώσει, αύριο πάλι θα βγεις και θα περπατήσεις, κάτω από έναν καινούργιο ήλιο, αύριο θα βγεις και θα περπατήσεις σε νέους δρόμους.

Το σημαντικό, σ’ αυτούς τους δύσκολους δρόμους της ζωής (που η πανδημία τους κάνει δυσκολότερους), είναι να αφήσει ο καθένας το αποτύπωμα του. Γι’ αυτό προχωρήστε μπροστά, και οι μεν και οι δε, αντλώντας παραδείγματα από ανθρώπους πρότυπα, και δώστε τον καλύτερο σας εαυτό, με πίστη στην πατρίδα και στην αξία Άνθρωπος, από το δικό του μετερίζι ο καθένας.

Αυτό θα είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση και τιμή, τόσο για μας τους καθηγητές σας, όσο και για τους γονείς σας. Συγχαρητήρια!

 

Κ. Λουκόπουλος: «The Mythologist» με άρωμα Ναυπάκτου

Ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι πτυχιούχος αρχαιολόγος και μεταπτυχιακός φοιτητής Κλασικής Αρχαιολογίας του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΕΚΠΑ. Πέρασε αρκετά από τα παιδικά του χρόνια στην πόλη της Ναυπάκτου, όπου και τελείωσε το σχολείο, ενώ σήμερα βρίσκεται στην Αθήνα. Ανήσυχο πνεύμα από μικρός, αυτή του την τάση κατάφερε εδώ και λίγους μήνες να τη συνδέσει με την αγάπη του για τη μυθολογία, κάνοντας αισθητή την παρουσία του στο διαδίκτυο. Το κανάλι του «The Mythologist» έχει ξεπεράσει τους 70.000 ακολούθους, οι οποίοι αυξάνονται με πολύ γοργούς ρυθμούς. Συνέπεια αυτής της απήχησης ήταν και η πρόσφατη πρόταση συνεργασίας από το κανάλι mad viral της cosmote tv. Σήμερα μας μιλά στην «ε» για όλα αυτά, σε μία άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη. Διαβάστε όσα μας είπε!

 

Καταρχάς Κωνσταντίνε, ως μια πρώτη γνωριμία μαζί σου, πες μας ποια είναι η σχέση σου με την πόλη της Ναυπάκτου.

Θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά τυχερό ώστε να αποκαλώ τη Ναύπακτο σπίτι μου! Γεννήθηκα στην Αθήνα αλλά λόγω της καταγωγής του πατέρα μου κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι ήμουν εδώ. Από τότε έκανα πολλούς φίλους και έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις από αυτά τα χρόνια. Αργότερα, στα 12 μου, μετακομίσαμε μόνιμα εδώ και έτσι πέρασα τα πιο σημαντικά χρόνια για τη ζωή ενός παιδιού εδώ στη Ναύπακτο. Πήγα στο 1ο Γυμνάσιο και στο 1ο Λύκειο, έκανα τις πρώτες μου εφηβικές παρέες και γενικά πέρασα πολύ όμορφα χρόνια. Πλέον μένω στην Αθήνα λόγω σπουδών και δουλειάς αλλά προσπαθώ και πάλι κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι να είμαι εδώ. Θα μπορούσα να πω ότι η Ναύπακτος είναι ο τόπος που μου έρχεται στο μυαλό όταν θέλω να ηρεμήσω και να ξεκουραστώ και φυσικά να δω τους φίλους και την οικογένειά μου.

 

Θυμάσαι τον εαυτό σου ανέκαθεν να είσαι ανήσυχο πνεύμα; Μια ματιά στο βιογραφικό σου μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως ναι, καθώς διαβάζουμε πως έχεις ασχοληθεί, εκτός των άλλων, με τη μουσική και το θέατρο…

Η αλήθεια είναι πως ναι. Πάντοτε είχα μια κλίση προς τη δημιουργία και την έκφραση μέσα από τις καλλιτεχνικές δραστηριότητες. Βέβαια δεν παρακολούθησα μαθήματα μουσικής ή θεάτρου ασχολήθηκα μόνο ερασιτεχνικά, αλλά και τα δυο αποτέλεσαν για εμένα διεξόδους έκφρασης και επαφής με την τέχνη και τον πολιτισμό. Συμμετείχα σε συναυλίες και σε ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις γεγονός το οποίο με γέμιζε μέσα από την επαφή με τον κόσμο. Πήρα πολλά πράγματα από αυτές τις ασχολίες που με άλλαξαν και με διαμόρφωσαν σαν άνθρωπο και θα τα κουβαλάω αυτά σε όλη μου τη ζωή.

 

Όταν έρχεται η ώρα των σπουδών σε βρίσκουμε στο τμήμα της Αρχαιολογίας. Υπήρξε μία συνειδητή επιλογή τότε για σένα ή μία μεταξύ πολλών άλλων;

Ήταν μια ξεκάθαρα συνειδητή επιλογή. Ήδη από τα χρόνια του γυμνασίου μου άρεσε η ιστορία και φανταζόμουν τον εαυτό μου να μιλάω σε κάποιο ντοκιμαντέρ ή να διδάσκω ιστορία. Όταν πέρασα στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΕΚΠΑ όμως με κέρδισε αμέσως η αρχαιολογία. Με μάγεψε η άμεση επαφή με τα υλικά κατάλοιπα και τα αντικείμενα του παρελθόντος. Σκεφτόμουν πόσο γοητευτικό είναι το γεγονός να είσαι ο πρώτος άνθρωπος που αγγίζει ένα αγγείο π.χ. όταν το αποκαλύπτεις από το χώμα στην ανασκαφή μετά από το τελευταίο άνθρωπο που το άγγιξε χιλιάδες χρόνια πριν. Έτσι, βρέθηκα να κάνω πλέον το μεταπτυχιακό μου στην Κλασική αρχαιολογία και να προσπαθώ να συμβάλλω από τη μεριά μου στην περαιτέρω κατανόηση του παρελθόντος.

 

Πριν πάμε στα όσα έχεις κάνει πλέον στο διαδίκτυο, που η απήχησή τους αυξάνεται μέρα με τη μέρα, μίλησέ μας λίγο για την γνωριμία σου με το αντικείμενο της Μυθολογίας, πότε έγινε, τι σε τράβηξε σε αυτή…

Στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών της Κλασικής Αρχαιολογίας ήρθα σε μεγαλύτερη επαφή με την κλασική τέχνη δηλαδή τα γλυπτά, τις απεικονίσεις των αγγείων, τη ζωγραφική. Αυτά, είναι γεμάτα με μυθολογικές απεικονίσεις και παραστάσεις ηρώων, θεών, τεράτων κ.α. Στη πορεία κλήθηκα να μελετήσω αυτές τις απεικονίσεις, να εξοικειωθώ με τα αυτά που δείχνουν και να καταλάβω το περιεχόμενό τους γιατί για τους ανθρώπους της εποχής δεν ήταν απλές ιστορίες. Ήταν οι πεποιθήσεις τους, η θρησκεία τους, η ιστορία και η παράδοσή τους. Διάβασα πολλούς μύθους που με συγκίνησαν, που μου κίνησαν το ενδιαφέρον και που με προβλημάτισαν. Θεώρησα λοιπόν πως θα ήθελα να επικοινωνήσω αυτές τις ιστορίες και στο ευρύ κοινό!

 

Και φτάνεις κάποια στιγμή που λες ότι όλο αυτό, ως γνώση, θέλεις να το μεταδώσεις και στους άλλους. Μάλιστα στην επιλογή σου αυτή θέλεις να δώσεις έναν ιδιαίτερο τόνο, οπότε επιλέγεις το διαδίκτυο, συγκεκριμένα το youtube όπου δημιουργείς το δικό σου κανάλι…

Θεώρησα πως είναι δύσκολο να έρθει κανείς σε επαφή με αυτές τις ενδιαφέρουσες -για εμένα- ιστορίες αν δεν έχει εξοικείωση με την μυθολογία ή την αρχαία Ελλάδα. Είναι δύσκολο και φαντάζει σπάνιο να ανατρέξει κανείς σε αρχαία κείμενα ή μεγάλους και δυσνόητους τόμους που απευθύνονται σε μικρό και συγκεκριμένο αναγνωστικό κοινό. Τα social media και το YouTube χρησιμοποιούνται από ανθρώπους διαφόρων ηλικιακών ομάδων και κυρίως νέους και έτσι επέλεξα να μεταφέρω τις ιστορίες που είχα να πω μέσα από το χιούμορ και την pop κουλτούρα. Συνδύασα μύθους με στιγμές από σειρές που γελάσαμε και αγαπάμε, από τη μουσική που ακούμε και την καθημερινότητα μας, έτσι ώστε να είναι πιο ευχάριστοι και εύπεπτοι. Για παράδειγμα, το πασίγνωστο ‘’Σκύλες της Λύσσας’’ από το «Κωνσταντίνου και Ελένης», είτε το πιστεύετε είτε όχι σχετίζεται με την ελληνική μυθολογία και αποτέλεσε ένα εξαιρετικό θέμα για βίντεο στο YouTube!

 

Τι θα δει κανείς παρακολουθώντας το «the mythologist»;

Παρακολουθώντας το «The Mythologist» θα δει κανείς βίντεο με αγαπημένους μου αρχαίους ελληνικούς μύθους όπως του Έρωτα και της Ψυχής, το τι απέγινε η Ωραία Ελένη μετά τον Τρωικό Πόλεμο ή διάσημες αλλά και λιγότερο γνωστές περιπέτειες θεών και ηρώων. Επειδή όμως η μυθολογία δεν περιορίζεται μόνο στην αρχαία ελληνική και έπειτα από την επιθυμία των θεατών του καναλιού πλέον θα μπορεί να παρακολουθεί και βίντεο εμπνευσμένα από ξένες μυθολογίες όπως η Αιγυπτιακή ή η Σκανδιναβική! Επίσης, θα δει και κάποια βίντεο με θέματα από την «αθέατη» και λιγότερο «εμπορική» πλευρά της καθημερινότητας των ανθρώπων της εποχής που πιστεύω πως αξίζει να μοιραστώ, όπως π.χ. ιστορίες δούλων από την αρχαιότητα και φυσικά, τους τελευταίους μήνες, μπορεί να ακούσει και το «Επικό Podcast», στο οποίο αφηγούμαι τα γεγονότα της Ιλιάδας μέσα από τις ραψωδίες του Ομήρου και πάλι μέσα από τα δικά μου μάτια και με μια πιο σύγχρονη και διαφορετική προσέγγιση. Τα podcast, τα οποία πρόσφατα έχουν αρχίσει να γίνονται δημοφιλή και στην Ελλάδα αποτελούν ουσιαστικά ηχογραφημένες εκπομπές συζήτησης ή αφήγησης με θέματα της επικαιρότητας ή εκπαιδευτικού περιεχομένου, όπως και το δικό μου.

 

Παρατηρώντας κάποιος την πορεία του καναλιού θα διαπιστώσει πως η απήχησή του αυξάνεται με πολύ γοργούς ρυθμούς. Έχεις φτάσει πλέον να ξεπερνάς του 70.000 ακολούθους ενώ τα βίντεό σου έχουν συνολικά ξεπεράσει τα 3 εκατομμύρια προβολές. Κάτι καλό γίνεται εδώ λοιπόν. Πώς το έχεις ερμηνεύσει όλο αυτό;

Η αλήθεια είναι ότι όταν ξεκίνησα το συγκεκριμένα εγχείρημα πίστευα ότι θα έχει μια απήχηση αλλά σε καμία περίπτωση δεν περίμενα να φτάσει σε τέτοιο βαθμό και μάλιστα τόσο γρήγορα! Θεωρώ ότι αυτό εξηγείται αρχικά από το γεγονός ότι το κανάλι καλύπτει ένα κενό που υπήρχε στο ελληνικό ίντερνετ καθώς δεν υπήρχε μέχρι τώρα κάτι αντίστοιχο. Πλέον, μπορεί ο καθένας με το πάτημα ενός κουμπιού να παρακολουθήσει ένα σύντομο βίντεο με έναν μύθο ή μια ιστορία που θα τον συγκινήσει, θα τον προβληματίσει ή τουλάχιστον θα του μάθει με έναν σύγχρονο τρόπο και με τη βοήθεια της τεχνολογίας κάτι που μέχρι σήμερα δεν γνώριζε για το παρελθόν. Επίσης νομίζω ότι ο κόσμος εκτιμά το γεγονός ότι αυτές οι πληροφορίες φτάνουν στην οθόνη του από κάποιον που σπουδάζει και αγαπά το συγκεκριμένο αντικείμενο και όχι από κάποιον που εργαλειοποιεί το παρελθόν για να εξυπηρετήσει σκοπιμότητες. Δυστυχώς κυκλοφορούν στο διαδίκτυο πολλά «περίεργα» βίντεο με θέμα την μυθολογία και είναι κρίμα γιατί απομακρύνουν τον κόσμο καθώς στερούνται επιστημονικής τεκμηρίωσης και μπορούν να χαρακτηριστούν μέχρι και επικίνδυνα. Τέλος, νομίζω ότι η επιτυχία του καναλιού οφείλεται και στην έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου να ακούει και να διηγείται ιστορίες. Όλη μας η ζωή περιτριγυρίζεται από ιστορίες. Όταν βρισκόμαστε με τους φίλους μας λέμε ιστορίες και γενικά η ίδια μας η ζωή είναι μια ιστορία στην οποία πρωταγωνιστούμε εμείς. Βλέπουμε μια ταινία, μια σειρά ή διαβάζουμε ένα βιβλίο για την ιστορία που έχει να μας πει και ακόμα και οι διαφημίσεις που μας κατακλύζουν προσπαθούν να μας πουν μια ακόμα ιστορία. Η Μυθολογία έχει να μας χαρίσει μοναδικές ιστορίες που αφορούν συναισθήματα που νιώθουμε κι εμείς σήμερα όπως ο έρωτας, η αγάπη, η ζήλεια, το μίσος κ.α. και μπορούμε να ταυτιστούμε με τους ήρωες (και τα τέρατα) και να δούμε κομμάτια της ζωής μας και τους εαυτού μας σε αυτά.

