Λ. Καλτσά: «Η γυμναστική διέξοδος από την απαιτητική καθημερινότητα»

Η γυμνάστρια του Παπαχαραλαμπείου Σταδίου Λιάνα Καλτσά μιλά στην «ε»

Η Λιάνα Καλτσά μεγάλωσε στην πόλη της Ναυπάκτου, και η τάση της προς τον τομέα της γυμναστικής υπήρξε βασικό στοιχείο εκείνων των χρόνων. Στη συνέχεια, βέβαια, επέλεξε μοιραία να την κάνει και επάγγελμα καθώς για αρχή σπούδασε πάνω σε αυτή, για να ακολουθήσει μετέπειτα και η εργασία. Σήμερα ανήκει στο δυναμικό του Παπαχαραλαμπείου Σταδίου της Ναυπάκτου, όντας ένα πολύτιμο εργαλείο στο νούμερο ένα πνεόμενα αθλητισμού στην πόλη, όπου σε συνεργασία με τη διοίκησή του δημιουργούν σημαντικές παρεμβάσεις βοήθειας σε κατηγορίες πολιτών που θέλουν να αθληθούν. Διαβάστε όλα όσα μας είπε σε μία μίνι συνέντευξη. 

 

Καταρχάς κ. Καλτσά θα θέλαμε να μας δώσετε κάποια βιογραφικά σας στοιχεία, σχετικά με τη ζωή σας έως σήμερα, που μεγαλώσατε, τι σπουδάσατε, την έως σήμερα επαγγελματική σας σταδιοδρομία…

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Ναύπακτο μέχρι τα 18 μου χρόνια. Μετέπειτα φοίτησα στο τμήμα Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού, με εξειδίκευση την Ειδική Αγωγή, του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στα  Τρίκαλα.  Μετά την αποφοίτηση μου επέστρεψα στη Ναύπακτο και εργάστηκα ως γυμνάστρια στο σύλλογο ΑΜΕΑ Αλκυόνη μέσω προγράμματος για 6 μήνες. Αργότερα συνεργαστήκαμε με το γυμναστικό σύλλογο στίβου ΑΓΕΛΑΟΣ. Το 2017 μετακόμισα στο Manchester της Αγγλίας όπου κ εργάστηκα ως γυμνάστρια και πήρα επιπλέον κάποια διπλώματα ως fitness instructor & personal trainer. Τα τελευταία 2 χρόνια ζω ξανά στη Ναύπακτο έχοντας αποκτήσει 2 παιδιά, ενώ πρόσφατα έχω ξεκινήσει το μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών «Οργάνωσης και διαχείρισης αθλητικών οργανισμών και επιχειρήσεων» στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου.

 

Η ενασχόληση με τη γυμναστική σε επίπεδο σπουδών, αλλά και επαγγελματικά στη συνέχεια, υπήρξε στόχος από χρόνια ή προέκυψε από συγκυρίες;

Η ενασχόληση μου με τη γυμναστική ξεκίνησε από μικρή ηλικία και έγινε τρόπος ζωής. Από τα πρώτα χρόνια του λυκείου είχα κατασταλάξει  και αποφασίσει πως θέλω να ασχοληθώ επαγγελματικά με το χώρο του αθλητισμού κάνοντας το χόμπι μου επάγγελμα.

                                

Πλέον ανήκετε στο δυναμική των ανθρώπων του Παπαχαραλαμπείου Σταδίου. Πότε ξεκινήσατε να εργαζόσαστε σε αυτό και με ποιες αρμοδιότητες;

Τον τελευταίο ενάμιση μήνα εργάζομαι στο εθνικό στάδιο Ναυπάκτου μέσω  ενός 8μηνου προγράμματος. Ο ρόλος μου είναι η συμβουλευτική καθοδήγηση καθώς και η επίβλεψη των ασκούμενων. Επίσης πρόσφατα αποφασίσαμε με τη διοίκηση του σταδίου τη δημιουργία τμημάτων για άτομα με κινητικά προβλήματα και αναπηρίες παρέχοντάς τους εξειδικευμένα πλάνα προπόνησης, όπως επίσης και την αθλητική προετοιμασία σε μαθητές τρίτης Λυκείου για την εισαγωγή τους στα ΤΕΦΑΑ και σε στρατιωτικές σχολές.

 

Ποια είναι η διαδικασία που μπορεί κάποιος να έρθει και να γυμναστεί υπό τις οδηγίες σας;    

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθυνθούν σε μένα κατά τις απογευματινές ώρες στο χώρο του σταδίου από Δευτέρα ως Παρασκευή.

 

Κλείνοντας, ποιο το μήνυμα που θα θέλατε να στείλετε στους αναγνώστες μας για τη σημασία της γυμναστικής στην καθημερινότητά τους;

Σε μια εποχή που οι ρυθμοί ζωής και οι απαιτήσεις της καθημερινότητας είναι τόσο υψηλές, η γυμναστική και γενικότερα η άθληση δίνει διέξοδο και λειτουργεί αγχολυτικά κάνοντας μας να νιώθουμε ευεξία βελτιώνοντας ταυτόχρονα τη ποιότητα της υγείας μας. Το μήνυμα δεν είναι άλλο από το να καταφέρουμε να ξεκλέψουμε λίγο χρόνο από τις υποχρεώσεις μας και να τον αφιερώσουμε στην άσκηση, να τον αφιερώσουμε στον εαυτό μας.

 

Αγ. Αδαμοπούλου: «Προτείνουμε λύσεις ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες»

Η Ναταλία-Αγγελική Αδαμοπούλου, βουλευτής του ΜεΡΑ25, μιλά στην «ε»

Η Ναταλία-Αγγελική Αδαμοπούλου είναι βουλευτής του ΜεΡΑ25. Με καταγωγή από τη Ναυπακτία και τη Δωρίδα, τις προηγούμενες ημέρες βρέθηκε στην πόλη μας και είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε μαζί της μία άκρως ενδιαφέρουσα συζήτηση. Μας μίλησε για τη σχέση της με την περιοχή, την επαφή της με τα κοινά και το πως έφτασε σήμερα να είναι βουλευτής, για την αποστολή του κόμματός της στη βουλή, αλλά και τους χειρισμούς της κυβέρνησης στα πιο σημαντικά θέματα της περιόδου, την οικονομία, τον κορονοϊό και τα ελληνοτουρκικά. Διαβάστε όλα όσα μας είπε.

 

Καταρχάς κ. Αδαμοπούλου θα πρέπει να συστηθείτε στους αναγνώστες μας, εξηγώντας μας ποια είναι η σχέση σας με την πόλη της Ναυπάκτου…

Η πόλη της Ναυπάκτου και το πλησίον χωριό, το Ευπάλιο Φωκίδας είναι οι τόποι καταγωγής του πατέρα μου. Το Ευπάλιο είναι η γενέτειρα της γιαγιάς μου Αγγελικής (Κούλας) Μπάμπου, της οποίας τα αδέρφια, Αντώνης Μπάμπος και Γιώργος Μπάμπος συμμετείχαν στις αντάρτικες δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού του ΚΚΕ κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, ενώ  η Ναύπακτος είναι η γενέτειρα  του παππού μου, Αριστείδη Αδαμόπουλου. Έχω πολύ όμορφες παιδικές αναμνήσεις καθώς παραθερίζαμε εκεί κάθε καλοκαίρι όταν ήμουν  μικρή. Δεν θα ξεχάσω το ατέλειωτο  παιχνίδι και τις συνεχείς φάρσες που σκαρώναμε με τα ξαδέρφια μου στη γιαγιά μου η οποία δεν ησύχαζε από εμάς. Μέχρι να τελειώσει το καλοκαίρι ήμασταν ο εφιάλτης της και η χαρά της ταυτόχρονα. Οργανώναμε και θεατρικές παραστάσεις στο κάστρο της Ναυπάκτου με καλεσμένη όλη τη γειτονιά.

 

Ας περάσουμε τώρα, συνεχίζοντας πάντα τη γνωριμία μαζί σας, με κάποιους από τους πιο σημαντικούς σταθμούς των βιογραφικών σας στοιχείων…

Είμαι παιδί, γέννημα-θρέμμα του κέντρου της Αθήνας. Γεννήθηκα στα Εξάρχεια και μεγάλωσα στην Κυψέλη όπου τελείωσα το 30ο Λύκειο Άνω Κυψέλης. Οι σπουδές μου περιλαμβάνουν μεταπτυχιακό δίπλωμα, με αντικείμενο σπουδές στα ανθρώπινα δικαιώματα, στο Πανεπιστήμιο Carlos III της Μαδρίτης, Πτυχίο Νομικής, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, και μουσικές σπουδές φωνητικής. Ασκώ το επάγγελμα του δικηγόρου από το 2010, μετά την ολοκλήρωση των μεταπτυχιακών σπουδών μου, ενώ παράλληλα για κάποιο διάστημα χειρίστηκα υποθέσεις αιτούντων άσυλο-διεθνή προστασία στα πλαίσια της μη κυβερνητικής οργάνωσης, Δανικό Συμβούλιο Προσφύγων, (Danish Refugee Council-DRC), 2016-2017, ενασχόληση από την οποία ήρθα σε άμεση επαφή με όλες τις πτυχές του προσφυγικού ζητήματος, τόσο την ανθρωπιστική και νομική όσο και με την πολιτική, καθώς πρόκειται για ένα ζήτημα πρωτίστως πολιτικό που χρήζει συνεργασίας και ανάληψης ευθυνών σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Το κύριο ενδιαφέρον μου είναι η μουσική, καθώς από μικρή το άκουσμα του πιάνου ήταν για εμένα καθημερινότητα και οικογενειακή υπόθεση. Ο πατέρας μου τραγουδούσε όταν ήταν φοιτητής στη Νομική, συνθέτει μουσική και έχει συνεργαστεί με μουσικούς κυρίως του λαϊκού ρεπερτορίου, η αδερφή μου έχει κάνει ανώτατες σπουδές στο πιάνο, ενώ από παιδί παρακολούθησα αρκετές παραστάσεις στην Εθνική Λυρική Σκηνή όπου εργαζόταν η μητέρα μου. Προσωπικά από μικρή τραγουδούσα σε χορωδίες, συμμετείχα σε μουσικά project και σε μουσικά συγκροτήματα. . Η μουσική αποτελεί την πρώτη σκέψη μου μόλις ξυπνήσω και την τελευταία πριν κοιμηθώ, με βοηθά να ηρεμώ, να εμπνέομαι, να ταξιδεύω, να δημιουργώ και να ξορκίζω τους κακούς λογισμούς. Μου αρέσει πολύ ο κινηματογράφος, να ταξιδεύω, να μαγειρεύω και να αποτυπώνω τις σκέψεις μου στο χαρτί.

 

Η ενασχόληση ή το ενδιαφέρον με τα κοινά πότε και με ποιο τρόπο έρχεται στη ζωή σας;

Η επαφή μου με τα κοινά είχε ως βασικό ορόσημο την ενασχόλησή μου με τα τοπικά προβλήματα του χωριού της μητέρας μου, της Βαϊνιάς Ιεράπετρας Κρήτης. Με την παρότρυνσή της ως τότε προέδρου του Συλλόγου Βαϊνιωτών Αθήνας τα παιδικά καλοκαίρια μου είναι γεμάτα από αναμνήσεις εθελοντικής συμβολής στη δεντροφύτευση, στην αποκομιδή σκουπιδιών, στο ασβέστωμα των σπιτιών και στη διοργάνωση των πολιτιστικών εκδηλώσεων του χωριού, πράξεις οι οποίες σηματοδότησαν την αφύπνισή μου ως πολιτικού όντος κατά τον αριστοτελικό ορισμό.

Σημαντική επίσης ήταν η συμμετοχή μου, σε συνεργασία με όλα τα παιδιά του χωριού, στην συλλογή υλικού για να στηθεί το Λαογραφικό Μουσείο της Βαϊνιάς του οποίου εμπνεύστρια και ιδρύτρια είναι η μητέρα μου. Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στο Τμήμα Νομικής του Α.Π.Θ ήμουν μέλος σε συλλογικότητες, ανεξάρτητες κομματικά, οι οποίες διεκδικούσαν πιο ποιοτική ακαδημαϊκή διδασκαλία και αυξημένη εκπροσώπηση των φοιτητών στα Πρυτανικά Συμβούλια. Κατά τη διάρκεια της πρακτικής άσκησής μου συμμετείχα στην οργάνωση «ΚΕΛΙΑ» που σκοπό είχε τη βελτίωση του σωφρονιστικού συστήματος και την προάσπιση των δικαιωμάτων των κρατουμένων.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της φοιτητικής θητείας μου συμμετείχα σε διαδηλώσεις, όπως στη διεθνή διαδήλωση κατά της Συνόδου των G8 στη Γένοβα, στα πλαίσια του διεθνούς αγώνα κατά της παγκοσμιοποιημένης λιτότητας, του πολέμου και του ιμπεριαλισμού. Επίσης συχνά ήμουν παρούσα στις εκδηλώσεις του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Θεσσαλονίκης και σε συγκεντρώσεις για τα δικαιώματα των πολιτικών κρατουμένων.

Ωστόσο, δεν θεωρώ ότι η ενασχόληση με τα κοινά προϋποθέτει ως προαπαιτούμενο την ένταξη σε κάποια συλλογικότητα ή ομάδα. Μπορεί να είναι και μία καθημερινή προσωπική συνεισφορά σε μικρές αλλαγές και βελτιώσεις, π.χ στον περιορισμένης εμβέλειας δημόσιο χώρο όπου ζούμε, στη γειτονιά μας. Αυτό που συμβαίνει σε συλλογικούς σχηματισμούς είναι ότι η ενασχόληση αποκτά συγκεκριμένη στόχευση, δομή, οργάνωση και τα μέσα που δίνουν σάρκα και οστά στο κοινωνικό όραμα μέσα, από συλλογικές διαδικασίες αντιπαράθεσης, πίεσης και διεκδίκησης. Μέσα από ζυμώσεις και συνεχείς αγώνες. Είναι μία εξελικτική διαδικασία που σε καλεί σε ρήξη με τα προσωπικά σου στεγανά και αγκυλώσεις ώστε να ξεφύγεις από την ιδιώτευση και τον αυτισμό, να διευρύνεις την παρατηρητικότητά σου, να καλλιεργήσεις την κοινωνική συνείδησή σου και να αρχίσεις να δρας ως συλλογικό υποκείμενο.

 

Και φτάνουμε στις εκλογές του 2019 όπου σας βρίσκουμε υποψήφια με το νέο κόμμα του Γιάνη Βαρουφάκη. Μιλήστε μας λίγο για το πως συνέβη αυτό, αλλά και βάσει ποιων σκέψεων πήρατε την εν λόγω απόφαση…

Η ένταξή μου στο ΜέΡΑ25, ως μέλους και ως υπεύθυνης του Τομέα Δικαιοσύνης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από τον Οκτώβριο του 2018 είχε ως αφετηρία το αίσθημα ματαίωσης και θυμού που ένιωσα και εγώ ως κομμάτι του 62% των αγανακτισμένων Ελλήνων που το 2015 ψήφισε ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Ένα ηχηρό ΟΧΙ που εν μία νυκτί έγινε ΝΑΙ στη λογική των μνημονιακών επιταγών και της χρεοδουλοπαροικίας που έπληξε με τα πιο σκληρά μέτρα λιτότητας τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τα νοικοκυριά και τους ελεύθερους επαγγελματίες γενικότερα, όπως το επάγγελμα του δικηγόρου το οποίο ασκώ. Η υποψηφιότητά μου προέκυψε μετά από την τιμητική πρόταση του Γ.Γραμματέα, Γιάνη Βαρουφάκη την οποία και φυσικά αποδέχθηκα με χαρά, στα πλαίσια της θέλησής μου να συμμετέχω στον αγώνα για την αποκατάσταση της χαμένης μας αξιοπρέπειας και ευημερίας.

Το ΜέΡΑ25, με έναν προγραμματικό λόγο συνεπή προς τον έντιμο, αξιοπρεπή και σκληρό αγώνα που έδωσε και δίνει από το 2015 ο Γενικός Γραμματέας του, Γιάνης Βαρουφάκης, είναι το μοναδικό πανευρωπαϊκό κίνημα το οποίο προτείνει λύσεις ρεαλιστικές, εφαρμόσιμες, και λελογισμένες ενάντια στη φυλακή του χρέους και στην ερημοποίηση της Ελλάδας. Το πολιτικό πρόγραμμα και οι θέσεις του ΜέΡΑ25 έχουν ως στόχο βασικό την  εμπέδωση του κοινωνικού κράτους δικαίου και ως κεντρικό πυρήνα την προστασία των πολιτών από την συστηματική επίθεση που δέχονται όλα τα χρόνια της κρίσης τα κοινωνικά δικαιώματά τους, εργασιακά, ασφαλιστικά, συνταξιοδοτικά, κόντρα στην τοξική πολιτική της ΝΔ και κόντρα στα ευχολόγια του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ που ευαγγελίζονται μία πολιτική αντιμνημονιακή και κοινωνική, όταν στην ουσία υπηρετούν την πιο παρασιτική εγχώρια ολιγαρχία, την δίχως σύνορα επικυρίαρχη ολιγαρχία και τις πιο σκληρές μνημονιακές δεσμεύσεις.