 

Συνέπεια αυτής της πορείας ήταν και η πρόσφατη συνεργασία σου με το Mad viral της cosmote tv, όπου βίντεό σου παίζουν πλέον και εκεί. Η μυθολογία και στην τηλεόραση λοιπόν…

Αν με εξέπληξε μια φορά η ανταπόκριση στο YouTube μπορείτε να φανταστείτε την αντίδρασή μου από μια τέτοια πρόταση από το Mad! Από τη μια είναι σίγουρα μια επιβράβευση για τη δουλειά που «πέφτει» πίσω από το κανάλι αλλά και ταυτόχρονα είναι και μια επιβεβαίωση ότι υπάρχει χώρος για τη Μυθολογία και εκτός αμφιθεάτρων και βιβλιοθηκών. Σε καμία περίπτωση τα βίντεο που κάνω δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τη μελέτη και την έρευνα που γίνεται στο πανεπιστήμιο όμως προτάσεις σαν και αυτή από το Mad Viral ανοίγουν το δρόμο για να ξαναγίνει η Μυθολογία ενδιαφέρουσα και για το ευρύ κοινό είτε διαδικτυακά είτε στην τηλεόραση.

 

Προφανώς τα social media αλλά και το κανάλι του mad έχουν κατά κύριο λόγο νεανικό κοινό. Αυτό κάνει ακόμα πιο ιδιαίτερη την έως σήμερα επιτυχία σου, διότι τουλάχιστον στα δικά μου μάτια δείχνει ως έκπληξη η τάση νέων ανθρώπων να ενδιαφέρονται για το θέμα σου…

Νομίζω ότι αυτό έχει να κάνει περισσότερο με την «εισβολή» του διαδικτύου και των κοινωνικών δικτύων στις ζωές μας. Το διαδίκτυο είναι σαν το μαχαίρι που λένε, μπορείς να κόψεις ένα φρούτο με αυτό ή να σκοτώσεις κάποιον. Μπορείς να επωφεληθείς από αυτά που θα βρεις και θα ψάξεις ή μπορεί να εκτεθείς ή και να κινδυνεύσεις μέσα σε αυτό το αχανές περιβάλλον. Στο δικό μου μυαλό, από τη στιγμή που τα κοινωνικά δίκτυα και το διαδίκτυο χρησιμοποιούνται ως επί το πλείστον από τους νέους ήταν το κατάλληλο μέρος για να ξεκινήσω το εγχείρημά μου. Όλα είναι πιο εύκολα και πιο άμεσα εκεί. Μπορείς να βγεις μια βόλτα, να αθληθείς ή να κάνεις τις δουλειές του σπιτιού και ταυτόχρονα να ακούς τη διήγηση ενός μύθου. Μπορείς να το δεις όποτε θες και όσες φορές θες, μπορείς να το σχολιάσεις, να το μοιραστείς και να συζητήσεις γι’ αυτό με άλλους που ενδιαφέρονται για το ίδιο θέμα. Αναφορικά με τις ηλικιακές ομάδες, νομίζω ότι η μυθολογία δυνητικά μπορεί να ενδιαφέρει πραγματικά τον οποιονδήποτε. Όπως είπα πρόκειται για ιστορίες και κανένας ποτέ δεν είπε όχι σε μια καλή ιστορία!

 

Κλείνοντας τη συζήτησή μας, ποια τα επόμενα σχέδιά σου;

Η συνεχής βελτίωση του αποτελέσματος, της τεχνικής, της ποιότητας και της ποσότητας στην αφήγηση και διάδοση των μύθων. Θα ήθελα να φτάσω σε ένα σημείο να μπορώ να επισκέπτομαι μέρη της Ελλάδας και να εξιστορώ μύθους που υποτίθεται ότι έλαβαν χωρά στις εκάστοτε περιοχές και ίσως αργότερα να δημιουργηθεί ένα μεγάλο αρχείο μυθολογίας στο ελληνικό ιντερνέτ, διαθέσιμο ανά πασά στιγμή για τον καθένα. Ιδανικά, θα ήθελα κάποια στιγμή να κάνω και ένα βίντεο εδώ στη Ναύπακτο, αφιερωμένο στην ιστορία και την μυθολογία της περιοχής ώστε να αναδειχθεί η τόση ομορφιά που τη χαρακτηρίζει!

Ποιος είναι ο Κ. Λουκόπουλος

Ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι πτυχιούχος αρχαιολόγος και μεταπτυχιακός φοιτητής Κλασικής Αρχαιολογίας του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΕΚΠΑ. Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Ναύπακτο, όπου και ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τον πολιτισμό και την τέχνη μέσα από την ενασχόλησή του με τη μουσική και το θέατρο. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του έχει συμμετάσχει ως ομιλητής σε επιστημονικές ημερίδες και συνέδρια ανά την Ελλάδα, ενώ έχει εργαστεί ως καθηγητής φιλόλογος και αρθρογράφος. Είναι εμπνευστής του διαδικτυακού εκπαιδευτικού project «The Mythologist» το οποίο μετρά πλέον έναν χρόνο ζωής και έχει ως στόχο τη διάδοση της Ελληνικής Μυθολογίας στο διαδίκτυο με σύγχρονο τρόπο, μέσα από την παραγωγή οπτικοακουστικού υλικού σε πλατφόρμες όπως το YouTube και το Instagram. Στα βίντεό του εξιστορεί δημοφιλείς αλλά και λιγότερο γνωστές ιστορίες της αρχαίας ελληνικής αλλά και παγκόσμιας μυθολογίας, συνδυάζοντας την επιστήμη με το χιούμορ και την pop κουλτούρα. Το project «The Mythologist» έχει βρει ήδη μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό καθώς στο YouTube τα βίντεο του έχουν συγκεντρώσει πάνω από 3.000.000 συνολικές προβολές με πλήθος θετικών σχολίων ενώ το κανάλι του ακολουθείται από περισσότερους από 70.000 συνδρομητές.

 

Μ. Σφήκα: «Η γραφή είναι… σαν την προσευχή των μοναχών»

Η Μαρία Σφήκα μιλά στην «ε» με αφομή τη νέα της ποιητική συλλογή

Η Μαρία Σφήκα πριν λίγες ημέρες βραβεύτηκε με το 1ο βραβείο του 26ου Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού «Κούρος Ευρωπού» της ΤΕΧΝΗΣ Κιλκίς, για τις εκδηλώσεις «Ελευθέρια 2021» του Δήμου Κιλκίς, με αφορμή τη νέα της ποιητική συλλογή «Άλογα στο στήθος». Όπως αναφέραμε και στο δημοσίευμά μας την προηγούμενη εβδομάδα, δεν είναι η πρώτη φορά που συνέβη αυτό, καθώς στην έως τώρα διαδρομή της έχει παραλάβει έξι συνολικά βραβεία! Εδώ λοιπόν, κάτι καλό συμβαίνει! Η Μαρία κατοικεί μόνιμα στη Ναύπακτο από το 2003, καθώς είναι εκπαιδευτικός, όμως σπανίως μιλά δημοσίως για το έργο της. Σήμερα είναι μία από τις φορές αυτές! Διαβάστε όλα όσα μας είπε για την κλίση της να αποτυπώνει στο χαρτί πολλά από εκείνα που φέρει στο εσωτερικό της κόσμο, για το τι αποτελεί έμπνευση για την ίδια, αλλά και για το αν η ποίηση  υπάρχει εντός του σχολείου.    

 

Μαρία, τρίτη ποιητική συλλογή το «Άλογα στο Στήθος» και η πορεία συνεχίζεται! Είναι ένα κουβάρι που συνεχώς ξετυλίγεις με μία λογική συνέχεια;

Η γραφή είναι μια συνεχής εσωτερική διαδικασία, σαν την προσευχή των μοναχών. Προχωράει πάντα, είτε γράφουμε είτε όχι. Τις περισσότερες φορές με σιωπές (αναβράζουσες) και άλλες φορές με ευλογημένες, εκρηκτικές εκφορτίσεις. Η σιωπή των ποιητών πάντα εγκυμονεί κάτι. Ο τρόπος με τον οποίο προχωράει η γραφή ποτέ δεν είναι γραμμικός ή προβλέψιμος: στη δική μου περίπτωση θα έλεγα ότι είναι μάλλον κυκλικός: μια επαναφορά. Κάθε νέο ποίημα είναι και μια επιστροφή. Επιστροφή σε μια σταθερή θεματική εμμονή ή μια ανεξάντλητη ιδέα ή συγκίνηση με σκοπό μια εκ νέου διαπραγμάτευση μέχρι την απόλυτη εξουδετέρωση του αρχικού συναισθήματος ή την εξαντλητική διερεύνηση της ιδέας. Η ποιητική γραφή στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε ασυνείδητες διεργασίες: εδώ ο εαυτός είναι πάντα ένα βήμα μπροστά από μένα, του αφήνω λοιπόν την πρωτοβουλία, δεν του υπαγορεύω συντεταγμένες μέσα στις οποίες μπορεί να κινηθεί.

Το κουβάρι της ιστόρησης σε ένα ποίημα ή σε μια συλλογή είναι ένα, κι ακόμη κι όταν μοιάζει να ξετυλίγεται άναρχα ή ανακόλουθα, έχει τη δική του εσωτερική νομοτέλεια και τάξη.  Η αφήγηση ακολουθεί την εξωτερική ζωή αλλά όχι κατά πόδας και όχι απαραίτητα γραμμικά ή εξελικτικά. Πολλές φορές τις «άκρες» του κουβαριού αυτού πρώτα τις ανασύρουμε και τις διαπραγματευόμαστε και μετά τις αναγνωρίζουμε συνειδητά. Οι τίτλοι αλλά και το περιεχόμενο των ποιημάτων μου σε κάθε συλλογή  συντάσσονται  σε μια ευρύτερη σχεδιαστική δομή και πειθαρχούν οπωσδήποτε θεματικά σε μια  ενότητα αλλά δεν εξυπηρετούν κάποια κρυμμένη ρητορική ή «κεντρική ιδέα». Υπ’ αυτήν την έννοια η τρίτη μου συλλογή δεν αποτελεί μια συνέχεια των δύο προηγούμενων, δεν υπακούει σε κάποιου είδους «αρχιτεκτονική», δεν υπάρχει αφήγηση με την έννοια της τριλογίας. Οι βασικές μου αναφορές και θεματικές εμμονές όμως, όπως η διαρκής έκπληξη απέναντι στον φυσικό κόσμο και η δυσπιστία σε κάθε τι που είναι ανθρώπινη σύμβαση, είναι πάντα παρούσες.

Θεωρώ  ότι τελικά οι ποιητές δεν κάνουμε τίποτε άλλο παρά να εξερευνούμε  εξαντλητικά και σε ομόκεντρους κύκλους το οικείο μας εσωτερικό τοπίο συνεχίζοντας από ποίημα σε ποίημα κι από συλλογή σε συλλογή τον αρχινισμένο διάλογο με τον εαυτό πάνω στα ίδια πάντα θέματα: τις συγκινήσεις μας, τις ιδιοσυγκρασιακές μας προτιμήσεις, τις εμμονές, τα τραύματά μας. Δεν θα μπορούσε, άλλωστε, να είναι και αλλιώς. Κάποιοι μάλιστα θεωρητικοί επιμένουν πως ο ποιητής σε όλη τη λογοτεχνική του ζωή δε γράφει παρά ένα και μοναδικό ποίημα, επιμερισμένο στο σύνολο του έργου του. Ένα και μοναδικό, με την έννοια  της επίμονης και ισόβιας προσπάθειας να αποδώσει την πραγματικότητα μέσα από τα φίλτρα του εαυτού.

Μ’ αυτή την έννοια το πρώτο μου βιβλίο, ο «Υποκειμενικός Κήπος», ήταν μια ανίχνευση του εξωτερικού κύκλου της ποιητικής εμπειρίας, η «Εισαγωγή στις πονηρίες της χαράς» προχώρησε λίγο πιο μέσα, τα «Άλογα στο στήθος» αποτελούν τον εσωτερικό πια κύκλο, τον ζέοντα πυρήνα, το «δαχτυλίδι της φωτιάς».

Γενικά δεν μ’ αρέσει να εκβιάζω κάποια λογική τάξη ή σειρά στο υλικό μου αν δεν προκύπτει από μόνη της: είμαι πεπεισμένη πια πως η ποίηση είναι ένα φαινόμενο τόσο πειθαρχημένο όσο και χαοτικό. Πρέπει να «αναβλύζει» με χάρη σαν να είναι ένα φυσικό φαινόμενο, αλλά και ταυτόχρονα να στηρίζεται σε μια στιβαρή, τεχνική υποδομή: το «κοίτασμα» πρέπει να μαστευτεί για να αξιοποιηθεί, η έμπνευση πρέπει να υποστεί τη βάσανο της γλωσσικής επεξεργασίας. Όταν γράφω σπάνια λογοκρίνω αυτό που βγαίνει: αφήνομαι σε κάτι μέσα μου που γνωρίζει καλύτερα από μένα, το εμπιστεύομαι και το ακολουθώ. Είναι μια παραίτηση από τη δική μου συνειδητή βούληση, μια μεταφυσικού τύπου παράδοση σε κάποιο άλλο θέλημα, ίσως αταβιστικά αυτό της γλώσσας: εγκαταλείπομαι με ανακούφιση στη φόρα μιας δύναμης που είναι εγώ αλλά και με ξεπερνάει. Ακολουθεί όμως ενδελεχής γλωσσική επεξεργασία για να αποδοθεί με ευκρίνεια η αρχική σύλληψη, το αρχικό συναίσθημα. Χρονολογικά και στυλιστικά μπορεί ν’ ανήκω στην μετα-μοντερνιστική γενιά αλλά η φιλοσοφική προσέγγισή μου απέναντι στη γραφή είναι καθαρά ρομαντική.