Είναι το μοναδικό κίνημα που μιλάει για αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους που θα επιφέρει μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος από το 2% με 3,5% του ΑΕΠ στο 0% με 1,5% του ΑΕΠ,  για κατάργηση της προπληρωμής των φόρων, για μείωση των φορολογικών συντελεστών, για μείωση του μέγιστου συντελεστή ΦΠΑ από 24% σε 15% και 18%, ανάλογα με το αν οι πληρωμές γίνονται ηλεκτρονικά/με κάρτα (15%) ή με μετρητά (18%), για ένα δημόσιο εξωτραπεζικό σύστημα πληρωμών που θα οδηγήσει σε αμοιβαία ακύρωση χρεών, μέτρα ρεαλιστικά και εφαρμόσιμα που εκτός των άλλων θα ευνοήσουν τη δημιουργική επιχειρηματικότητα και ενισχύουν τη  μισθωτή εργασία. Το μοναδικό κίνημα που έχει καταθέσει συγκεκριμένο και μελετημένο πρόγραμμα Πρόγραμμα Πράσινης Μετάβασης όσον αφορά την ενέργεια, τις μεταφορές, την βιομηχανία/βιοτεχνία, τον τουρισμό, την αγροτική πολιτική, την διαχείριση απορριμμάτων κλπ με στόχο την απεξάρτηση από τις εξορύξεις ορυκτών καυσίμων.

Η συνέχεια είναι γνωστή, έχετε εκλεγεί βουλευτής. Ένα χρόνο μετά, η από μέσα ενασχόληση με την πολιτική είναι όπως την περιμένατε ή έχει και πολλές διαφορές από αυτό που φανταζόσαστε;

Παραδόξως, υπερέβη τις προσδοκίες μου. Και  λέω παραδόξως διότι ανέκαθεν δε με άφηναν αδιάφορη ούτε έκλεινα τα μάτια στις παθογένειες του πολιτικού συστήματος οι οποίες πλήττουν τα θεμέλια της δημοκρατίας και ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την απολιτίκ στάση των νέων. Ωστόσο, αυτή ήταν και είναι η προσωπική πρόκληση και το στοίχημα από τότε που εκλέχτηκα. Αυτό ήταν και είναι το στοίχημα του ΜέΡΑ25. Να γίνουμε η φωνή διαμαρτυρίας των πολιτών και έκφρασης των συλλογικών αιτημάτων τους, φωνή η οποία μέσα από τον θεσμικό κοινοβουλευτικό ρόλο έχει αμεσότητα και αφήνει μεγαλύτερο αποτύπωμα, καθώς με την άσκηση αντιπολίτευσης και τον κοινοβουλευτικό έλεγχο, μέσα από τις τοποθετήσεις μας, τις ερωτήσεις και τη δημόσια κριτική μας, αναδεικνύουμε τα κακώς κείμενα της κυβερνητικής πολιτικής, τα ουκ ολίγα σκάνδαλα με τις απευθείας αναθέσεις, τα συχνά περιστατικά αστυνομικής βίας και την τακτική ατιμωρησίας εκ μέρους της κυβέρνησης, την αδιαφάνεια, τις παλινωδίες, την προχειρότητα στη διαχείριση μείζονος σημασίας ζητημάτων , όπως είναι π.χ τα εργασιακά ζητήματα, τα ελληνοτουρκικά, ο κορωνοϊός και την συστηματική απόπειρα χειραγώγησης της δικαιοσύνης. Ο κοινοβουλευτικός ρόλος  ανοίγει το δρόμο ώστε να επικοινωνήσουμε όλες τις κυβερνητικές αστοχίες τις οποίες η πλειοψηφία των ΜΜΕ όχι μονάχα αποκρύπτει, αλλά απεναντίας, πιστώνει προπαγανδιστικά στην κυβέρνηση επιτυχίες που δεν της αναλογούν, καθώς η πλειοφηφία αυτών ελέγχεται από την κυβέρνηση με τεράστιες ενέσεις χρηματοδότησης από τον κρατικό κορβανά.  Ο κοινοβουλευτικός διάλογος και η αντιπαράθεση, η επαφή μας με φορείς και ομάδες πολιτών είναι διαδικασίες δυναμικές  που ναι μεν δεν σου λύνουν τα χέρια ώστε να ανατρέψεις εν μια νυκτί και με μαγικό τρόπο τα τοξικά μέτρα της κυβέρνησης, όμως αφυπνίζουν σε συλλογικό επίπεδο και  καλούν την κυβέρνηση σε λογοδοσία, ανάληψη των ευθυνών της και σε δεσμεύσεις ενώπιον των πολιτών.

 

Αν σας ζητούσα να μου περιγράψετε την αποστολή του κόμματός σας μέσα στη βουλή τι θα μου λέγατε; Και φυσικά κατά πόσο θεωρείτε πως την επιτυγχάνει…

Πλέον της άσκησης σκληρής αντιπολίτευσης και κοινοβουλευτικού ελέγχου, πλέον της συμβολής μας στο να προβλέπουμε εδώ και μήνες με βάσιμα και συγκεκριμένα οικονομοτεχνικά στοιχεία τις εξελίξεις που θα ακολουθήσουν από τις κυβερνητικές επιλογές εν μέσω πανδημίας, όπως είναι οι προβλέψεις του Γενικού Γραμματέα, Γιάνη Βαρουφάκη για το επερχόμενο 5ο μνημόνιο και την  λιτότητα, και για το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού που φέτος θα ξεπεράσει τα 20 δις,  βασική αποστολή μας είναι η άσκηση δημιουργικής και γόνιμης αντιπολίτευσης μέσα από συγκεκριμένες τροπολογίες και προτάσεις νόμων που έχουμε καταθέσει και θα συνεχίσουμε να καταθέτουμε στις οποίες ενσωματώνουμε το πολιτικό πρόγραμμά μας. Ένα πρόγραμμα με  ρεαλιστικές, υπεύθυνες, συγκεκριμένες, ριζοσπαστικές προτάσεις για το τι πρέπει και μπορεί να γίνει την «αύριο το πρωί» ώστε να καταργηθεί άμεσα η Χρεοδουλοπαροικία στην Ελλάδα και να αναβιώσει η Δημοκρατία και ο Ανθρωπισμός στην Ευρώπη. Ένα πρόγραμμα που λεει ΟΧΙ στην φτωχοποίηση και ερημοποίηση της Ελλάδας  μέσα από ένα πλατύ, συμφιλιωτικό, ριζοσπαστικά ευρωπαϊστικό μέτωπο εναντίον της δίχως-σύνορα επικυρίαρχης ολιγαρχίας. Δεν μας ενδιαφέρει η άσκηση στείρας  κριτικής και μικροκομματικής αντιπολίτευσης. Μέσω μάλιστα της πρότασής μας για την θεσμοθέτηση των ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ ΚΛΗΡΩΤΩΝ & ΕΚΛΕΓΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ (ΔΙΑΣΚΕΠ) στους τομείς της παιδείας και της δικαιοσύνης,  επιχειρούμε να εισάγουμε στη Βουλή και στον πολιτικό χώρο γενικά τη λογική ενός από-κομματικοποιημένου διαλόγου  στον οποίο θα συμμετέχουν πολίτες πέραν των συντεχνιών της εκπαίδευσης ή των κομμάτων. Το θέμα είναι ότι η κυβέρνηση κωφεύει απέναντι σε λελογισμένες προτάσεις και θέσεις τις οποίες αν και δεν μπορεί να αντικρούσει, δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να σκεφτεί ως εναλλακτική.

Σύντομα, και ενόψει της ανάγκης κατάργησης του σχεδίου Ηρακλής για τα κόκκινα δάνεια, πρόκειται να καταθέσουμε μια ολοκληρωμένη πρόταση νόμου για την προστασία των πολιτών από την εντεινόμενη οικονομική κρίση. Πρόκειται για μια  Πρόταση Νόμου, που τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση μεταξύ των μελών του ΜεΡΑ25,  θα ανατρέψει τη δυναμική της φορολογικής πολιτικής και θα αντικαταστήσει την θεσμική αρχιτεκτονικής της υποτέλειας στην Τρόικα, ανακτώντας και δημιουργώντας θεσμούς προστασίας των πολιτών από την εντεινόμενη κρίση Ύφεσης-Χρέους.

 Η Πρόταση Νόμου δομείται σε έξι σημεία. Συγκεκριμένα:- Καταργούνται όλες οι προπληρωμές για ετήσια εισοδήματα κάτω των 100.000 ευρώ (φυσικά πρόσωπα) καθώς και για επιχειρήσεις με προσωπικό μικρότερο των 300 ατόμων. α) κουρεύονται οφειλές επιχειρήσεων και φυσικών προσώπων που επλήγησαν άμεσα από την πανδημία β) Ανώτατος ΦΠΑ στο 15% (17% για χρήση μετρητών) γ) φόρος επιχειρήσεων 15% για μικρές, στο 20% για μεσαίες και στο 29% για τις μεγάλες.

-Κατάργηση της ΑΑΔΕ, η οποία μεταφέρεται στο φορολογικό λογισμικό και τα απαραίτητα πληροφοριακά συστήματα σε νέα Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων και Φορολογικού Λογισμικού.