 

Η πρώτη ποιητική συλλογή από τη δεύτερη, ως προς την έκδοσή της, απείχε 5 χρόνια, η δεύτερη από την Τρίτη 10. Γιατί αυτή η χρονική απόσταση;

Δεν πιστεύω στις γεωμετρικού τύπου κανονικότητες, ότι ένας ποιητής πρέπει να βγάζει βιβλίο πχ κάθε 2-3 χρόνια για να συντηρείται στην επικαιρότητα. Είναι μια χρησιμοθηρική, τολμώ να πω χυδαία νοοτροπία και μια εμπορικά προσανατολισμένη πρακτική που ακυρώνει την ίδια την ουσία της ποίησης και την ποιητική διαδικασία, καθιστά δε τον ποιητή φασόν στιχοπλόκο. Κάποια στιγμή και οι καλύτεροι-ες ανάμεσά μας έπεσαν στην παγίδα αυτή, φυσικά με επίπτωση στην ποιότητα του παραγόμενου έργου. Γράφουμε (και εκδίδουμε)  όταν έχουμε κάτι να πούμε αλλιώς «δεν οχλούμε τις λέξεις» όπως θα έλεγε και ο αγαπημένος μου Κώστας Μόντης.

Ο ποιητής είναι έξω απ’ το χρόνο, βρίσκεται σε συνεχή διάλογο με τους πριν απ’ αυτόν ποιητές και με τους μετέπειτα. Ως εκ τούτου έχει την πολυτέλεια να μη βιάζεται, να κινείται δημιουργικά μέσα στο χρόνο όπως του αρέσει. Αν, εν τω μεταξύ τον προλάβει ο θάνατος, τον πρόλαβε. Αν εξαιρέσουμε κάποιους φύσει πολυγράφους ποιητές, η ποίηση που βγαίνει βεβιασμένα, που δεν είχε τον χρόνο να ωριμάσει, είναι ως επί το πλείστον κακή ποίηση.

 

Έρχεται κάποιος και σου λέει ότι πριν διαβάσει τη νέα σου συλλογή, θα ήθελε από μέρους σου να του κάνεις μία μικρή εισαγωγή. Τι θα του έλεγες;

Με κίνδυνο να φανώ αγενής θα του έλεγα ότι καλά θα κάνει να μην το πάρει  το βιβλίο, η ποίηση απολαμβάνεται από πρώτο χέρι, δε χρειάζεται διάμεσους και διερμηνεία.

Είναι σαν να ζητάς από κάποιον να σου περιγράψει το φαγητό που γεύεται: θα σου πει μεν αλλά κακήν-κακώς και στο περίπου, δεν είναι δυνατόν να σου μεταφέρει την αίσθηση της εμπειρίας. Στην ποίηση, στην καλή ποίηση εννοώ, έχουμε μεγάλο βαθμό σωματικότητας, συμμετέχει στην ανάγνωση όχι μόνο το μυαλό αλλά και το ίδιο το σώμα: πρέπει οι λέξεις να περάσουν μέσα σου, να ανασηκωθεί το δέρμα, οι τρίχες, να φαγουρίσει η μύτη, να σχηματιστεί ίσως κι ένας κόμπος δάκρυ κι αυτό δεν είναι δυνατόν να μεταφερθεί από λόγια τρίτων. Η συγκίνηση πρέπει να βιωθεί κι αυτό είναι μια απόλυτα προσωπική εμπειρία. Πρέπει να μπεις ιδίοις εξόδοις στην ανάγνωση, απροετοίμαστος, εντελώς αθώος, περιδεής και ευγνώμων και να ρισκάρεις την έκπληξη, την ταραχή, ίσως και το αναποδογύρισμα όλων όσων είχες επιμελώς μέχρι τότε τακτοποιήσει μέσα σου.

Πρόσφατα, όμως, είχαμε και τη βράβευσή σου με το 1ο μάλιστα βραβείο σε ένα  πανελλήνιο διαγωνισμό ποίησης! Δεν είναι κάτι ξένο για σένα, καθώς είναι το 6ο βραβείο που παίρνεις έως σήμερα. Ικανοποίηση, σίγουρα, αλλά και ευθύνη για τη συνέχεια μιας και ο πήχης είναι πλέον ψηλά;

Ένα βραβείο είναι πάντα ένα βραβείο. Ικανοποιεί την ανάγκη της διάκρισης κι αυτό είναι ανθρώπινο. Κάθε ποιητής πρέπει όμως να επιλέγει τις μάχες του: υπάρχουν ένα σωρό εφήμεροι ποιητικοί διαγωνισμοί αμφίβολου κύρους που μοιράζουν βραβεία χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα. Οι σοβαρές διοργανώσεις στην Ελλάδα είναι μετρημένες στα δάχτυλα. Ο  «Κούρος Ευρωπού» είναι μια τέτοια σοβαρή διοργάνωση, καθώς τελεί υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού και μετράει 26 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στην πολιτιστική ζωή της χώρας. Ήταν μια ευτυχισμένη συγκυρία το βραβείο αυτό, αν και κατά βάθος πιστεύω ότι οι ποιητικοί διαγωνισμοί, γενικά, δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Η ποίηση και η «ποιητικότητα» δεν μπορούν να αποτιμηθούν,  να ποσοτικοποιηθούν, να χωρέσουν σε κριτήρια. Είναι κάτι πέρα και πάνω από τις λέξεις αυτό που κάνει την ποίηση ποίηση, που σηκώνει το ρίγος. Είναι απλουστευτικό να συγκρίνουμε ποιητικά έργα μεταξύ τους, πρόκειται για διαφορετικά σύμπαντα. Άλλωστε, το βραβείο, όποιο κι αν είναι αυτό, το δίνει πάντα ο αναγνώστης, όχι ο ειδήμων ακαδημαϊκός κριτικός. Ο μέσος αναγνώστης: αυτός που επιλέγει να στερηθεί κάτι άλλο για ν’ αγοράσει ένα ποιητικό βιβλίο και που αναζητάει στην ποίηση αυτή την άλλη διάσταση της πραγματικότητας, την ανάταση, για να εμπλουτίσει τη ζωή του.  Όπως έχει ειπωθεί πολύ σωστά ένα ποίημα διαβάζεται με τα νεύρα: ή συγκινεί ή όχι. Ή αρέσει ή όχι. Αλλά και για τον δημιουργό η ποίηση  δεν «συμβαίνει» στους διαγωνισμούς: συμβαίνει στο πριν, στις δημιουργικές ωδίνες και στο μετά, στην παύση και στον αναστοχασμό.

 

Κλισέ ερώτηση αλλά δεν μπορώ να την αποφύγω. Τι είναι έμπνευση για σένα;

Υπάρχει γενικά μια μυθολογία γύρω απ’ το θέμα της έμπνευσης που πολλές φορές την συντηρούν και οι ίδιοι οι ποιητές και που  οδηγεί σε μεγάλες παρανοήσεις. Οι περισσότεροι θεωρούν ότι είναι μια θεόσταλτη σφαλιάρα που τρώει ξαφνικά κάποιος και κάθεται και γράφει το ποίημα, ένα δώρο εξ ουρανού, αναπάντεχο. Αυτό είναι αλήθεια κατά το ήμισυ. Η έμπνευση είναι μια στιγμή χάριτος και σαν τέτοια αποτελεί μια κατ’ εξαίρεσιν συνθήκη στη ζωή του ποιητή, όχι ο κανόνας ή η καθημερινότητά του. Οι περισσότεροι γράφουμε σβήνοντας. Όπως σε κάθε τέχνη χρειάζεται και πολλή άχαρη δουλειά τεχνικής φύσης για να φτάσεις στο τελικό αποτέλεσμα, χρόνος, επιμονή και αρκετές αναθεωρήσεις, αν θέλεις να προχωρήσεις πέρα από την κοινοτυπία στην περιοχή της πραγματικής έκφρασης. Οι λέξεις είναι σκληρό, δύσκαμπτο και εύθραυστο υλικό. Κάτι ελάχιστο να προσθέσεις ή να αφαιρέσεις και, δίχως να το καταλάβεις, έφυγες μακριά από το συναίσθημα που θέλεις να εκφράσεις.

Αν έπρεπε ν’ απαντήσω οπωσδήποτε θα έλεγα ότι έμπνευση είναι το μέρος του ποιήματος που μου δίνεται, που δεν μου ανήκει, ένα μεταφυσικό μέγεθος. Κλείνω τα μάτια και το δέχομαι μ’ ευγνωμοσύνη, ξέροντας όμως ότι τότε ακριβώς είναι που αρχίζει η πραγματική δουλειά…

 

Ζεις στη Ναύπακτο από το 2003. Σε λέμε και δικό μας άνθρωπο πλέον, μας το επιτρέπεις…

Στη Ναύπακτο ήρθα το 2003 ως νεοδιόριστη του ΑΣΕΠ. Δε σου κρύβω ότι η εικόνα του λιμανιού με άρπαξε από την πρώτη στιγμή και πολύ γρήγορα αποφάσισα μέσα μου ότι αυτό ήθελα να είναι το σκηνικό της ζωής μου. Αργότερα γνώρισα τους ανθρώπους, το γοητευτικό αυτό μείγμα στεριανής μπέσας και ντομπροσύνης και θαλασσινής ευστροφίας και χάρης, σιγά- σιγά οι γνωστοί έγιναν φίλοι, και έτσι δέθηκα ακόμη περισσότερο. Έκτοτε ζω εδώ, ελπίζω για πολλά χρόνια ακόμη.

 

Η πόλη μας, ο τόπος μας είναι πηγή έμπνευσης;

Η Ναύπακτος έχει μια εγγενή ποιητικότητα. Τόση ομορφιά σκορπισμένη απλόχερα, τόσο γαλάζιο για το μάτι να βουτάει και τόσο πράσινο για ν’ αναπαύεται, και ταυτόχρονα η ιστορία, μια διαρκής υπόμνηση, η ιστορική μνήμη αποτυπωμένη σε κάθε πέτρα. Θα πρέπει κάποιος να είναι εντελώς ανάλγητος στην ομορφιά για να μείνει ασυγκίνητος. Και είναι κάτι που με τον καιρό δεν ξεθωριάζει, δε συνηθίζεται, τουλάχιστον για μένα, που δεν γεννήθηκα εδώ. Έχει μια ιδιαίτερη αύρα, ιδιαίτερα σε κάποιες γειτονιές όπως τα Μποτσαρέικα ή η περιοχή κάτω από το Ρολόι που μ’ αρέσει συχνά να περπατάω,εκεί έχεις την εντύπωση ότι εισέρχεσαι στον χώρο του άχρονου… Παρά τα προβλήματά της, τα ρυμοτομικά και τα άλλα με τα οποία καθημερινά όλοι αναμετρούμαστε, είναι ένας ιδιαίτερο τόπος. Στην τελευταία συλλογή, στα «Άλογα στο στήθος» κάνω μάλιστα μια σαφή αναφορά στην πόλη και στο όνομά της καθώς και στη σημασία που έχει αυτό για μένα προσωπικά. Προδημοσιεύω λοιπόν ένα απόσπασμα, τους τελευταίους στίχους, από το ποίημα «Συμβιωτική αναπηρία»:

«Εδώ, δεν είναι στάσιμες

οι ώρες

και οι λέξεις

δεν ησυχάζουνε στιγμή:

συνέχεια πάνε κι έρχονται,

ολημερίς πλανίζουν

κατάρτια

και ξυλοδεσιές

δεν είναι αραξοβόλι

για να σαπίζουν όνειρα,

-εδώ φτιάχνουν καράβια.

 

Να πάω λίγο και στην ιδιότητά σου ως εκπαιδευτικός. Υπάρχει ποίηση στο σχολείο; Έρχεται σε επαφή το παιδί μαζί της, ώστε να πάρει ερεθίσματα ή πρόκειται καθαρά και μόνο μία προσωπική διεργασία του καθενός να την ανακαλύψει;

Η ποίηση υπάρχει και ταυτόχρονα είναι ανύπαρκτη στο σχολείο. Υπάρχει στο αναλυτικό πρόγραμμα ως υποχρεωτική ύλη, άρα είναι εξ ορισμού ανύπαρκτη.

Υπάρχει κάτι βαθιά αντι-ποιητικό στην εκπαιδευτική διαδικασία και στον τρόπο που διδάσκεται η ποίηση στο σχολείο. Όλος αυτός ο πειθαναγκασμός, η ad nauseam τεχνολόγηση των κειμένων, η εμμονή με το νόημα. Μα, είναι δυνατόν να βαθμολογείται και να μπαίνει μάλιστα και στις εξετάσεις κάτι που είναι στα όρια της αισθητικής, της ψυχολογίας και της φιλοσοφίας;  Πολλά παιδιά τη φοβούνται ή και τη μισούν και δεν τα αδικώ, στη θέση τους πιθανότατα να ένιωθα κι εγώ το ίδιο: δεν νιώθουν άνετα με την αοριστία, την αμφισημία, τα άλματα της φαντασίας, νιώθουν αμήχανα με όλη αυτή την ελευθερία που προϋποθέτει, δεν μπορούν να διαχειριστούν. Και δεν λέω ότι οι συνάδελφοι δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους: η ρίζα του κακού είναι βαθύτερα, ο σχεδιασμός είναι από την αρχή λάθος, η θέση της λογοτεχνίας γενικότερα στο  σχολικό πρόγραμμα. Θα έπρεπε να διδάσκεται σε λογοτεχνικά εργαστήρια από ανθρώπους ειδικά επιμορφωμένους που να την αγαπάνε και οι ίδιοι και σίγουρα να μην βαθμολογείται, να είναι αντικείμενο επιλογής, τόσο για διδασκόμενους όσο και για διδάσκοντες. Αλλά αυτό δεν είναι δυνατό όπως είναι σήμερα δομημένο το δημόσιο σχολείο. Όταν ο ίδιος ο συνάδελφος που τη διδάσκει το κάνει διεκπεραιωτικά όντας κι ο ίδιος αμύητος και ανατρέχοντας στα λυσάρια, μεταφέρει στα παιδιά άθελά του τη δική του ανεπάρκεια..Αν δεν μάθουμε τα παιδιά να αγαπάνε την ποίηση, ν’ αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σ’ αυτή, τις σκέψεις τους και τα συναισθήματά τους, αυτά πάντα θα τη φοβούνται και θα την μισούν και πάντα για εκτόνωση θα προτιμούν να σπάσουν ένα τζάμι απ’ το να γράψουν έναν στίχο.