-Δημιουργείται νέα αυτόνομη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων, με την/τον ΓΓ να μην επιλέγεται ούτε από την κυβέρνηση, ούτε από τους δανειστές. Αν’ αυτών, εκλέγεται από Κοινωνική Επιτροπή Επιλογής Ανώτατου Προσωπικού της οποίας το 1/3 είναι βουλευτές, 1/3 κληρωτοί δικαστές και 1/3 κληρωτοί επαγγελματίες λογιστές-φοροτεχνικοί.

-Κατάργηση του «Ηρακλή» και αντικατάσταση από τον «Οδυσσέα», ένα καθεστώς διαχείρισης των κόκκινων δανείων με επίκεντρο την Δημόσια Εταιρεία Διαχείρισης Ιδιωτικών Χρεών

-Κατάργηση του Υπερταμείου και αντικατάσταση από την εταιρεία «Αθηνά-Εθνική Αναπτυξιακή Εταιρεία Δημόσιας Περιουσίας και Δημοσιονομικών Συναλλαγών στην οποία θα υπάγονται:

1) Η Εθνική Τράπεζα Συμμετοχών που θα αντικαταστήσει το υπό κατάργηση Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ)

2) Η Νέα Ελληνική Αναπτυξιακή Τράπεζα, που θα προκύψει μετά από συγχώνευση του ΤΑΙΠΕΔ με την υπάρχουσα αναπτυξιακή τράπεζα, έτσι ώστε η δημόσια περιουσία που σήμερα το ΤΑΙΠΕΔ εκποιεί να χρησιμοποιείται (δίχως να πωλείται) ως εχέγγυο για την δημιουργία επενδυτικών ροών στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα και

-Νέο Σύστημα Δημοσιονομικών Συναλλαγών Ιδιωτών-Δημοσίου (ΣΔΗΣΙΔ) που προσφέρει βαθμούς δημοσιονομικής ελευθερίας στο Ελληνικό Δημόσιο, ενώ την ίδια ώρα θα εξασφαλίσει σημαντικές φοροαπαλλαγές στους πολίτες, καθώς και δωρεάν συναλλαγές με το Δημόσιο αλλά και μεταξύ ιδιωτών

 

Η Ελλάδα έχει πολλά ανοιχτά μέτωπα αυτή τη στιγμή. Οικονομία, ελληνοτουρκικά κορονοϊός τα πιο σημαντικά. Πως κρίνετε τους χειρισμούς επ΄ αυτών;

Σε γενικές γραμμές και με δυο κουβέντες, ανεπαρκείς κι αντιφατικούς. Η κυβέρνηση έχει αποφασίσει από πολύ νωρίς να αξιολογεί τις επιλογές της με μόνο γνώμονα συγκεκριμένα πρωτοσέλιδα και δελτία ειδήσεων, κι έτσι ακριβώς πορεύεται μέχρι σήμερα. Συνειδητά, λοιπόν, έχει επιλέξει να μετρά λάθος σφυγμό, αφενός γιατί δεν αφουγκράζεται ως οφείλει τους πολίτες -ούτε καν τη δική της βάση- και αφετέρου γιατί αποδεδειγμένα και εσφαλμένα θεωρεί πως η άσκηση πολιτικής είναι αποκλειστικά ζήτημα επικοινωνιακής διαχείρισης.

Επιτρέψτε μου στο σημείο αυτό μια παρενθετική διαπίστωση: στη μεταπολιτευτική Ελλάδα για πρώτη φορά παρατηρείται τόσο βαθιά στήριξη κυβέρνησης και πρωθυπουργού από την συντριπτική πλειονότητα των ΜΜΕ, και ταυτόχρονα τόσο έντονη υποβάθμιση του αντιπολιτευτικού λόγου. Ο κοινοβουλευτικός έλεγχος για πολύ σημαντικά θέματα παραμένει αδικαιολόγητα έως ύποπτα στα αζήτητα της καθημερινής ενημέρωσης, βαριές καταγγελίες μετατρέπονται σε ψιλά γράμματα, επείγοντα ζητήματα αποσιωπώνται. Η κατάσταση αυτή είναι προφανώς βολική για τη Νέα Δημοκρατία και για τα ιδιοτελή συμφέροντα που τη στηρίζουν, αλλά μέρα με τη μέρα πλήττει ολοένα και σφοδρότερα την ποιότητα της Δημοκρατίας μας, καταργώντας πρακτικά την αδιαπραγμάτευτη πολυφωνία στον κρίσιμο τομέα της ενημέρωσης.

Επιστρέφοντας στο ερώτημά σας, λοιπόν, θεωρώ ότι συμπαρασύρεται όλο το κυβερνητικό έργο από αυτή ακριβώς τη στρεβλή στρατηγική επιλογή του Μαξίμου, το οποίο φανατικά τάσσεται υπέρ του «φαίνεσθαι» σε βάρος της ουσίας.

Ας δούμε ειδικότερα τους τομείς στους οποίους αναφερθήκατε, ξεκινώντας από τον κορονοϊό. Η κυβέρνηση πιστώνεται την καλή διαχειριστική της επίδοση κατά την περίοδο του λεγόμενου «πρώτου κύματος» της πανδημίας. Φυσικά, τη συντριπτικά μεγαλύτερη συνεισφορά στην επιτυχία αυτή οφείλουμε να την αποδώσουμε στους ίδιους τους πολίτες. Επιμένω στο σημείο αυτό γιατί τον τελευταίο καιρό γινόμαστε μάρτυρες μιας υπεροπτικής πολιτικής αγνωμοσύνης απέναντι τους. Ξαφνικά αποκαλούνται ανεύθυνοι και απερίσκεπτοι οι ίδιοι που επέδειξαν κατά κοινή ομολογία αξιοθαύμαστη ωριμότητα, αντοχή και αυτοσυγκράτηση κατά την περίοδο του υποχρεωτικού εγκλεισμού. Θα σας υπενθυμίσω ότι η καραντίνα επιβλήθηκε με σκοπό, συν τοις άλλοις, την εξασφάλιση κρίσιμου χρόνου ώστε να ενισχυθούν το Εθνικό Σύστημα Υγείας και οι λοιπές κρατικές και δημόσιες δομές. Η κυβέρνηση υποσχέθηκε επανειλημμένα ότι το τέλος των μέτρων κοινωνικής αποστασιοποίησης θα έβρισκε τη χώρα θωρακισμένη υγειονομικά και οργανωμένη με σαφή προγραμματισμό για την επάνοδο στην περίφημη «κανονικότητα» της επόμενης μέρας. Αντ’ αυτού, εκείνο που βλέπει η κοινωνία σχεδόν έξι μήνες μετά είναι έντονες διαμαρτυρίες του υγειονομικού προσωπικού για σοβαρές ανεπάρκειες στο Ε.Σ.Υ., πάρτι απευθείας αναθέσεων, παλινωδίες στη διαχείριση του τουρισμού, της εκπαίδευσης, και της λειτουργίας των επιχειρήσεων, ακόμη και στη χρήση της μάσκας. Πρόκειται για πλήρη διάψευση των προσδοκιών όλης της κοινωνίας από μια κυβέρνηση η οποία απογοητεύει διαρκώς, παρ’ό,τι πολιτεύεται σε συνθήκες κατά τ’ άλλα ιδανικές για εκείνη. Αντί το Μαξίμου να αναλάβει αποκλειστικά την ευθύνη για τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις του Μαρτίου, προσπαθεί να βρει παντού συνένοχους.

Περνώ στο μείζον ζήτημα της οικονομίας. Θέλω να πιστεύω ότι όλοι θυμούνται τι διημείφθη κατ’ επανάληψη στη Βουλή μεταξύ του Γιάνη Βαρουφάκη και του κ. Σταϊκούρα, αρχής γενομένης από τον Απρίλιο. Το ΜέΡΑ25 είναι η μόνη κοινοβουλευτική παράταξη η οποία προέβλεψε ορθά, ψύχραιμα και έγκαιρα την πραγματική εικόνα, και δεν φοβήθηκε να την επικοινωνήσει θεσμικά με σθένος και υπευθυνότητα. Είναι και η μόνη παράταξη που παρουσίασε τόσα πολλά και τόσο υπολογισμένα μέτρα στήριξης της οικονομίας, και θα σας αναφέρω -ενδεικτικά μόνο- ότι σε δύο κοινοβουλευτικές ερωτήσεις που κατέθεσα παρέθεσα 20 μέτρα στήριξης επιχειρηματιών και εργαζομένων στον τουρισμό και άλλα 11 στον κλάδο της σίτισης στους κ.κ. Σταϊκούρα, Βρούτση και Θεοχάρη, οι οποίοι τα αγνόησαν επιδεικτικά. Παρ’ό,τι δικαιωνόμαστε καθημερινά και πανηγυρικά, εκείνο που εισπράξαμε και συνεχίζουμε να εισπράττουμε είναι μια απόπειρα υποβάθμισης της κατάστασης, μια στρέβλωση της πραγματικότητας, και μια σειρά αδικαιολόγητα καθησυχαστικών αόριστων δηλώσεων δίχως την παραμικρή κυβερνητική κινητοποίηση. Η οικονομία μας έχει δεχθεί καίριο πλήγμα, οι σημαντικοί δείκτες ήδη υποχωρούν επικίνδυνα, ο χώρος της εργασίας και της κοινωνικής ασφάλισης χαρακτηρίζεται από πλήρη αβεβαιότητα κι ανασφάλεια, τα δήθεν έργα πνοής μετατρέπονται σε φαραωνικές επικοινωνιακές φιέστες, τα κόκκινα δάνεια καλπάζουν τη στιγμή που τα αρπακτικά funds πανηγυρίζουν, επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη χωρίς να δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας, τα κρατικά έσοδα έχουν ήδη καταποντιστεί και το 2021 η περιορισμένη φορολογητέα ύλη θα φέρει στα δημόσια ταμεία ακόμη λιγότερες προσόδους, ενώ η χρηματοδότηση για τα ήδη ανεπαρκή μέτρα κοινωνικής στήριξης θα μειωθεί ακόμη περισσότερο. Από όσα, μάλιστα, διαρρέουν από το περιβάλλον του Μαξίμου τις τελευταίες μέρες, οι προσεχείς δηλώσεις του πρωθυπουργού για την οικονομία δεν προσφέρονται για αισιοδοξία ανάκαμψης. Και στην οικονομία, δηλαδή, η κυβέρνηση πορεύεται με ανεξήγητη άγνοια κινδύνου, με την αλαζονεία του δήθεν αλάθητου, με μνημονιακή λογική τεχνογνωσίας και αποπροσανατολιστικά πυροτεχνήματα.

Άφησα για το τέλος τα ελληνοτουρκικά και την πυκνή τους επικαιρότητα.

Δυστυχώς, κύριε Καρανικόλα, η ιστορία μας κληροδότησε γείτονα την Τουρκία, μια χώρα με εξαιρετικά σταθερή και απόλυτα διεκδικητική παράδοση στη διεθνή σκηνή. Στην Τουρκία οι κυβερνήσεις αλλάζουν, αλλά η εξωτερική πολιτική ελάχιστα αναπροσαρμόζεται ιστορικά. Η λιγότερο ή περισσότερο «επιθετική» στάση της Άγκυρας στο πέρασμα του χρόνου είναι αποκλειστικά διαχειριστική και τακτική επιλογή, και ποτέ υπαναχώρηση από κόκκινες γραμμές. Αντιθέτως, η χώρα μας στερείται αρραγούς πολιτικής στα εθνικά ζητήματα, και οι πρωτοβουλίες μας είναι σε γενικές γραμμές αναιμικές. Δείτε το εξής παράδειγμα: επί δεκαετίες ολόκληρες, και περισσότερο μετά το 1989, η Ελλάδα θα μπορούσε ρεαλιστικά να προτάξει τη θέση της ως ενοποιητικού και συνεργατικού παράγοντα στα Βαλκάνια. Να λειτουργήσει ως η δεδομένα ισχυρότερη οικονομικά και γεωστρατηγικά παρουσία στην περιοχή, να αναλάβει κεντρικό ρόλο, να επεκτείνει την επιρροή της στα γύρω κράτη, να βοηθήσει και να βοηθηθεί, και να οικοδομήσει τελικά στενές και πολύτιμες συμμαχίες με σκοπό την ενίσχυση του διεθνούς μας status και την τοπική σταθερότητα. Αντί να δώσει βάρος σε τέτοιες πρωτοβουλίες, επέτρεψε εν πολλοίς στην Τουρκία να θέσει η ίδια την ατζέντα, να θέσει ζήτημα σύγκρουσης πολιτισμών εντός ευρωπαϊκών εδαφών, να πείσει το ισλαμικό στοιχείο των Βαλκανίων ότι αυτή είναι η προστάτιδα δύναμη απέναντι στα δυτικότροπα κοσμικά κράτη, να στηρίξει έμπρακτα ανθρώπους που οι ίδιοι παραμελήσαμε, και πλέον να έχει σχεδόν καλύψει το κενό που αφήσαμε και εμείς με τις επιλογές μας. Ενώ, δηλαδή, είναι εφικτή μια διεθνιστική και ταυτόχρονα αδιαπραγμάτευτα πατριωτική εξωτερική πολιτική, η πατριδοκαπηλεία ιστορικά επικρατεί.

Στα τρέχοντα, η κυβέρνηση λειτουργεί αποσπασματικά και πρόχειρα. Θέλετε να θυμηθούμε το φιάσκο της 14ης Αυγούστου μετά το έκτακτο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την κοινή ανακοίνωση που ποτέ δεν εκδόθηκε; Τι αξία έχουν οι δηλώσεις ότι τα σύνορά μας είναι δήθεν σύνορα της Ευρώπης όταν οι ίδιοι μας οι εταίροι μας εκθέτουν ανεπανόρθωτα; Πού είναι η ικανοποίηση των δικών μας διεκδικήσεων ως αντίτιμο για τη τεράστια στήριξη που εμείς προσφέρουμε στην Ε.Ε. στο μεταναστευτικό/προσφυγικό; Στα τελευταία Eurogroup και στα αλλεπάλληλα συμβούλια υπουργών υπαναχωρήσαμε σε αρκετά αιτήματα των εύρωστων κρατών-μελών, που τελικά βγήκαν οι μεγάλοι κερδισμένοι των διαπραγματεύσεων για την οικονομική διαχείριση της πανδημίας. Στις συζητήσεις όμως για την τουρκική προκλητικότητα, οι εταίροι μας κέρασαν πικρό ποτήρι. Σε κάθε περίπτωση, η χώρα μας επιμένει ακόμη να συζητά διμερώς με ατζέντα που έχει υπαγορεύσει το Βερολίνο, δηλαδή ακολουθεί τη γραμμή που εξυπηρετεί τον Ερντοάν. Πάγια πρόταση του ΜέΡΑ25 είναι η σύγκληση μια διάσκεψης των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου με διευρυμένη ατζέντα και χωρίς επιδιαιτησία των μεγάλων. Μια τέτοια πρωτοβουλία θα οδηγούσε είτε στην απομόνωση της Τουρκίας -αν αρνείτο να συζητήσει λόγω της συμμετοχής της Κύπρου, είτε στην ντε φάκτο αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας από Τουρκία.

Όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε ο Γιάνης Βαρουφάκης από κοινοβουλευτικού βήματος, στο εξωτερικό η κυβέρνηση εμφανίζεται συναινετική, αλλά στο εσωτερικό ο ελληνικός λαός ενημερώνεται από τους Τούρκους αξιωματούχους και το Μαξίμου θωπεύει το ακροδεξιό ακροατήριο με την «επακούμβηση». Αυτή η διγλωσσία προκαλεί σύγχυση και εγκλωβισμό. Βεβαίως, και η πρόσφατη παραίτηση του συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας κ. Διακόπουλου είναι απολύτως ενδεικτική της διάθεσης της κυβέρνησης να αποκρύπτει την αλήθεια στα μείζονα εθνικά ζητήματα.

Β. Βούκλιζας: «Δεν έχει σημασία το που… αλλά το τι και το πώς»

Ο Βασίλης Βούκλιζας ασχολείται με τη φωτογραφία 30 χρόνια. Με τη στήλη του «Μία εικόνα… ένα κείμενο» στην «ε» μας έχει μυήσει σε φωτογραφίες που έγραψαν τη δική τους ιστορία, φέροντάς μας πιο κοντά σε αυτές, αλλά και μαθαίνοντάς μας τα μυστικά τους. Σήμερα μας μιλά για την πορεία ενασχόλησής του με αυτή, για την εξέλιξη της τεχνολογίας και πόσο την επηρέασε, για την ευκολία ή όχι πρόσβασης όλων μας μέσω των κινητών τηλεφώνων στο αντικείμενο, αλλά και για τα επόμενα σχέδιά του. Διαβάστε όλα όσα μας είπε σε μία άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη.

Κύριε Βούκλιζα, πέραν της επαγγελματικής σας ενασχόλησης ως τοπογράφος μηχανικός, είστε γνωστός και για τη σχέση που έχετε αναπτύξει εδώ και πολλά χρόνια με τη φωτογραφία. Παίρνοντας τα γεγονότα με τη σειρά τους, πότε και πώς ξεκίνησε αυτή;

Ξεκίνησε πριν 30 περίπου χρόνια με την εγγραφή μου στο σωματείο φωτογράφων «Φωτογραφικός Κύκλος», μέλος του οποίου εξακολουθώ να είμαι μέχρι σήμερα και με την παρακολούθηση μαθημάτων τεχνικής, αλλά περισσότερο αισθητικής-τέχνης της φωτογραφίας (και μέσα από εκατοντάδες βιβλία-λευκώματα) με δάσκαλο τον Πλάτωνα Ριβέλλη, του οποίου μαθητής εξακολουθώ να είμαι επίσης μέχρι σήμερα. Η διά βίου μάθηση στην πράξη.