 

Τα παιδιά ξεκίνησαν αυτή την εβδομάδα τις πανελλαδικές εξετάσεις, ποιο το μήνυμά σου προς αυτά;

Αυτές τις εξετάσεις τις θυμάμαι αμυδρά πια, σαν εφιάλτη, αλλά κάθε χρονιά  (τύχη αγαθή που με απάλλαξαν φέτος) αναγκάζομαι να τις αναβιώνω σαν επιτηρήτρια.

Πραγματικά δεν ξέρω γιατί ακόμη και σήμερα η κοινωνία μας ως συλλογικό ασυνείδητο εξακολουθεί να βασίζει πάνω τους τόσες προσδοκίες, με συνθλιπτικά αποτελέσματα για την ψυχολογία των παιδιών, κάποτε τουλάχιστον οι εξετάσεις αυτές μπορούσαν να εγγυηθούν μια σίγουρη δουλειά. Σήμερα όλα είναι εν αμφιβόλω.

Παρόλα αυτά εύχομαι σε όλα τα παιδιά καλή επιτυχία, κάθε προσπάθεια δικαιούται να φέρει καρπούς. Αυτό όμως που πάνω απ’ όλα θέλω να τους πω είναι να μην το βάζουν κάτω, να μην παραιτούνται. Αν δεν είναι φέτος, θα είναι την επόμενη χρονιά, τίποτα δεν μπορεί να αντισταθεί στην επιμονή. Η ζωή δεν αρχίζει ούτε τελειώνει με μια εξέταση, άλλωστε δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο πολλοί «αριστεύσαντες» των Πανελλαδικών να κόβονται «στον τόπο» στις πραγματικές εξετάσεις, της αληθινής ζωής.

Η Μαρία Σφήκα

Η Μαρία Σφήκα γεννήθηκε στη Λαμία. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Α.Π.Θ με μεταπτυχιακή ειδίκευση στην Δημιουργική Γραφή (Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας) και Υποψήφια Διδάκτορας του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του Ε.Κ.Π.Α.  Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά, παρουσιαστεί σε λογοτεχνικές εκδηλώσεις και βιβλιοθήκες ανά την Ελλάδα, διακριθεί σε Πανελλήνιους Ποιητικούς Διαγωνισμούς και συμπεριληφθεί σε συλλογικές εκδόσεις και ανθολόγια.

Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές, τον «Υποκειμενικό Κήπο» (εκδ. «Οιωνός» 2006) και την  «Εισαγωγή στις πονηρίες της χαράς» (εκδ.«Οιωνός» 2011). Η τρίτη της συλλογή με τίτλο «Άλογα στο στήθος» είναι υπό έκδοση.Από το 2003 ζει μόνιμα στη Ναύπακτο όπου και εργάζεται ως καθηγήτρια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

Διακρίσεις

  • 2021: 1o Βραβείο στον 26ο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό «Κούρος Ευρωπού» για την ανέκδοτη ποιητική συλλογή «Άλογα στο στήθος»
  • 2O18: 1ο Βραβείο Haiku στον Β Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης «Πνευματικών Οριζόντων Κύπρου»
  • 2017: 3ο Βραβείο Haiku στον 2ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Haiku της Ιαπωνικής Πρεσβείας
  • 2015: 1ος Τιμητικός Έπαινος στον 20ο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό «Κούρος Ευρωπού» για την ανέκδοτη ποιητική συλλογή «Καιρός του λίθους συναγαγείν και άλλα ποιήματα»
  • 2015: 1ος Τιμητικός Έπαινος στον 4ο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό «Ελικών» για το ποίημα «Άνοιξη»
  • 28-6-2014: 1ο Βραβείο στον 3ο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό «Ελικών» για το ποίημα «Στο ανθοπωλείο»
  • 28-1-2012: 2ο Βραβείο στον 5ο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό «Κωνσταντίνος Χατζόπουλος» για το ποίημα «Σύνοψις περασμένου Αυγούστου»
  • 30-1-2011: 1ο Βραβείο στον 29ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών για το 2010 για το ποίημα «Το πολύ και το λίγο».

 

«Βασική φιλοσοφία μας η ειλικρίνεια μεταξύ μαθητή-γονέα-καθηγητή»

Το «Neon Φροντιστήριο» άνοιξε στην πόλη της Ναυπάκτου

Το «Neon Φροντιστήριο» ανοίγει τις πόρτες του στην πόλη της Ναυπάκτου και περιμένει τους πρώτους του μαθητές. Τέσσερις καθηγητές, με εμπειρία στο χώρο της εκπαίδευσης, αποφάσισαν να κάνουν το επόμενο κοινό επαγγελματικό τους βήμα, καταθέτοντας τη δική τους πρόταση στον τομέα της ενισχυτικής διδασκαλίας. Ο  Θόδωρος Κατσάνος, ο Γιώργος Κονίδας, ο Περικλής Μπούρμπουλας και ο Στέφανος Μπιρπανάγος, οι οποίοι αποτελούν την καρδιά του νέου αυτού εγχειρήματος, σήμερα μιλούν στην «ε» για την απόφασή τους αυτή, για τις ιδιαίτερες συνθήκες της πανδημίας, αλλά και για το τι έρχονται να κομίσουν ως νέο στην πόλη στον επαγγελματικό τους τομέα. Διαβάστε όλα όσα μας είπαν…

Μία νέα αρχή, ένα νέο φροντιστήριο στην πόλη της Ναυπάκτου. Τι σας οδήγησε στο να πάρετε αυτή την απόφαση;

Καταρχάς θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε για την φιλοξενία στην έγκυρη και δημοφιλή εφημερίδα σας. Είμαστε τέσσερις νέοι άνθρωποι που αγαπάμε τη δουλειά μας, γνωριζόμαστε πολλά χρόνια στο χώρο της εκπαίδευσης και αποφασίσαμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας σε αυτό το νέο εγχείρημα. Η αγάπη για τη δουλειά μας ήταν το κίνητρό μας πάντα και προσωπικά αλλά και ομαδικά.

 

 Τι ερχόσαστε να κομίσετε στον τομέα της ενισχυτικής διδασκαλίας, ως νέα πρόταση;

Η ενισχυτική διδασκαλία που σκοπεύουμε να  προσφέρουμε στο φροντιστήριό μας έχει διττό στόχο. Την αφομοίωση και απόκτηση γνώσης σε όλα τα γνωστικά αντικείμενα αφενός και αφετέρου την επιτυχία στις εξετάσεις κάθε είδους (ενδοσχολικές και πανελλαδικές). Ας μην κρυβόμαστε, οι επιτυχίες των μαθητών μας μέσα από τον αγώνα τους, «θρέφουν» και εμάς τους δασκάλους τους με περηφάνια και είναι πάντα ο κύριος στόχος μας.

Παρατηρώντας τα τελευταία χρόνια μια αυξητική τάση προς την τεχνική εκπαίδευση θα είμαστε ίσως το μόνο φροντιστήριο στην πόλη που δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μαθητές του ΕΠΑΛ, προσφέροντάς τους ενισχυτική διδασκαλία σε όλα τα μαθήματα, όλων των ειδικοτήτων.

Παρά το Νeον του ονόματος μας, τα στελέχη μας διαθέτουν εμπειρία σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης, δημόσιας, ιδιωτικής, τυπικής και άτυπης, πρωτοβάθμιας, δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας με αξιοσημείωτες επιτυχίες. Η επαφή με τους μαθητές μας δεν ολοκληρώνεται με την αποφοίτηση τους από το Λύκειο , αλλά συνεχίζεται υποστηρικτικά και στην περαιτέρω ακαδημαϊκή τους πορεία.

Βασική φιλοσοφία μας είναι η ειλικρίνεια στο τρίπτυχο Μαθητής -Γονέας-Καθηγητής.

 

Κάνετε αυτό το νέο ξεκίνημα ενώ είμαστε ακόμα στη δίνη των όσων έχει φέρει στη ζωή μας η πανδημία. Σας προβληματίζει καθόλου αυτό, με δεδομένο πως επηρεάζει άμεσα σε πολλούς τομείς το έργο σας, από το πως γίνονται τα μαθήματα μέχρι φυσικά τα οικονομικά δεδομένα της περιόδου…

Η περίοδος που ζήσαμε και ζούμε είναι αναμφιβόλως πολύ δύσκολη σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Ειδικά στον χώρο της παιδείας κληθήκαμε όλοι (μαθητές, καθηγητές και γονείς) να ανταπεξέλθουμε άμεσα σε πρωτόγνωρες καταστάσεις και να βάλουμε στην ζωή μας την τηλεκπαίδευση ως ένα εναλλακτικό μέσο διδασκαλίας και απόκτησης γνώσης. Οι δυσκολίες αυτές μας έκαναν όλους πιο δυνατούς και για να απαντήσουμε ευθέως στο ερώτημά σας, ναι βεβαίως λαμβάνουμε υπόψιν αυτές τις δυσκολίες αλλά αντιμετωπίζουμε το μέλλον με αισιοδοξία και ελπίζουμε στην σύντομη επιστροφή στην κανονικότητα.  Επειδή  η εξέλιξη της επιδημίας είναι απρόβλεπτη, εμείς είμαστε προετοιμασμένοι να προσφέρουμε τις υπηρεσίας μας στους μαθητές με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Στα δια ζώσης μαθήματα ο χώρος μας είναι έτσι διαμορφωμένος που θα μπορούμε να τηρήσουμε όποιο υγειονομικό πρωτόκολλο επιβληθεί, αλλά ακόμα και αν χρειαστεί να γίνουν διαδικτυακά μαθήματα  διαθέτουμε την υποδομή να τα στηρίξουμε.

Έχοντας επίγνωση της δύσκολης οικονομικής κατάστασης εξαιτίας της πανδημίας προσφέρουμε ολοκληρωμένα πακέτα μαθημάτων σε προσιτές για την περίοδο τιμές.

Μιλήστε μας για την ουσία της δουλειάς σας, σε συνάρτηση με το σχολείο. Στην Ελλάδα είναι καθιερωμένο στη συνείδηση του κόσμου ότι οι μαθητές δεν μπορούν να πορευτούν μόνο με τα όσα διδάσκονται στα σχολεία. Κάτι έχουμε κάνει λάθος στον τομέα αυτό προφανώς…

Τα προβλήματα της εκπαίδευσης στην χώρα μας είναι πολλαπλά και σύνθετα και αδύνατον να αναλυθούν εν συντομία και σε βάθος. Το σχολείο είναι χώρος «ιερός» και κάνεις δεν αμφισβητεί την χρησιμότητά του. Αντικειμενικές δυσκολίες όμως που υπάρχουν κάνουν την παρουσία των φροντιστηρίων απαραίτητη για την ολοκλήρωση των στόχων που αναφέραμε πρωτύτερα, της κατάκτησης της γνώσης και της επιτυχίας σε ακαδημαϊκό επίπεδο. Αυτό το κενό ερχόμαστε να καλύψουμε εμείς.

Κατανοούμε ότι ένας καθηγητής  σχολείου δεν μπορεί να είναι το ίδιο αποδοτικός όταν έχει να διαχειριστεί μια τάξη με πολλούς στον αριθμό μαθητές, διαφορετικού επιπέδου. Στο φροντιστήριο Νeον τα ολιγομελή τμήματα με ίδιου επιπέδου μαθητές βοηθούν στο να γίνεται καλύτερης ποιότητας μάθημα, στοχευμένο στις ιδιαίτερες ανάγκες κάθε μαθητή.

 

Ποια είναι η γκάμα των μαθημάτων αλλά και των ηλικιών που μπορούν να έρθουν στο φροντιστήριό σας;

Στο φροντιστήριό μας γίνονται όλα τα μαθήματα Γυμνασίου, Γενικού Λυκείου και ΕΠΑΛ όλων των  ειδικοτήτων.

 

Κλείνοντας, δεν θα μπορούσα να μη σας ζητήσω να στείλετε ένα μήνυμα στα παιδιά που ξεκίνησαν αυτή την εβδομάδα τη διαδικασία των πανελλαδικών εξετάσεων…

Να ευχηθούμε σε όλους τους μαθητές, μέσα από μια δύσκολη και ιδιαίτερη χρονιά για αυτούς, οι κόποι που κατέβαλαν να μην πάνε χαμένοι. Καλή τύχη καλή δύναμη και καλά αποτελέσματα.

Neon Φροντιστήριο

Λόρδου Βύρωνα και Φιλικής Εταιρείας

(Γρίμποβο έναντι παρκινγκ)

Τηλ: 693 908 3163

Mail: frontistirioneon@gmail.com

 

Κατσάνος Θεόδωρος, MSc Επιστήμη και Τεχνολογία Υλικών , ΕΜΠ, Φυσικός , Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Κονίδας Γεώργιος, Μαθηματικός ΑΠΘ

Μπούρμπουλας Περικλής, Μαθηματικός, Πανεπιστήμιο Πατρών

Μπιρπανάγος Στέφανος, MSc Τεχνο-Οικονομικά Συστήματα, ΕΜΠ, Ηλεκτρολόγος Μηχ. & Μηχ. Υπολογιστών , ΕΜΠ

Γ. Καραμάνου: «Η Ναύπακτος είναι μούσα από μόνη της»

Η Ιωάννα Καραμάνου, συγγραφέας του βιβλίου «Αλλιώτικη θέαση» μιλά στην «ε»

Η Ιωάννα Καραμάνου μας συστήθηκε πρόσφατα ως συγγραφέας με το βιβλίο της «Αλλιώτικη θέαση». Τί την οδήγησε στο να «σκαρώσει» αυτή την ιστορία; Πώς η πόλη της Ναυπάκτου και οι άνθρωποί της έχουν διαδραματίσει ρόλο σε αυτό; Είναι δύο από τα ερωτήματα που μας απάντησε, στην πρώτη συνέντευξη που παραχωρεί στην πόλη, μετά και την έκδοση του βιβλίου. Διαβάστε όλα όσα μας είπε για τη νομική και την απόφαση να εγκαταλείψει το επάγγελμα της δικηγόρου, αλλά και φυσικά για το επόμενο βιβλίο που αλλιώς το υπολόγιζε… κι αλλιώς της προέκυψε!  