 

Όταν μιλάμε για την ενασχόληση με τη φωτογραφία, θα πρέπει καταρχάς να καταλάβει ο κόσμος πως το αντικείμενο αυτό στην πορεία του χρόνου εξελίχθηκε με την παράλληλη εξέλιξη της τεχνολογίας. Άρα κάποτε, όταν εσείς ξεκινήσατε, δεν είχε καμία σχέση με αυτό που σήμερα γνωρίζουμε…

Πολύ σωστή η παρατήρησή σας. Πράγματι, μπορώ να πω ότι είμαι της γενιάς των φωτογράφων που έζησε και τις δύο τεχνολογίες της φωτογραφίας, την αναλογική-χημική και την ψηφιακή. Η πρώτη είχε να κάνει με το φιλμ σε μορφή ζελατίνας, όπου δεν ήξερες τι έχεις τραβήξει εάν πρώτα δεν το είχες εμφανίσει. Επίσης, το δυσκολότερο πρόβλημα για πολλούς ήταν ότι οι μηχανές δεν είχαν αυτοματισμούς και έπρεπε να γνωρίζεις πολύ καλή τεχνική για να τις ρυθμίσεις. Να φανταστείτε υπήρχαν ακόμα φωτογραφικές μηχανές με ανεστραμμένο είδωλο, δηλ. μέσα από τον φακό έβλεπες τον κόσμο ανάποδα. Εκεί που τα πράγματα ήταν ακόμα πιο δύσκολα,-αλλά και η μαγεία της φωτογραφίας-ήταν το τύπωμα, όπου μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο (σκοτεινός θάλαμος) και μέσα σε λεκάνες χημικών φτιαγμένων σε σωστή αναλογία και θερμοκρασία, πάνω σε ένα λευκό χαρτί εμφανιζόταν σιγά-σιγά η φωτογραφία. Σήμερα όλα αυτά τα στάδια μας φαίνονται σαν να ανήκουν σε ένα μακρινό παρελθόν, αφού με το κλικ έχουμε ταυτόχρονα και την εμφάνιση της φωτογραφίας στην οθόνη της μηχανής. Αυτό είναι το μεγάλο δώρο της τεχνολογίας.

 

Έχω ακούσει να λένε παλιοί φωτογράφοι πως κάποτε ένα… κλικ μετρούσε πολύ, ενώ σήμερα μπορείς να κάνεις όσα θες μέχρι να πετύχεις το «κατάλληλο». Έχασε λίγο από τη μαγεία της η φωτογραφία στο πέρασμα του χρόνου με τις τόσες διευκολύνσεις που παρέχει πλέον η τεχνολογία;

Το ερώτημά σας συνδέεται άμεσα με το προηγούμενο, σαν φυσική συνέχειά του. Το κλικ μετρούσε παλιά αλλά μετρά εξίσου και σήμερα. Το δώρο της τεχνολογίας που σας ανέφερα προηγουμένως σταματά στο κλικ, γιατί η φωτογραφία ξεκινά στο κλικ, με την έννοια ότι ο φωτογράφος αποφασίζει την στιγμή του, με την βεβαιότητα της επιλογής του και η οποία είναι αποτέλεσμα γνώσης και εμπειρίας. Άρα ο «βομβαρδισμός» του θέματος με αλλεπάλληλα κλικ συνήθως φανερώνει αδυναμία του φωτογράφου, αδυναμία που θα έχουν διαπιστώσει οι περισσότεροι κατά τον χρόνο της επιλογής, όπου δεν ξέρουν μέσα από πολλές παρόμοιες φωτογραφίες  ποιές να κρατήσουν και ποιες να πετάξουν. Στο δεύτερο σκέλος του ερωτήματός σας ,-για την μαγεία της φωτογραφίας-και εδώ δεν πρέπει να γίνεται σύγχυση. Είναι το τελικό αποτέλεσμα που έχουμε πάνω στο χαρτί, αυτό μετράει και από αυτό κρινόμαστε. Αυτό προφανώς δεν έχει σχέση με την τεχνολογία, γιατί είναι σαν να ρωτάτε έναν ποιητή αν έχει γράψει το ποίημά του με μολύβι ή στον υπολογιστή.

Το κινητό τηλέφωνο έχει σε πολύ μεγάλο βαθμό αντικαταστήσει τη φωτογραφική μηχανή. Μιλώ για την χρήση από τους ανθρώπους που θέλουν να αποτυπώσουν στιγμές. Όμως, αυτό παράλληλα δεν είναι και μία διευκόλυνση ώστε περισσότεροι άνθρωποι να έρθουν σε επαφή μαζί της;

Σίγουρα το κινητό τηλέφωνο έδωσε την δυνατότητα σε όλους  να παίρνουν φωτογραφίες. Έχει υπολογισθεί ότι πάνω από δύο δισεκατομμύρια  φωτογραφίες ανεβαίνουν κάθε ημέρα στο διαδίκτυο. Σκεφθείτε πόσες παράγονται. Νομίζω όμως, αν και εγώ έχω κάνει φωτογραφίες με κινητό, ότι πρέπει να το δούμε περισσότερο σαν ένα είδος σημειωματάριου  για συγκράτηση στιγμών, σαν διευκόλυνση όπως είπατε και όχι σαν σοβαρό φωτογραφικό μέσο. Άλλωστε οι τεχνικές δυνατότητες ενός πολύ καλού κινητού (αν βγάλουμε έξω την ανάλυση) είναι πολύ κατώτερες από μία απλή φωτογραφική μηχανή και κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να την αντικαταστήσει. Τώρα, για το τελευταίο σκέλος του ερωτήματός σας  αν μπορούν με το κινητό να έλθουν περισσότεροι σε επαφή με την φωτογραφία, μάλλον όχι αν μιλάμε για αυτήν που χαρακτηρίζεται δημιουργική και αν αναλογιστεί κανείς ότι το συντριπτικό  ποσοστό φωτογραφιών με κινητό αφορούν μία φωτογραφία σαν διασκέδαση-παιχνίδι, με κύρια θεματολογία τις selfies ή προσωπικές (πάντα χαρούμενες) στιγμές κοινωνικών εκδηλώσεων, ταξιδιών κλπ.

 

Για να εξειδικεύσουμε λίγο τη φωτογραφία. Ο όρος «καλλιτεχνική φωτογραφία» υφίσταται κι αν ναι, ποια είναι αυτή;

Αν δεχθούμε ότι η φωτογραφία είναι τέχνη, ή μπορεί να γίνεται τέχνη, τότε υφίσταται και ο όρος «καλλιτεχνική φωτογραφία». Αν θέλουμε να την ορίσουμε, δεν  μπορούμε νομίζω να βρούμε πιο λιτό και περιεκτικό ορισμό από αυτόν που έδωσε ο ζωγράφος και θεωρητικός τέχνης Paul Klee: «Τέχνη είναι το μετουσιωμένο είδωλο της φύσης». Όταν η φωτογραφία (όπως και κάθε άλλη τέχνη) πετυχαίνει αυτή την «μετουσίωση» του πραγματικού, τότε μπορούμε να μιλάμε για καλλιτεχνική φωτογραφία. Το δύσκολο εδώ είναι ότι δεν βοηθάει αποκλειστικά η τεχνική (αν και είναι απαραίτητη η καλή γνώση της) ούτε οι κανόνες, όπως κατ’ αναλογία δεν είναι σίγουρο, μιάς και αναφερθήκαμε σε ποιητές, ότι αν κάποιος γνωρίζει άριστα την γλώσσα, γνωρίζει άριστα γραμματική και συντακτικό και έχει τελειώσει και μία ανώτατη σχολή, μπορεί να γράψει ένα καλό ποίημα. Άλλωστε ποια είναι η σχολή που βγάζει ποιητές; Επομένως εδώ μετράει μία παιδεία (και με την γνώση του έργου των μεγάλων προγενεστέρων του) και περισσότερο η γενικότερη καλλιέργεια του φωτογράφου, αφού στην ουσία το έργο που κάνει είναι ότι είναι ένας ευαίσθητος δέκτης που μέσα από το φίλτρο της δικής του προσωπικότητας και ευφυίας  μεταμορφώνει τα φωτογραφιζόμενα αντικείμενα πρόσωπα και γεγονότα, σε φωτογραφικά γεγονότα, δηλαδή σε φωτογραφική πραγματικότητα-καλλιτεχνικό γεγονός.