 

Καταρχάς Ιωάννα, ας μας συστηθείς μιλώντας μας για σένα, και φυσικά να καταλήξεις στο πως βρέθηκες να έχεις μόνιμο τόπο διαμονής τη Ναύπακτο…

Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα στον Χολαργό. Σπούδασα στην Νομική Σχολή της Αθήνας και άσκησα δικηγορία για μερικά χρόνια. Τη Ναύπακτο τη γνώρισα το 1999 όταν παντρεύτηκα, μια και ο άντρας μου έλκει από εδώ την καταγωγή του. Μέχρι τότε την ήξερα μόνο από τις … τηλεκάρτες! Σε αυτή την πόλη υπήρχε επίσης και ένα σπίτι για διακοπές και μόνο! Μετά τη γέννηση του γιου μας αρχίσαμε να σκεφτόμαστε το ενδεχόμενο της μόνιμης εγκατάστασής μας εδώ. Αναζητούσαμε την περιβόητη ποιότητα ζωής.

Το φθινόπωρο του 2018 κάναμε το μεγάλο βήμα της μετακόμισης και ευτυχώς δεν το μετανιώσαμε!

 

Η ενασχόληση με το αντικείμενο των σπουδών σου είναι ένα κεφάλαιο που έχει κλείσει ή παραμένει ανοιχτό;

Έχει κλείσει οριστικά. Αν και η Νομική ήταν δική μου επιλογή, στην πορεία διαπίστωσα ότι δεν ένιωθα καλά. Εντάσεις, ψέματα και διαξιφισμοί μόνο φθορά μου προσέφεραν και δεν ισοσκελίζονταν από κανένα εισόδημα και από καμία αναγνώριση. Η ψυχική ηρεμία για μένα είναι το πιο σημαντικό. Όταν λοιπόν έγινα μητέρα, συνειδητά εγκατέλειψα αυτό το επάγγελμα.

 

Το να γράφεις, όπως μπορεί κάποιος να υποθέσει, είναι κάτι που λογικά υπάρχει χρόνια στη ζωή σου. Έρχεται ως λογική συνέπεια της συνήθειάς σου να διαβάζεις;

Το γράψιμο ξεκίνησε πριν από δέκα χρόνια, όταν ξεκίνησα να γράφω ερασιτεχνικά και κατά διαστήματα στο περιοδικό «Ο κόσμος της Ελληνίδος».  Ήρθε ως διέξοδος από την ενασχόλησή μου αποκλειστικά με την οικογένειά μου. Ήταν όμως μία συνέπεια της συνήθειάς μου να παρατηρώ από παιδί τις ανθρώπινες συμπεριφορές.

Το διάβασμα και η ενασχόλησή μου με την ψυχολογία, απλώς μου έδιναν περισσότερες πληροφορίες και απαντήσεις για θέματα που ήδη με προβλημάτιζαν.

 

Σε γνωρίσαμε αρθρογραφώντας. Πήρες την πρωτοβουλία να καταθέσεις τις σκέψεις σου για πράγματα που παρατηρείς να συμβαίνουν γύρω σου. Τι σου τραβά το ενδιαφέρον;

Ο διαφορετικός τρόπος σκέψης και έκφρασης του καθενός. Το πόσο ξεχωριστός και ενδιαφέρων είναι ο κάθε άνθρωπος. Επίσης, με συναρπάζει να αποκρυπτογραφώ τα εξωλεκτικά μηνύματα. Κάποιες φορές είναι ένας άλλος κόσμος που προδίδει μία εντελώς διαφορετική εικόνα από τον προφορικό λόγο.

Στην επαρχία οι άνθρωποι είναι ακόμα πιο εκφραστικοί (χωρίς να το συνειδητοποιούν) και αυτό μου αρέσει πολύ. Πολλές φορές με βομβαρδίζουν με αντιφατικά μηνύματα. Άλλα μου λέει η ματιά τους και άλλα ο λόγος τους. Με συναρπάζει να τα αποκωδικοποιώ και να τους γνωρίζω καλύτερα.

 

Και σε συνέχεια αυτού ήρθε και το πρώτο σου βιβλίο. Η Ναύπακτος είναι ο τόπος των πρωταγωνιστών, ο τόπος όπου μέσω των ερεθισμάτων τους πλάθεται η προσωπικότητά τους, φέροντας φυσικά μαζί τους και όλα εκείνα που χαρακτηρίζουν τη μικρή μας κοινωνία. Διαβάζοντάς το κανείς… διαβάζει και την πόλη;

Διαβάζει κανείς γενικότερα την επαρχία, με τα καλά της αλλά και  το σκληρό της πρόσωπο. Επίσης σκιαγραφώ και την αντίθεσή της  συγκριτικά με την Αθήνα. Αυτά που γράφω στην ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΘΕΑΣΗ δε γίνονται μόνο στη Ναύπακτο, γίνονται παντού!

Τη Ναύπακτο την επέλεξα για δύο λόγους. Πρώτον γιατί είναι μούσα από μόνη της. Με τόση φυσική ομορφιά της αξίζει να είναι πρωταγωνίστρια σε ένα λογοτεχνικό πόνημα. Αποτελεί αναμφίβολα τόπο έμπνευσης. Και δεύτερον γιατί θέλω να γίνει ευρύτερα γνωστή. Με ρωτούν πολλοί φίλοι μου σε ποιο νομό βρίσκομαι! Πολύς κόσμος την έχει καταγράψει στη συνείδησή του ως ένα θέρετρο κάπου στον Κορινθιακό… Καιρός να βάλω το λιθαράκι μου και εγώ για να αλλάξει αυτό.

 

Διαβάζει φυσικά εκτός από τα καλά… και τα άσχημά της. Είχες μέχρι σήμερα αντιδράσεις γι’ αυτά; Μπορεί να υπάρχουν, αλλά σε κάποιους δεν αρέσει και να έρχονται αντιμέτωποι μαζί τους…

Η συντριπτική πλειοψηφία έχει κάνει θετικά σχόλια. Για να είμαι ειλικρινής αυτό ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για μένα. Δεν ήξερα πώς θα εισπράξουν τα μηνύματα του βιβλίου.

Αυτοί που είδαν την ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΘΕΑΣΗ με καχυποψία λειτουργούν διαφορετικά. Δεν είναι ότι εθελοτυφλούν μπροστά στα προβλήματα της πόλης. Ούτε έχουν κάποια διαφορά μαζί μου. Προφανώς, ταυτίστηκαν ασυνείδητα με κάποιο πρόσωπο του βιβλίου λιγάκι αντιπαθητικό! Για μένα όμως ο «αντιπαθητικός ήρωας» απλώς δεν θέλει να έρθει αντιμέτωπος με τη δική του σκοτεινή πλευρά. Αυτό είναι που ενοχλεί!!! Το ότι ενεργοποιώ, χωρίς να στοχοποιώ κάποιο πρόσωπο, το αδούλευτο κομμάτι που έχουμε όλοι μέσα μας. Χωρίς να το θέλουν κάποιοι, ενοχοποιούνται και προδίδονται. Δεν παρεξηγώ όμως κανέναν. Μπορεί να μην είναι έτοιμος κάποιος για να αντιμετωπίσει την ευάλωτη ή τη θολή πλευρά του. Όλα θέλουν τον χρόνο τους.

 

Ψάχνουμε τα δικά σου μηνύματα μέσα από το βιβλίο ή τα δικά μας, ο καθένας ξεχωριστά ως αναγνώστης;

Τα δικά μου μηνύματα είναι να μην ενοχοποιούμαστε για σοβαρά προβλήματα που δεν τα προκαλούμε οι ίδιοι, απλώς μας τα δίνει η ζωή να τα αντιμετωπίσουμε. Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου όσο σοβαρά και αν είναι αυτά! Συμβαίνουν όλα για κάποιο λόγο και το κυριότερο υπάρχει ελπίδα! Το θέμα είναι να τα επεξεργαζόμαστε σωστά και να αυτοβελτιωνόμαστε.

Τα μηνύματα λοιπόν και των δύο πλευρών είναι αλληλένδετα. Εγώ απλώς  τα αποτυπώνω στο χαρτί. Και ο καθένας τα εισπράττει με τον δικό του τρόπο. Η «συγγραφέας» και οι αναγνώστες δεν είμαστε αντίθετα στρατόπεδα. Στην ίδια ομάδα ζούμε όλοι και ο καθένας βάζει τη δική του πινελιά.

 

Επόμενο συγγραφικό σχέδιο υπάρχει; Θα πόνταρα στο ότι ακόμα κι αν δεν το έχεις ξεκινήσει ήδη, ως βιβλίο, η ιδέα είναι ήδη στο μυαλό σου!

Είχα ξεκινήσει εδώ και καιρό το επόμενο μου βιβλίο. Μου ζητάνε όμως πάρα πολλοί αναγνώστες να δώσω συνέχεια στην ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΘΕΑΣΗ. Αυτό δεν το είχα σκεφτεί. Το έργο αυτό είναι αυτοτελές. Όσο όμως μου το ζητούσαν τόσο άρχισα να το σκέφτομαι, μέχρι … που κλείδωσε  όλη η συνέχεια της ΑΛΛΙΩΤΙΚΗΣ ΘΕΑΣΗΣ στη σκέψη μου. Σε ένα βράδυ. Το μόνο που μένει είναι να την κάνω γραπτό κείμενο. Ελπίζω να το καταφέρω!

Μ. Σταμάτης: «Βλέπουν μόνο τα άμεσα κι όχι τα έμμεσα οφέλη»

Ο Μελέτης Σταμάτης, διοργανωτής «Hellas Rally Raid», μιλά στην «ε»

Το «Hellas Rally Raid» ολοκληρώθηκε την προηγούμενη Κυριακή, αφήνοντας πίσω του αρκετά οφέλη για τη Ναυπακτία. Οι συμμετέχοντες με τους συνοδούς τους για περισσότερη από μία εβδομάδα βρέθηκαν στα μέρη μας, στο πλαίσιο του αγώνα, απόλαυσαν κατά γενική ομολογία τα καλά του και φεύγοντας έδωσαν υπόσχεση επιστροφής. Ο Μελέτης Σταμάτης, διοργανωτής του «Hellas Rally Raid» μας μίλησε για τον αγώνα, για το πως κύλησε αυτός, για τα οφέλη που αφήνει πίσω, αλλά και για το ότι ακόμα οι αρχές του τόπου δεν έχουν συλλάβει τη σημασία και την προσφορά του σε πολλούς τομείς. Ευχαρίστησε τον πρόεδρο του Λιμενικού Ταμείου για τη βοήθεια που παρείχε, αλλά στους υπολοίπους… έστειλε το μήνυμά του. Διαβάστε όλα όσα μας είπε… 

 

«Hellas Rally Raid» και πάλι στη Ναυπακτία. Τι έζησε η περιοχή μας τις προηγούμενες ημέρες, μέσω ενός αγώνα τον οποίο τον λες πλέον και θεσμό για τον τόπο;

Είναι η 5η χρονιά που το «Hellas Rally Raid» διοργανώνεται εδώ, μετά το 2013 που ήρθε για πρώτη χρονιά. Ήταν ο πρώτος γύρος του Πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος «Rally Raid» και ο μεγαλύτερος αγώνας του είδους στην Ευρώπη. Μιλάμε πλέον για ένα διάσημο ανά τον κόσμο αγώνα, που φέρνει φυσικά προβολή τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Ναυπακτία.

 

Πόσους ανθρώπους έφερε στην περιοχή;

Ήρθαν 236 αγωνιζόμενοι, από τους 310 που είχαν αρχικά δηλώσει συμμετοχή αλλά κάποιοι δεν μπόρεσαν να δώσουν το παρών λόγω των περιοριστών μέτρων, ένας αριθμός αρκετά μεγάλος. Συνήθως αυτοί έρχονται με φίλους ή τις οικογένειές τους, ενώ οι μεγάλες ομάδες έχουν και την υποστήριξη των τεχνικών. Περίπου, από την εικόνα που έχουμε από τα ξενοδοχεία της περιοχής, βρέθηκαν εδώ 700 άτομα.

 

Άρα ως συνέχεια και με την λογική οικονομική ένεση για τον τόπο…

Δεν είμαι αρμόδιος να μιλήσω γι’ αυτό, αλλά αν υπολογίσουμε πως για τις 9 ημέρες της διοργάνωσης το κάθε άτομο είχε ημερήσια έξοδα της τάξεως των 100 ευρώ, τότε έμεινε στο τόπο περισσότερο από μισό εκατομμύριο ευρώ, σε καύσιμα, διαμονή, διατροφή, αναλώσιμα, υπηρεσίες κ.α., σίγουρα μια σημαντική συνεισφορά την οποία μπορεί να επιβεβαιώσει και ο επαγγελματικός κόσμος της περιοχής.

 

Με τι εντυπώσεις φεύγουν από την πόλη όλοι αυτοί;

Η Ελλάδα γενικά τους αρέσει γιατί συνδυάζει πολλά σε μικρέ αποστάσεις. Σε 20 λεπτά για παράδειγμα βρίσκονται μέσα στο βουνό, ενώ η βάση μας είναι στη θάλασσα. Ξέρετε, επειδή η προβολή της χώρας στο εξωτερική είναι μονόπλευρη, νομίζουν ότι η Ελλάδα είναι μόνο άσπρα σπίτια, παραλίες και ξερά νησιά, ενώ είναι και κάτι άλλο πανέμορφο, οπότε πάντα φεύγουν με θετικές εντυπώσεις. Εμείς κάνουμε προσεκτική επιλογή των διαδρομών στη φύση γιατί είναι από αυτά που αφήνουν καλή εντύπωση στο τέλος. Οι υποδομές είναι εξαιρετικές, πολύ καλά ξενοδοχεία και φαγητό, φιλόξενοι άνθρωποι, με μικρές εξαιρέσεις όλα αυτά τα χρόνια επ’ αυτού. Γενικά όλο αυτό το πακέτο κάνει τη διοργάνωση από τους καλύτερους αγώνες στον κόσμο.