 

Αν ας ζητούσα να μας μιλήσετε για τις κυριότερες «στάσεις» έως σήμερα της ενασχόλησής σας με τη φωτογραφία, ποιες θα ήταν αυτές που θα μας αναφέρατε;

Σίγουρα πρώτη και καθοριστική η γνωριμία μου με τον Πλάτωνα Ριβέλλη, με την έννοια ότι πολύ σύντομα μπήκαν σε σωστή βάση και σειρά οι σκόρπιες απόψεις  που είχα ως τότε για την τέχνη και έτσι δεν έχασα χρόνο στην φωτογραφία. Εξίσου σημαντική «στάση» θεωρώ την έκδοση κάθε βιβλίου μου. Είναι σαν την γέννηση ενός παιδιού. Δεν μπορώ να μην θυμηθώ και την διδασκαλία της φωτογραφίας στα τμήματα της Λαϊκής Επιμόρφωσης κατά την δεκαετία του 1990 με σημαντικότερο για εμένα όφελος την γνωριμία με πολλούς  αξιόλογους ανθρώπους τους οποίους  δεν αποκαλώ μαθητές αλλά φίλους και που με αρκετούς από αυτούς συνδεόμαστε μέχρι σήμερα και εξακολουθούν ύστερα από 25-30 χρόνια να με ακούνε ακόμα. Κατόπιν, οι διάφορες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις και οι πολύτιμοι και πολύ αγαπητοί φίλοι, παλιοί και νεότεροι, που απέκτησα όλα αυτά τα χρόνια στον Φωτογραφικό Κύκλο. Οι ομιλίες και παρουσιάσεις σε διάφορες ομάδες στην Ελλάδα, τα σχόλια σε φωτογραφίες μεγάλων φωτογράφων, που συνεχίζονται ακόμα, στο ιντερνετικό φωτογραφικό περιοδικό iFocus. Πολύ σημαντικό γεγονός θεωρώ επίσης την σειρά των πάνω από 70 μικρών κειμένων που δημοσιεύθηκαν για δύο συνεχή χρόνια στην τοπική μας εφημερίδα «Εμπρός», για τον λόγο ότι ήλθε το κοινό της πόλης μας σε μία πρώτη γνωριμία με αυτό που ονομάζεται καλλιτεχνική φωτογραφία και θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για άλλη μία φορά, δημόσια, για την ευκαιρία αυτή που μου δώσατε.

Φωτογραφία και κινηματογράφος. Ποια η σχέση των δύο; Το ρωτώ γιατί τις Δευτέρες του χειμώνα κάνατε το πρόλογο στις ταινίες που πρόβαλε η Λέσχη του Adagio II…

Η σχέση των δύο σταματάει στο παραλληλόγραμμο της εικόνας, όπου εκεί υπάρχει η εξωτερική ομοιότητα. Είναι πολύ διαφορετικός ο ρόλος του διευθυντή φωτογραφίας σε μία ταινία από έναν φωτογράφο και τούτο έγκειται στην ουσιώδη διαφορά που έχει ο κινηματογράφος με την φωτογραφία, αφού στην πρώτη περίπτωση έχουμε ροή εικόνας, άρα ο κινηματογράφος αφηγείται, ενώ στην δεύτερη περίπτωση η φωτογραφία μπορεί μόνο να περιγράφει μέσα από μία στιγμιαία ακριβή περιγραφή.

 

Ο περισσότερος ελεύθερος χρόνος που έχετε πλέον μας επιφυλάσσει και κάτι νέο σχετικά με εσάς και τη φωτογραφία;

Συνεχίζεται η φωτογράφιση για να ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του χρόνου η τελευταία σειρά φωτογραφιών με θέμα την νύχτα (The night), μέρος της οποίας έχει αναρτηθεί  στο site του Φωτογραφικού Κύκλου, συνεχίζονται οι δημοσιεύσεις της σειράς «Μία Φωτογραφία & Ένα Σχόλιο» στο iFocus και ετοιμάζεται μάλλον για του χρόνου, πρώτα ο Θεός, η έκδοσή τους σε βιβλίο. Ο υπόλοιπος χρόνος αφιερώνεται στον κινηματογράφο και στο πρόγραμμα για την νέα σεζόν.

 

Και τέλος… η πόλη μας η Ναύπακτος, είναι ερέθισμα για έναν φωτογράφο κι αν ναι γιατί;

Σίγουρα, μία τόσο όμορφη πόλη είναι ερέθισμα για κάθε φωτογράφο και αυτή η ομορφιά είναι που απαντά στο γιατί του ερωτήματός σας. Αλλά τι βλέπει ο κάθε φωτογράφος στην Ναύπακτο;  Οι φωτογραφίες μου που συνοδεύουν την μικρή αυτή συνέντευξη είναι όλες από την Ναύπακτο. Όμως λίγα πράγματα το θυμίζουν, θα μπορούσαν να είναι οπουδήποτε αλλού. Εδώ πρέπει να θυμηθούμε για πιο είδος φωτογραφίας κυρίως μιλάμε. Γιατί αν μιλάμε, όπως είπαμε προηγουμένως, για μία φωτογραφία που προσπαθεί με αφετηρία την πραγματικότητα να εκφράσει μία εσωτερική πραγματικότητα και αντίληψη για τα πράγματα, τότε όλες οι φωτογραφίες ενός φωτογράφου θα έχουν μία συνοχή και θα μοιάζουν μεταξύ τους ανεξαρτήτως του τόπου. Γιατί γι’ αυτόν δεν έχει τόσο σημασία ο τόπος, αλλά ο τρόπος που θέλει να δείξει κάτι. Δεν έχει καθόλου σημασία που τραβήχτηκε μία φωτογραφία, δηλαδή το που και το πότε, αλλά το τι και το πώς.

Από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας «εμπρός»

Οι πανελλήνιες δεν είναι το τέλος αλλά η αρχή-Μαθητές που πρώτευσαν μιλούν στην «ε»

Μέρος Ά: Πέντε μαθητές που πρώτευσαν στα σχολεία τους μιλούν στην «ε»

Η ανακοίνωση των βαθμών στα μαθήματα των πανελλαδικών εξετάσεων έφερε μαζί της και τα πρώτα συναισθήματα. Αλλού έκδηλη χαρά, αλλού συγκρατημένη αισιοδοξία, αλλού στενοχώρια. Ότι έχει με λίγα λόγια και η ζωή μας γενικότερα, μια έκφανση της οποίας είναι και η διαδρομή από την προετοιμασία στις εξετάσεις. Στην «ε» σήμερα μιλάμε στο πρώτο μέρος του αφιερώματος που θα κάνουμε με τους πρώτους σε βαθμολογία μαθητές από το 2ο Λύκειο Ναυπάκτου και από τα Εκπαιδευτήρια Πάνου. Ο Φίλιππος Φούντας, η Ζωή Κατσαντώνη, η Φωτεινή Κοτρώνη και ο Νίκος Βασιλόπουλος, από το πρώτο, και η Αναστασία Κατσίφη από το δεύτερο, μας περιγράφουν τις στιγμές της χρονιάς που πέρασε, μας μιλούν για την ιδιαίτερη περίοδο του κορονοϊού, για τα βασικά τους στηρίγματα στο δρόμο για τις εξετάσεις, ενώ στέλνουν και το μήνυμά τους προς εκείνους τους μαθητές που οι βαθμοί δεν τους ικανοποίησαν.  Διαβάστε όλα όσα μας είπαν.

 

Παίρνοντας τα πράγματα με τη σειρά τους, περίγραψέ μας λίγο πως ήταν η χρονιά που πέρασε;

Φίλιππος: Η χρόνια που πέρασε ήταν πολύ ιδιαίτερη! Στην αρχή όλα ήταν ήρεμα και χαλαρά αλλά όσο πλησίαζε η ημερομηνία των εξετάσεων διάβαζα με μεγαλύτερη προσοχή αλλά χωρίς πανικό και άγχος!

Ζωή: Η χρονιά που πέρασε ήταν μία πολύ γεμάτη και κουραστική χρονιά. Τα θερινά μαθήματα, που ήταν ουσιαστικά η έναρξη της τρίτης λυκείου, ήταν η πιο ευχάριστη περίοδος, αφού είχαμε αρκετό χρόνο για διάβασμα αλλά και για διασκέδαση. Όταν ξεκίνησε η σχολική χρονιά ήμουν αρκετά αγχωμένη σχετικά με την πορεία της, αφού είχα ακούσει άπειρες ιστορίες μαθητών που τα παρατούσαν στην μέση της χρονιάς από την κούραση. Έτσι αποφάσισα να φροντίσω εγώ η ίδια πως δεν θα συμβεί αυτό με εμένα. Για να το κάνω αυτό, έριξα σκληρό διάβασμα από την αρχή λέγοντας στον εαυτό μου ότι «Όσο περισσότερο διαβάσεις τώρα, τόσο καλύτερα θα τα ξέρεις στην επανάληψη». Διάβαζα τα πάντα ομοιόμορφα, επομένως δεν έδινα βάση μόνο σε συγκεκριμένα κομμάτια της ύλης. Κάπως έτσι συνέχισα μέχρι τον Μάρτιο. Τον Μάρτιο προέκυψαν πολλές αλλαγές, με κυριότερη την εμφάνιση του κορονοϊου στην Ελλάδα και την καραντίνα, και τα πράγματα άλλαξαν σε πολλούς τομείς. Εκεί προσπάθησα κυρίως να εκμεταλλευτώ την κατάσταση και να διαβάσω σκληρά, ενώ παράλληλα να ξεκουραστώ. Η περίοδος της καραντίνας ήταν για εμένα και περίοδος επανάληψης η οποία ουσιαστικά δεν ήταν τόσο αγχωτική, από την άποψη ότι είχα πλήρη επίγνωση της βασικής ύλης και το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να τα δουλέψω όσο το δυνατόν καλύτερα, για να εξασφαλίσω έναν σχετικά καλύτερο βαθμό. Τέλος, οι μέρες πριν από τις Πανελλαδικές ήταν οι πιο ψυχοφθόρες, αφού ο χρόνος τελείωνε, ενώ λόγω της κούρασης δεν μπορούσα να διαβάζω όσες ώρες διάβαζα άλλες μέρες.