 

Εχθρός του καλού είναι το καλύτερο, οπότε τι περιθώριο βελτίωσης στο χρόνο υπάρχει;  

Για του χρόνου έχει παρθεί η απόφαση να μετακινηθεί σε άλλο μέρος, παρόλα αυτά η πόρτα της πόλης είναι πάντα ανοιχτή για να επιστρέψουμε στο μέλλον, όπως έχουμε κάνει και στο παρελθόν. Εγώ ως διοργανωτής, αν με ρωτάτε, θα ήθελε να υπάρχει περισσότερη πολιτική βούληση…

 

Θα ήθελες να μας πεις λίγα περισσότερα γι’ αυτό, γιατί λέμε πως είμαστε εξωστρεφείς ως τόπος και επενδύουμε σε αυτό…  

Δεν θα το στοχοποιήσω, αλλά θα πω σε γενική βάση πως αν οι αρχές και οι φορείς το αγκαλιάσουν περισσότερο, κοιτάζοντας τη σχέση κόστους οφέλους που είναι χαρακτηριστική, να σας πω μόνο ότι φέτος δεν κόστισε τίποτα για τις αρχές, δεν υπήρξε δημόσιο χρήμα δηλαδή, και υπήρχε περισσότερη στήριξη σε τεχνικά ζητήματα τότε τα πράγματα θα ήταν σίγουρα πολύ καλύτερα. Θα μπορούσαμε εμείς να κάνουμε καλύτερα τη δουλειά μας, για παράδειγμα, προσφέροντας ακόμα καλύτερες διαδρομές. Όσο καλύτερα την κάνουμε εμείς κι όσο πιο ευχαριστημένοι είναι οι αγωνιζόμενο, τόσο καλύτερη φήμη έχει ο αγώνας προς το εξωτερικό, άρα περισσότερε συμμετοχές, άρα και μεγαλύτερος τζίρος στο μέλλον για τον τόπο.

 

Δεν έχουμε συλλάβει το νόημα του αγώνας θεωρείς, γι αυτό και δεν του δίνουμε τη δέουσα σημασία;  

Βλέπουν μόνο τα άμεσα κι όχι τα έμμεσα οφέλη. Δεν έχει υπολογιστεί δηλαδή τι κόστος θα μπορούσε να έχει η αντίστοιχη προβολή της περιοχής αν είχε πληρωθεί προς το εξωτερικό. Πέρα από τα social media όπου προβάλλεται, θα σας πω πως το κανάλι του αγώνα στο youtube είχε καθημερινά 35-40 χιλιάδες επισκέψεις, το site 60-70 χιλιάδες προβολές από ανθρώπους που έβλεπαν φωτογραφίες και αποτελέσματα, ενώ έχουμε και ένα συμβόλαιο με εταιρεία διανομής υλικού σε όλο τον κόσμο, όπου ο αγώνας έπαιζε καθημερινά στα νέα σε 350 διαφορετικά τηλεοπτικά δίκτυα. Αυτά είναι οφέλη που δεν φαίνονται άμεσα, αλλά όλοι ξέρουν ότι από τότε που ήρθε στη Ναύπακτο ο αγώνας έχει αφήσει πίσω του απόνερα, καθώς η περιοχή συγκεντρώνει μοτοσικλετιστές που την επιλέγουν ως περιοχή για τη βόλτα τους, για να την εξερευνήσουν κλπ.

 

Έχει φέρει άλλωστε και άλλους αγώνες ή event που έχουν σχέση με το αντικείμενο…

Αυτό είναι το καθεστώς γενικά, όταν βάζεις ένα τόπο στο χάρτη του μηχανοκίνητου αθλητισμού μετά έρχονται και τα επακόλουθα.

 

Συμπερασματικά, ως ο άνθρωπος που είσαι η καρδιά της διοργάνωσης, δηλώνεις ικανοποιημένος από τη φετινή χρονιά;  

Ήταν η δεύτερη πιο επιτυχημένη έκδοσή του με του 2019, και είμαστε και εμείς αλλά και οι συμμετέχοντες ικανοποιημένοι. Υπήρξαν πολύ μικρά προβλήματα, όπως για παράδειγμα το ότι  οι βοσκοί θα πρέπει να καταλάβουν πως για λίγες ημέρες είναι σημαντικό να κλείνουν οι διαδρομές για λίγες ώρες, αυτό έχει σχέση και με τη συνεργασία των αρχών που ανέφερα πριν λίγο. Αν δεν υπήρχαν αυτά, τότε θα είμαστε ακόμα καλύτερα.

 

Βάζουμε άνω τελεία στη συζήτηση, καθώς θα τα πούμε ξανά στο μέλλον υποθέτουμε…

Εγώ έχω κάνει πολλούς φίλους εδώ στη Ναύπακτο, τη θεωρώ δεύτερο σπίτι μου, είναι τόπος που κάνω διακοπές, που πολλές φορές απλά περνώ για να τη δω, ενώ πολλοί ντόπιοι έχουν γίνει μέλη της οικογένειας του αγώνα, πολλοί πλέον είναι και μόνιμοι συνεργάτες του. Εγώ έχω ιδιαίτερη αγάπη για την περιοχή, τη θεωρώ ένα από τα ωραιότερα σημεία της χώρας, και για να είμαι απολύτως ειλικρινής θλίβομαι γιατί από το 2013 που τη γνώρισα έως και σήμερα δεν έχει κάνει βήματα προόδου στη νοοτροπία, μου δείχνει ότι δεν έχει εκτιμήσει το τι πραγματικά είναι ως τόπος, παραμένοντας ανεκμετάλλευτος.

 

Γ. Σκαρπέντζος: «Πανελλαδικές εξετάσεις μόνο με τη διδασκαλία του σχολείου»

Ο Γιώργος Σκαρπέντζος είναι διευθυντής του Λυκείου στα «Σύγχρονα Εκπαιδευτήρια Κοτρώνη και αναλύει τη φιλοσοφία εντός της οποίας κινείται το σχολείο στα τρία πιο κρίσιμα χρόνια της εκπαιδευτικής διαδικασίας. “Στόχος μας είναι οι απόφοιτοι των Εκπαιδευτηρίων μας να αποτελέσουν Παγκόσμιους Πολίτες με Ελληνική Ταυτότητα έχοντας Γνώσεις, Δεξιότητες και κυρίως Αξίες”, ανέφερε μεταξύ άλλων. Επίσης, αναφέρθηκε στα προγράμματα που λαμβάνουν χώρα, αλλά και στις υποτροφίες οι οποίες δίνονται κάθε χρόνο, και που τώρα είναι σε εξέλιξη η διαδικασία των αιτήσεων.

 

Ως Διευθυντής του Λυκείου των «Σύγχρονων Εκπαιδευτηρίων Κοτρώνη» τοποθετείται αναφορικά με το τι συναντά ο μαθητής επιλέγοντας το συγκεκριμένο σχολείο γι’ αυτές τις τρεις τάξεις.

“Το Λύκειο των «Σύγχρονων Εκπαιδευτηρίων Κοτρώνη» αφενός προετοιμάζει γνωστικά τους μαθητές του ώστε να επιτύχουν την εισαγωγή τους στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας και του εξωτερικού και αφετέρου τους δίνει όλες εκείνες τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις που είναι απαραίτητες ώστε να ανταποκριθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στις νέες προκλήσεις που ορθώνονται μπροστά τους στην ενήλικη ζωή τους που μόλις ξεκινά.

Το έμψυχο δυναμικό μας εφαρμόζει ένα προσεκτικά μελετημένο πρόγραμμα σπουδών με υποστηρικτικές διαδικασίες και ποιοτικές προγραμματικές παρεμβάσεις και καινοτομίες, με απώτερο στόχο την προετοιμασία των μαθητών για τις εξετάσεις (πανελλαδικές, εξετάσεις εισαγωγής σε ξένα πανεπιστήμια κ.α.). Ταυτόχρονα με συνεχή υποστήριξη στον τομέα του Επαγγελματικού Προσανατολισμού και μέσω της συμμετοχής τους σε ποικίλης θεματολογίας δράσεις και προγράμματα οι μαθητές αναπτύσσουν τις δεξιότητές τους, βρίσκουν τις κλίσεις τους και ενδυναμώνουν την ευρωπαϊκή τους ταυτότητα.

Ειδικότερα, στην πρώτη τάξη του Λυκείου οι μαθητές υποστηρίζονται με σκοπό να εγκλιματιστούν άμεσα στις πρωτόγνωρες για αυτούς απαιτήσεις του Λυκείου και να αποκτήσουν το απαραίτητο γνωστικό και εμπειρικό υπόβαθρο για τη μετέπειτα εξέλιξή τους,  ενισχύοντας την κριτική τους σκέψη, την δημιουργικότητα αλλά και την αυτοπεποίθηση τους. Είναι η τάξη κατά την οποία συμμετέχουν, μεταξύ των άλλων, για πρώτη φορά σε εξετάσεις προσομοίωσης των πανελλαδικών εξετάσεων με σκοπό να μάθουν να διαχειρίζονται μεγάλα τμήματα ύλης, τον χρόνο εξέτασης και το σημαντικότερο όλων, το άγχος των εξετάσεων.

Συνεχίζοντας στη δεύτερη τάξη του Λυκείου, στοχεύουμε στη συστηματική προετοιμασία των μαθητών για τις πανελλαδικές εξετάσεις. Τα παιδιά εκπαιδεύονται μεθοδικά ώστε να οργανώνουν  και να κατανοούν σε βάθος την ύλη των μαθημάτων, καλύπτοντας κάθε μαθησιακό κενό μέσω υποστηρικτικού υλικού και άμεσης συνεργασίας με τους διδάσκοντες εκπαιδευτικούς.

Στην επίτευξη του στόχου αυτού συμβάλλει η χρήση των σχολικών εκδόσεων των Εκπαιδευτηρίων μας και η πρότυπη τεχνολογική  υποδομή που διαθέτουν τα «Σύγχρονα Εκπαιδευτήρια Κοτρώνη».

Οι μαθητές μπαίνουν, λοιπόν, σε τροχιά Πανελλαδικών Εξετάσεων ξεκινώντας σε επιλεγμένα μαθήματα την προετοιμασία τους για την Τρίτη Λυκείου, ενώ ταυτόχρονα συμμετέχουν συστηματικά στη διαδικασία των διαγωνισμάτων προσομοίωσης των Πανελλαδικών εξετάσεων.

Φτάνοντας λοιπόν στην τελική ευθεία, και για όσους μαθητές της Τρίτης Λυκείου επιθυμούν να συμμετέχουν στις  Πανελλαδικές Εξετάσεις, επιδιώκουμε την πλήρη, μεθοδική και έγκαιρη κάλυψη της ύλης και την πραγματοποίηση στη συνέχεια ποιοτικής επανάληψης. Η έγκαιρη διερεύνηση των αναγκών κάθε μαθητή μέσω των διαγωνισμάτων Προσομοίωσης και των Κριτηρίων Αξιολόγησης καθώς και η συνεχής και ειλικρινής επικοινωνία με τους γονείς/ κηδεμόνες είναι απαραίτητα στοιχεία σε αυτό το πραγματικά κρίσιμο σημείο που βρίσκονται οι μαθητές. Εν κατακλείδι, στηρίζουμε τους μαθητές μας με κάθε πρόσφορο τρόπο και αυτός είναι ο λόγος που πολλοί μαθητές μας βασίζονται μόνο στο σχολείο για τη συμμετοχή τους στις πανελλαδικές εξετάσεις”.

Eκπαιδευτικός ο ίδιος στο επάγγελμα, έχει έναν ιδιαίτερο ρόλο στο πλαίσιο λειτουργίας του σχολείου. Αυτή η σχέση καθηγητή-μαθητή δεν είναι μία απλή σχέση… Και παίρνει θέση γι’ αυτό.

“H σχέση καθηγητή-μαθητή είναι μια βαθιά ειλικρινής, ουσιαστική και πολυεπίπεδη ανθρώπινη σχέση, όπου ο εκπαιδευτικός καλείται όχι μόνο να εμφυσήσει τη γνώση στον μαθητή του, αλλά να αποτελέσει πρότυπο και να ενδυναμώσει τον ψυχισμό του μαθητή με εφόδια που θα τον συντροφεύουν για μια ζωή. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να στεκόμαστε στο πλάι των μαθητών μας υποστηρικτικά και ποτέ «απέναντι», διερευνώντας σε βάθος την αιτία πίσω από την συμπεριφορά και όχι την συμπεριφορά καθαυτή.

Στόχος όλων όσοι υπηρετούμε στο Λύκειο των «Εκπαιδευτηρίων Κοτρώνη»,  είναι οι μαθητές μας να αποκτήσουν σεβασμό στον εαυτό τους και προς τους άλλους, σεβασμό στο περιβάλλον, αυτοεκτίμηση, υπευθυνότητα και συνεργατικότητα. Και με αυτές τις αξίες να πορευθούν αρμονικά στη ζωή τους, επιτυγχάνοντας τους στόχους και τα όνειρα τους”.

Βρισκόμαστε στην τελική ευθεία πριν από της πανελλαδικές εξετάσεις και ο κ. Γιώργος Σκαρπέντζος εξηγεί τι σημαίνει για το συγκεκριμένο σχολείο αυτό το κομβικό σημείο για την εξέλιξη των μαθητών και τη μετάβασή τους στο επόμενο σημαντικό σκαλοπάτι εξέλιξης.

“H τάξη της Τρίτης Λυκείου και η συμμετοχή στις Πανελλαδικές εξετάσεις, αποτελεί μια κρίσιμη, ουσιαστική και πολυαναμενόμενη στιγμή της σχολικής ζωής των μαθητών. Είναι δεδομένο ότι η επίτευξη των στόχων των μαθητών μας με την εισαγωγή τους στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση αποτελεί ιδιαίτερη ικανοποίηση για τους εκπαιδευτικούς του σχολείου μας.

Ωστόσο, ζωτικής σημασίας είναι η ψυχολογική προετοιμασία των παιδιών εν όψει των Πανελλαδικών  Εξετάσεων. Η άρτια προετοιμασία του μαθητή στα Πανελλαδικώς Εξεταζόμενα μαθήματα και η υποστήριξη που δέχεται από την πρώτη κιόλας τάξη του Λυκείου, έχει ως στόχο τον μετασχηματισμό του έντονου στρες σε υγιές και εποικοδομητικό άγχος.

Η σταθερή συνεργασία με εξειδικευμένα στελέχη του Τμήματος Συμβουλευτικής & Επαγγελματικού Προσανατολισμού των Εκπαιδευτηρίων επίσης βοηθούν στην ενδυνάμωση της ψυχολογίας του μαθητή.

Αποτελεί πεποίθηση και όραμά μου, οι απόφοιτοι των Εκπαιδευτηρίων μας να αποτελέσουν Παγκόσμιους Πολίτες με Ελληνική Ταυτότητα έχοντας  Γνώσεις, Δεξιότητες και κυρίως Αξίες”.

Αυτή την περίοδο είναι σε εξέλιξη και η διαδικασία των αιτήσεων για τη χορήγηση των Υποτροφιών του επόμενου σχολικού έτους. Ο κ. Γιώργος Σκαρπέντζος αναφέρθηκε στο όραμα των Σύγχρονων Εκπαιδευτηρίων Κοτρώνη, που μέσω αυτών, «σπάνε τους τοίχους» του σχολείου και ανοίγονται ακόμα περισσότερο στην κοινωνία.

“Βασικός άξονας της φιλοσοφίας των Σύγχρονων Εκπαιδευτηρίων Κοτρώνη, είναι να αποτελεί ένα σχολείο «ανοιχτό» στην κοινωνία. Είναι ένα σχολείο που έχει ως όραμα να συμβάλλει ενεργά στον εκσυγχρονισμό της ελληνικής εκπαίδευσης και να εξασφαλίσει ίσες ευκαιρίες πρόσβασης στο αγαθό της Παιδείας σε περισσότερους νέους,

Ως εκ τούτου, δίνεται μια σπουδαία ευκαιρία σε μαθητές και μαθήτριες δημόσιων ή ιδιωτικών σχολείων της ευρύτερης περιοχής να ενταχθούν στο μαθητικό δυναμικό μας και να απολαύσουν τα προνόμια και τα οφέλη μιας ανώτερης εκπαιδευτικής και μαθησιακής εμπειρίας.

Γι’ αυτό και καλούμε τους ενδιαφερομένους να ενημερωθούν μέσω της ιστοσελίδας μας για τη διαδικασία των Υποτροφιών  και να υποβάλουν την αίτηση συμμετοχής τους έως την Παρασκευή 4 Ιουνίου 2021 στις 12.00 π.μ.”.

Πηγή: thebest.gr 

Β. Δούρος: «Ο λαός θα αντλήσει διδάγματα και θα κάνει την ανατροπή»

Ο Βασίλης Δούρος είναι Ναυπάκτιος στην καταγωγή. Γυρίζοντας το χρόνο πίσω, και με αφορμή τη συμπλήρωση 54 χρόνων από την 21η Απριλίου του 2967, κάναμε μία σύντομη αλλά άκρως ενδιαφέρουσα συζήτηση μαζί του. Γιατί όμως με αυτόν; Ο Βασίλης Δούρας υπήρξε πολιτικός κρατούμενος σε διάφορες φυλακές για 4 χρόνια, από το 1967-1972. Είναι μέλος του ΔΣ του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 (ΣΦΕΑ), τα γραφεία του οποίου στεγάζονται στο πρώην ΕΑΤ ΕΣΑ (Ειδικό Ανακριτικό Τμήμα Στρατού), έναν χώρο βασανιστηρίων κατά την περίοδο της χούντας. «Όλα αυτά τα χρόνια ο Σύνδεσμος έκανε προσπάθειες να περάσει η ιστορία εκείνης της περιόδου μέσα από τα Σχολεία», μας είπε, συμπληρώνοντας: «Δυστυχώς δεν εισακουσθήκαμε, παρά ελάχιστα». Διαβάστε τα όσα μας δήλωσε σε δύο ερωτήσεις που του θέσαμε.

 

Την Τετάρτη συμπληρώθηκαν 54 χρόνια από την 21η Απριλίου του 1967. Ποια είναι η πρώτη σκέψη που σας έρχεται στο μυαλό, αλλά και ποια η  προσωπική σας εμπειρία από εκείνα τα χρόνια;

Η 21η  Απρίλη ήταν μια μαύρη σελίδα στην ιστορία του λαού μας. Με τη δύναμη των όπλων, της τρομοκρατίας, των συλλήψεων, των βασανιστηρίων και των δολοφονιών όπως και με τη βοήθεια ξένων παραγόντων επέβαλαν την δικτατορία στη χώρα μας.

Με τα έργα τους διευκόλυναν το δρόμο να επιτεθεί το Ισραήλ σε αραβικά εδάφη, όπως προκάλεσαν και τα γεγονότα της Κύπρου δίνοντας αφορμή για την εισβολή – κατοχή τμήματος του νησιού που διατηρείται μέχρι σήμερα.

Θυμάμαι τους εκατοντάδες κρατούμενος και η σκέψη μου γυρνά και στους χιλιάδες εξόριστους και εκτοπισμένους.

Θυμάμαι όλους τους νεκρούς και ειδικότερα αναφέρω για έναν που ξεπροβόδησα μέχρι την έξοδο της φυλακής (Λαχτσής Στέφανος) ο οποίος μόλις βγήκε από τα βασανιστήρια και τις κακουχίες πέθανε.

Σ’ αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρω την τεράστια συμβολή στον αντιδικτατορικό αγώνα πολλών συντοπιτών μας. Μου έρχονται στο μυαλό οι συντοπίτες μας Πάνος Ρέππας και Λεωνίδας Ψεματίκας, που από τα πολλά βασανιστήρια που υπέστησαν προκλήθηκαν σοβαρές βλάβες στην υγείας τους. Αυτή τη στιγμή μου έρχονται στο μυαλό συντοπίτες κρατούμενοι και εξόριστοι όπως ο Παναγιώτης Τσερεμέγκλης, ο Θόδωρος Χαρακίδας, ο Νίκος Σίνης, ο Θανάσης Πατσαούρας κ.α.

 

Γιατί έχει αξία να μιλάμε για εκείνη την εποχή ενώ έχουν περάσει αρκετά πλέον χρόνια. Μόνο για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης ή γιατί τα μηνύματα που μπορούμε να αντλήσουμε αφορούν και το σήμερα;

Τα αιτήματα του αντιδικτατορικού αγώνα, όπως εκφράστηκαν και από τον αγώνα του Πολυτεχνείου, ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ εξέφραζαν το σύνολο του αγωνιζόμενου λαού την εποχή εκείνη. Εκτός από το ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ, όλα τα άλλα ισχύουν και σήμερα και πιο έντονα.

Όταν καταργείται το 8ωρο, το 5ήμερο, η σταθερή δουλειά για όλους, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, μπαίνουν εμπόδια στο δικαίωμα της απεργίας, γίνεται επέμβαση κατασταλτικών μηχανισμών, επεκτείνονται οι βάσεις σε όλη τη χώρα, έχουμε εμπλοκή της χώρας στους σχεδιασμούς τους, συμμετέχουν τα ελληνικά στρατεύματα μαζί με ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ.  Η νεολαία μας δέχεται επίθεση άνευ προηγουμένου. Βλέπουμε να ορθώνονται νέοι φραγμοί, περιστολή των ακαδημαϊκών ελευθεριών με την ίδρυση Πανεπιστημιακής Αστυνομίας, με νομοσχέδια, αξιολόγηση και με τον εγκλεισμό λόγω πανδημίας και τηλεκπαίδευσης.

Η μόνη λύση είναι η αγωνιστική ενότητα των εργαζόμενων και του λαού γύρω από τα Σωματεία και άλλους φορείς. Παρά τις δυσκολίες της εποχής από την καπιταλιστική κρίση και την πανδημία ο λαός πιστεύω θα αντλήσει διδάγματα από την ιστορία και θα βρει τον τρόπο και τη δύναμη να ανατρέψει αυτές τις πολιτικές.

 

Τζ. Τασάκου: «Η ανάγνωση ήταν πάντα «καταφύγιο» για μένα»

Η συγγραφέας Τζέμη Τασάκου μιλά στην «ε»

Η συγγραφέας Τζέμη Τασάκου, με αφορμή την πρόσφατη έκδοση του βιβλίου «Ο πρώτος μου Ροΐδης: Η Μηλιά», της σειράς «Η πρώτη μου λογοτεχνία» από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, μιλά στην «ε». Σε μία συνέντευξη γνωριμίας απαντά στο γιατί αποφάσισε να γίνει μόνιμη κάτοικος της περιοχής, τι κάνει κάποιον αναγνώστη, αλλά και εάν σήμερα ο κόσμος διαβάζει. Επίσης, μιλά για τη δική της σχέση με το βιβλίο, καθώς και για την άκρως επιτυχημένη πρωτοβουλία του εκδοτικού της οίκου, στην οποία συμμετέχει, να μιλήσουν στα παιδιά για τη λογοτεχνία με έναν διαφορετικό τρόπο.

 

Καταρχάς κ. Τασάκου, μιλήστε μας για τη σχέση σας με την περιοχή μας, τη Ναυπακτία και τη Δωρίδα.

Σχέση αγάπης που ανατροφοδοτούνταν διαρκώς με αναμνήσεις παιδικής και εφηβικής ηλικίας. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, η καταγωγή όμως του πατέρα μου ήταν απ’ το Μαραθιά Δωρίδας. Ερχόμασταν πάντα τους μήνες του καλοκαιριού, στις διακοπές …  Η Ναύπακτος πάντα με μάγευε. Το λιμάνι, το κάστρο της, τα στενορύμια,  τα αιωνόβια πλατάνια της στις άκρες του κύματος.

Την ίδια σαγήνη ασκούσαν μέσα μου κι όλα εκείνα τα χωριουδάκια που αραδιάζονται μεταξύ Σπηλιάς Φωκίδας και Ναυπάκτου, χωριά που βρίσκονται στην κόψη των δυο νομών…  Θυμάμαι πως τόσο ως έφηβη, όσο κι ως νεαρή ενήλικας, κάθε φόρα που έφευγα απ’ τα μέρη αυτά προσπαθούσα να «κλείσω» μέσα μου, σε «κουτάκια όρασης-μνήμης» όσες περισσότερες εικόνες μπορούσα –για να τις πάρω μαζί μου ως σκευή στην Αθήνα.

 

Πριν λίγα χρόνια πήρατε την απόφαση να γίνεται μόνιμη κάτοικος αυτής. Εύκολη ή δύσκολη απόφαση; Επιλέξατε να ζήσετε μακριά από το «κέντρο των αποφάσεων», αν μου επιτρέπετε την έκφραση, του τόπου όπου γίνονται και εξελίσσονται πολλά πράγματα στον τομέα της δουλειάς σας. Πως τα μετρήσατε όλα αυτά για να καταλήξετε στην απόφασή σας και φυσικά, σήμερα, αισθανόσαστε δικαιωμένη;

Δεν νομίζω πως εμείς οι άνθρωποι παίρνουμε  μεγάλες αποφάσεις. Εμείς έχουμε απλώς «μεγάλες προσδοκίες». Οι συγκυρίες είναι εκείνες, πιστεύω, που «παίρνουν τις αποφάσεις» κι εμείς οι βροτοί καλούμαστε είτε να τις στηρίξουμε με σθένος, είτε να λακίσουμε. Εκείνο που με παίδευε πάντα στη ζωή στην Αθήνα ήταν η απεριόριστη σπατάλη χρόνου.  Άπειρες φέτες χρόνου ξοδεμένες μέσα σε ταξί, σε μέσα μαζικής μεταφοράς, εγκλωβισμένη σε … «μποτιλιαρίσματα».    Τη ν πρώτη φορά που βρέθηκα να οδηγώ από Μαραθιά – Ναύπακτο, με σκίνα, πεύκα και ριπές χαραυγής πλάι μου, ένιωσα ελεύθερη και σκέφτηκα τότε πως ο χρόνος είναι το πιο πολύτιμο αγαθό και κανείς δεν θα μου το κλέψει…

Όσα για τα «κέντρα των αποφάσεων», ας γύρει ο καθένας στον ομφαλό του : αν έχει πράγματι κάτι ενδιαφέρον να πει, θα υπάρξουν κι άλλοι άνθρωποι που θα βρουν ενδιαφέρον αυτό που έχει να  πει. Kανείς δεν χάνεται. 

 

Γυρίζοντας το χρόνο πίσω, κάντε μαζί μας ένα ταξίδι στις σημαντικότερες    επαγγελματικές σας «στάσεις» έως σήμερα, συμπεριλαμβανομένων και των σπουδών σας φυσικά…

Σίγουρα ένα απ’ τα καλύτερα «κομμάτια» της ζωής μου ήταν το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Το τμήμα Επικοινωνίας κ ΜΜΕ. Την αγάπησα πολύ αυτή την σχολή. (Είχε προηγηθεί ένα πέρασμα απ’ τη Γαλλική Φιλολογία κι είχα εργαστεί ως δημοσιογράφος σε κρατικό κανάλι…)   Ξεχωριστή επίσης θέση στις αναμνήσεις  έχουν τα τρία χρόνια συνεργασίας  με την Κίττυ Αρσένη, στη θεατρική ομάδα του Παντείου. Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι αρκετά συχνά την Κίττυ. Μου πρόσφερε πολλά.

 

Περνώντας στο κεφάλαιο βιβλίο, αν σας ζητούσα να μας πείτε καταρχάς τι είναι αυτό που σας έκανε αναγνώστρια, αλλά και τι είναι αυτό που ακόμα σας κρατά «δεμένη» με αυτό, τι θα μας λέγατε;

Η ανάγνωση ήταν πάντα «καταφύγιο» για μένα. Θυμάμαι εκείνα τα καλοκαιρινά μεσημέρια της παιδικής ηλικίας των έξι με οκτώ ετών, με Λουντέμη, Άλκη Ζέη, Καζαντζάκη, Μαρκ Τουέιν, Ντίκενς,  Αλέξανδρο Δουμά και Λάγκερλεφ…  Θυμάμαι ακόμη τον εαυτό μου  να διαβάζει με φακό κάτω απ’ τις κουβέρτες τον «Ρομπέν των  Δασών»! Νομίζω πως σ’ αυτά τα πρώτα χρόνια χρίζεται κανείς «αναγνώστης». Μεγαλώνοντας, απλώς, δεν μπορεί να ζήσει χωρίς την ανάγνωση.

 

Έχοντας πλέον πολύχρονη εμπειρία αλλά και συναναστροφή με πολλούς κύκλους ανθρώπων, ποια είναι η άποψή σας, ο κόσμος διαβάζει, και μιλώ τόσο για τα παιδιά, με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, όσο και για τους ενήλικες….

Πιστεύω πως ο «κόσμος»  δεν  διαβάζει. Υπάρχει βέβαια ένας «σκληρός πυρήνας» παθιασμένων βιβλιόφιλων, ο οποίος συντηρεί τα βιβλιοπωλεία. Συνάμα υπάρχει κι εκείνο το διαβόητο «γυναικείο (;) κοινό» που καθιστά best-sellers τα αρλεκινοειδή…  Ακόμη κι αν δεχτούμε πως ο «κόσμος» διαβάζει, το ερώτημα είναι: τι διαβάζει; Τόμας Μαν ή Καλπούζο;

Όσο για τα παιδιά, παρατηρώ πως  στα χρόνια του δημοτικού σχολείου τα περισσότερα θέλγονται απ’ το εξωσχολικό βιβλίο, το ψαύουν (αν μη τι άλλο) με λαχτάρα…,  μεγαλώνοντας όμως είναι τόση η πίεση που τους ασκείται λόγω «πανελλαδικών» ή άλλων «εξετάσεων»,  ώστε η χαρά της ανάγνωσης χάνεται.

 

Στο βιογραφικό σας υπάρχουν μεταξύ άλλων διακρίσεις σε διαγωνισμούς, ως πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας το 1996, δύο χρονιές επίσης από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά για μυθιστορήματά σας, ενώ δεν λείπουν φυσικά οι αναφορές αναγνώρισης του έργου σας ακόμα και στο εξωτερικό. Προσθέτει «βάρος» όλο αυτό σε κάθε επόμενο βήμα σας καθώς ο πήχης των προσδοκιών είναι πλέον ψηλά;

Οι διακρίσεις προσθέτουν χαρά! Και μας οδηγούν να  … ακονίζουμε κάπως  το «στοίχημα»: να επαληθεύσουμε τους ανθρώπους εκείνους που μας τίμησαν.

 

 Ένα σημαντικό μερίδιο πλέον του έργου σας εστιάζει στη λεγόμενη «παιδική λογοτεχνία». Εδώ όμως συνάντησα σε μία συνέντευξή σας μία ένσταση ως προς τους όρους. Είπατε συγκεκριμένα: «Για μένα η Λογοτεχνία είναι μία. Δεν υπάρχει «παιδική», ενήλικη, μεσήλικας λογοτεχνία». Μπορείτε να μας το εξηγήσετε αυτό;

Ναι, ο όρος είναι μάλλον αδόκιμος. Ας μιλάμε, καλύτερα για Λογοτεχνία που απευθύνεται ΚΑΙ σε παιδιά. (Με έμφαση στο ΚΑΙ). Ο μικρός Πρίγκιπας του Εξυπερύ είναι… «παιδικό βιβλίο»; Τα παραμύθια του Ουάιλντ ή του Άντερσεν (στην πρωτότυπη μορφή τους) που στηλιτεύουν ανηλεώς, καυστικότατα κι απολαυστικά τα κακώς κείμενα της εποχή τους  μα και της ανθρώπινης ψυχής, κι έχουν απίστευτη διαχρονία είναι… «παιδικά»;  Ο Τζόναθαν Σουιφτ ή ο Λούις Κάρολς για ποιους έγραφαν; Μόνο για … «παιδιά»;

Νομίζω πως ο μύθος είναι ένα πολύ ισχυρό όχημα ιδεών κι απόψεων, από την εποχή του Αισώπου και του Πλάτωνα, έως την εποχή του Λαφοντέν και του Βολτέρ και πολλά έτη ακόμη….  Ο μύθος με την αλληγορία, το σύμβολα, την οικονομία του λόγου μπορεί να γειτονέψει, κάποιες φορές με την πολυσημία της ποίησης.

Βεβαίως και κυκλοφορούν στο εμπόριο πολλά βιβλία για παιδιά με απλουστεύσεις και διδακτισμό,  αλλά αυτά, καλύτερα, ας μην μας αφορούν.

 

Η σειρά «Η πρώτη μου λογοτεχνία» στην οποία συμμετέχετε, από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο», με διασκευές κλασικών έργων, γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Πρόσφατα κυκλοφόρησε  και το τελευταίο βιβλίο της με τίτλο «Ο πρώτος μου Ροΐδης: Η Μηλιά». Είναι οι «σπόροι» αυτά τα βιβλία για τη δημιουργία αναγνωστικού κοινού; Ποια η στόχευσή τους;

Από την πρώτη στιγμή λάτρεψα αυτή τη σειρά. Είναι σαν να προσπαθείς να πεις σε κάποιον νεότερο, σ’ ένα παιδί του σήμερα: «Έλα να σου αφηγηθώ κάποια βιβλία που αγάπησα». Στην σειρά συμμετέχουν άξιοι συνάδελφοι: Κώστας Πούλος, Αργυρώ Πιπίνη, Αγγελική Δαρλάση, Λίνα Σωτηροπούλου, Κατερίνα Ζωντανού και τόσοι μα τόσοι εξαιρετικοί εικονογράφοι. Η λίστα των εικονογράφων είναι μακρά κι αν ανέφερα κάποια ονόματα κάποιους θα αδικούσα. Σίγουρα, η συμβολή της εικονογράφησης σ’ αυτήν  την σειρά είναι σημαντική: φθάνει σε κάποιες περιοχές όπου δεν φθάνουν οι λέξεις…

Σίγουρα, στόχος μας δεν ήταν να υποκαταστήσουμε τα μεγάλα έργα, στόχος ήταν να χτίσουμε μια μικρή «γέφυρα» προς το πρωτότυπο. Να γνωρίσουν τα παιδιά τον Σαίξπηρ και τον Θερβάντες, τον Κορνάρο, τον Β ιζυηνό, τον Μαρκ Τουέιν, τον Όσκαρ Ουάλντ, τον Ντίκενς, την Πηνελόπη Δέλτα, τη Λάγκερλεφ, τον Εμμανουήλ Ροϊδη…  Πάντα μου άρεσε ο Εμμανουήλ Ροϊδης. Η ειρωνεία του… Διαβάστε τις τελευταίες αράδες της «Μηλιάς», τόσο επίκαιρες…

Τώρα τριβελίζει το μυαλό μου ο Παπαδιαμάντης, «Η Γυφτοπούλα», πώς σας φαίνεται ως ιδέα;               

Επόμενα επαγγελματικά βήματα; Μπορείτε να μας μιλήσετε γι’ αυτά;

Με δεδομένο το ζοφερό,  ερεβώδες τοπίο γύρω μας, πώς να μιλήσει κανείς για «επόμενα επαγγελματικά βήματα»; Με απασχολεί  το γεγονός πως παλιότερα βιβλιαράκια μου, εκείνα που, όπως αναφέρατε, έχουν διακριθεί, βραβευθεί, -κυρίως, αγαπηθεί-, βρίσκονται σε άλλους οίκους…  Ονειρεύομαι κάποια στιγμή  να στεγαστούν όλα «στο σπίτι» του Μεταιχμίου. (Εδώ προφανώς, στέλνω ένα μήνυμα στην αγαπημένη μου εκδότρια!!!!)  Ε, και μετά βλέπουμε…

 

Και τέλος, ένα μήνυμά σας προς τους αναγνώστες  μας για όλο αυτό που βιώσαμε, συνεχίζουμε να βιώνουμε και που έχει καθώς φαίνεται ακόμα δρόμο μπροστά του. Η ανάγνωση είναι μία καλή «άμυνα»;

Το μήνυμα είναι:  «Κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου, όπως τη θέλεις,

τούτο  προσπάθησε τουλάχιστον

όσο μπορείς:  μην την εξευτελίζεις»

Ναι, η ανάγνωση είναι μια καλή «άμυνα».-

 

 

Λ. Καλτσά: «Η γυμναστική διέξοδος από την απαιτητική καθημερινότητα»

Η γυμνάστρια του Παπαχαραλαμπείου Σταδίου Λιάνα Καλτσά μιλά στην «ε»

Η Λιάνα Καλτσά μεγάλωσε στην πόλη της Ναυπάκτου, και η τάση της προς τον τομέα της γυμναστικής υπήρξε βασικό στοιχείο εκείνων των χρόνων. Στη συνέχεια, βέβαια, επέλεξε μοιραία να την κάνει και επάγγελμα καθώς για αρχή σπούδασε πάνω σε αυτή, για να ακολουθήσει μετέπειτα και η εργασία. Σήμερα ανήκει στο δυναμικό του Παπαχαραλαμπείου Σταδίου της Ναυπάκτου, όντας ένα πολύτιμο εργαλείο στο νούμερο ένα πνεόμενα αθλητισμού στην πόλη, όπου σε συνεργασία με τη διοίκησή του δημιουργούν σημαντικές παρεμβάσεις βοήθειας σε κατηγορίες πολιτών που θέλουν να αθληθούν. Διαβάστε όλα όσα μας είπε σε μία μίνι συνέντευξη. 

 

Καταρχάς κ. Καλτσά θα θέλαμε να μας δώσετε κάποια βιογραφικά σας στοιχεία, σχετικά με τη ζωή σας έως σήμερα, που μεγαλώσατε, τι σπουδάσατε, την έως σήμερα επαγγελματική σας σταδιοδρομία…

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Ναύπακτο μέχρι τα 18 μου χρόνια. Μετέπειτα φοίτησα στο τμήμα Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού, με εξειδίκευση την Ειδική Αγωγή, του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στα  Τρίκαλα.  Μετά την αποφοίτηση μου επέστρεψα στη Ναύπακτο και εργάστηκα ως γυμνάστρια στο σύλλογο ΑΜΕΑ Αλκυόνη μέσω προγράμματος για 6 μήνες. Αργότερα συνεργαστήκαμε με το γυμναστικό σύλλογο στίβου ΑΓΕΛΑΟΣ. Το 2017 μετακόμισα στο Manchester της Αγγλίας όπου κ εργάστηκα ως γυμνάστρια και πήρα επιπλέον κάποια διπλώματα ως fitness instructor & personal trainer. Τα τελευταία 2 χρόνια ζω ξανά στη Ναύπακτο έχοντας αποκτήσει 2 παιδιά, ενώ πρόσφατα έχω ξεκινήσει το μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών «Οργάνωσης και διαχείρισης αθλητικών οργανισμών και επιχειρήσεων» στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου.

 

Η ενασχόληση με τη γυμναστική σε επίπεδο σπουδών, αλλά και επαγγελματικά στη συνέχεια, υπήρξε στόχος από χρόνια ή προέκυψε από συγκυρίες;

Η ενασχόληση μου με τη γυμναστική ξεκίνησε από μικρή ηλικία και έγινε τρόπος ζωής. Από τα πρώτα χρόνια του λυκείου είχα κατασταλάξει  και αποφασίσει πως θέλω να ασχοληθώ επαγγελματικά με το χώρο του αθλητισμού κάνοντας το χόμπι μου επάγγελμα.

                                

Πλέον ανήκετε στο δυναμική των ανθρώπων του Παπαχαραλαμπείου Σταδίου. Πότε ξεκινήσατε να εργαζόσαστε σε αυτό και με ποιες αρμοδιότητες;

Τον τελευταίο ενάμιση μήνα εργάζομαι στο εθνικό στάδιο Ναυπάκτου μέσω  ενός 8μηνου προγράμματος. Ο ρόλος μου είναι η συμβουλευτική καθοδήγηση καθώς και η επίβλεψη των ασκούμενων. Επίσης πρόσφατα αποφασίσαμε με τη διοίκηση του σταδίου τη δημιουργία τμημάτων για άτομα με κινητικά προβλήματα και αναπηρίες παρέχοντάς τους εξειδικευμένα πλάνα προπόνησης, όπως επίσης και την αθλητική προετοιμασία σε μαθητές τρίτης Λυκείου για την εισαγωγή τους στα ΤΕΦΑΑ και σε στρατιωτικές σχολές.

 

Ποια είναι η διαδικασία που μπορεί κάποιος να έρθει και να γυμναστεί υπό τις οδηγίες σας;    

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθυνθούν σε μένα κατά τις απογευματινές ώρες στο χώρο του σταδίου από Δευτέρα ως Παρασκευή.

 

Κλείνοντας, ποιο το μήνυμα που θα θέλατε να στείλετε στους αναγνώστες μας για τη σημασία της γυμναστικής στην καθημερινότητά τους;

Σε μια εποχή που οι ρυθμοί ζωής και οι απαιτήσεις της καθημερινότητας είναι τόσο υψηλές, η γυμναστική και γενικότερα η άθληση δίνει διέξοδο και λειτουργεί αγχολυτικά κάνοντας μας να νιώθουμε ευεξία βελτιώνοντας ταυτόχρονα τη ποιότητα της υγείας μας. Το μήνυμα δεν είναι άλλο από το να καταφέρουμε να ξεκλέψουμε λίγο χρόνο από τις υποχρεώσεις μας και να τον αφιερώσουμε στην άσκηση, να τον αφιερώσουμε στον εαυτό μας.