Φωτεινή: Η φετινή χρονια ήταν πολυ ιδιαίτερη από διάφορες σκοπιές. Όντας ένας αρκετά αναποφάσιστος άνθρωπος ο Σεπτέμβρης με βρίσκει να αλλάζω κατεύθυνση και ουσιαστικά να “πετάω στα σκουπίδια” την προετοιμασία σε δυο από τα τέσσερα μαθήματα και να ξεκινάω δυο νέα αναπληρώνοντας άμεσα  την ύλη των θερινών. Αργότερα μέσα στη χρονια λόγο κάποιον συνθηκών αλλάζω καθηγητή σε ένα μάθημα πραγμα που σίγουρα δημιουργεί ένα επιπλέον άγχος. Την άνοιξη έρχεται με την σειρά του και ο κορονοϊός και βάζει το δικό του λιθαράκι στο να μείνει αυτή η χρονια αξέχαστη. Από την άλλη πλευρά όμως αν και θα ακουστεί πολύ κλισέ δεν στερήθηκα καθόλου τις εξόδους μου οι οποίες σίγουρα έφερναν μεγαλύτερη ικανοποίηση αφού αποτελούσαν κάτι σαν  ανταμοιβή στον εαυτό μου για την προσπάθεια που καταβάλει. Ήταν μια ιδιαίτερη χρονια με πολλές όμορφες στιγμές, εξάλλου στο τέλος οι άνθρωποι έχουμε την τάση να ξεχνάμε τα άσχημα.

Νίκος: Ως γνωστόν, η προετοιμασία για τις πανελλαδικές εξετάσεις αποτελεί μια εξαιρετικά δύσκολη και κουραστική αλλά εν κατακλείδι ωφέλιμη διαδικασία. Η δική μου προετοιμασία ξεκίνησε από το περσινό καλοκαίρι, κατά το οποίο με την βοήθεια και καθοδήγηση των καθηγητών του φροντιστηρίου άρχισα την πορεία για τις πανελλαδικές, η οποία τελικά αποδείχτηκε “περιπετειώδης”. Το ξέσπασμα μιας πανδημίας, αιφνίδιες αλλαγές στην ύλη και το κλείσιμο των σχολείων φρόντισαν ώστε να οξύνουν το άγχος και την πίεση αυτής της περιόδου. Τα εμπόδια αυτά κατάφερα να ξεπεράσω ακολουθώντας πιστά το πρόγραμμα που διαμόρφωσα αλλά και με την ανεκτίμητη συμβολή των καθηγητών μου, οι οποίοι κόπιασαν όσο και εγώ, ενώ δούλεψαν εξαντλητικά ωράρια προκειμένου να διασφαλίσουν την επιτυχία μου. Η χρονιά έληξε αισίως, καθώς με την ανακοίνωση των βαθμολογιών, τόσο η δική μου προσπάθεια όσο και αυτή των εκπαιδευτικών που με υποστήριξαν ανταμείφθηκε.

Αναστασία: Φέτος ήταν μια ιδιαίτερη χρονιά. Δεν νομίζω ότι θα την θυμάμαι ως μία χρονιά πίεσης και άγχους ή ως μία περίοδο στη ζωή μου που μου  δημιούργησε ένταση και αρνητικά συναισθήματα. Αντίθετα ήταν μία όμορφη χρονιά κατά την οποία μου δόθηκε η ευκαιρία να κυνηγήσω το στόχο μου μέσα από μια ιδιαίτερη εμπειρία στην οποία και εγώ, όπως και οι περισσότεροι υποψήφιοι,  γνώρισα πτυχές του εαυτού μου, δοκιμάστηκα και απέκτησα νέες γνώσεις  που προσπάθησα να μην αντιμετωπίσω ως ένα απλό εισιτήριο για το Πανεπιστήμιο αλλά ως  εφόδια που εάν κάποιος προσεγγίσει βιωματικά συνειδητοποιεί πόσο μπορούν να αλλάξουν τις αντιλήψεις του για τον κόσμο και την ζωή.

 

Υπήρξαν στιγμές σε αυτή τη διαδρομή που η κούραση ενδεχόμενος κλόνισε λίγο την πορεία προς το στόχο;

Φίλιππος: Η διαδρομή προς τις Πανελλήνιες είναι μακρά και σίγουρα προκαλεί κάποια στιγμή κούραση! Ευτυχώς όμως δεν απογοητεύτηκα και δεν σκέφτηκα πότε να τα παρατήσω! Άλλωστε δεν ταιριάζει στο χαρακτήρα μου!

Ζωή: Υπήρχαν αρκετές στιγμές μέσα στην χρονιά όπου η κούραση με έκανε να αμφιβάλλω για αυτό που κάνω και να σκέφτομαι να τα παρατήσω. Ποτέ όμως δεν ήταν τόσο έντονο αυτό το συναίσθημα ώστε να τα παρατήσω στην πραγματικότητα, και βασικά οφειλόταν στην κούραση και στην συναισθηματική φόρτιση που δημιουργούταν λόγω του τεράστιου όγκου δουλειάς που έπρεπε να βγάλω σε πολύ περιορισμένο χρόνο. Στιγμές σαν αυτές προέκυπταν συνήθως φορτωμένες μέρες που όσες ώρες και να διάβαζα, τα μαθήματα ήταν ατέλειωτα, και πολύ συχνά δεν προλάβαινα καν να τελειώσω τα μαθήματα του φροντιστηρίου της επόμενης ημέρας.

Φωτεινή: Προσωπικά είμαι ένας άνθρωπος που δύσκολα θα αγχωθεί και επισης από νωρίς αποφάσισα να μην κάνω υπερβολές με το διάβασμα. Έτσι κοιμόμουν αρκετές ώρες και προτιμούσα να αφήσω το διάβασμα λίγο πιο πίσω όταν ήταν αναγκαίο. Βέβαια υπήρξαν στιγμές που αμφέβαλα για το αν προσπαθώ αρκετά ειδικά όταν έκανα το λάθος να συγκρίνω την προσπάθεια μου με των γύρω μου αλλα το ξεπερνούσα με την βοήθεια των ανθρώπων που είχα δίπλα μου και με στήριζαν.

Νίκος: Η πορεία προς τις πανελλαδικές συνιστά πρόκληση για κάθε μαθητή. Κατά την κρίσιμη αυτή περίοδο ο μαθητής καλείται να εξερευνήσει, να ανακαλύψει και να επαναπροσδιορίσει τα όριά του. Όπως βίωσα εγώ αυτή την διαδικασία, πράγματι, υπήρξαν περιπτώσεις όπου,  εξαιτίας της σωματικής και κυρίως της ψυχικής κούρασης οι στόχοι μου έμοιαζαν ανέφικτοι και η προσπάθειά μου μάταιη. Ωστόσο, οι υψηλές φιλοδοξίες μου και το πάθος μου για την πραγμάτωσή τους αποτέλεσαν κινητήρια δύναμη, ώστε να αγνοήσω τις εφήμερες αντιξοότητες και να συνεχίσω τον αγώνα μέχρι τέλους.

Αναστασία: Γενικά κατά την διάρκεια της χρονιάς πέρασα από διαφορετικές φάσεις, όλα υπάρχουν στο πρόγραμμα. Όσον αφορά την κούραση,  δεν ήταν κάτι που αισθάνθηκα ιδιαίτερα ίσως επειδή δεν παρακολούθησα πολλά εξωσχολικά μαθήματα. Υπήρξαν όμως φορές που αισθάνθηκα ότι αποπροσανατολίζομαι από το στόχο μου και κυρίως στην περίοδο της καραντίνας. Υπήρξαν και μέρες που ενώ υπήρχε η επιδίωξη για διάβασμα απουσίαζε η ικανότητα συγκέντρωσης ή η ανάλογη όρεξη…. Αυτές τις ημέρες επέλεγα να μην διαβάσω πολύ επειδή πιστεύω ότι η ποιότητα στο διάβασμα είναι απόρροια όρεξης και νηφάλιας σκέψης και όχι εξαναγκασμού και πίεσης. Άλλωστε, συνειδητοποιώ πλέον ότι οι ημέρες χαλάρωσης ήταν απαραίτητες γιατί εκτός των άλλων μου επέτρεψαν να αφοσιωθώ με περισσότερο πείσμα στον στόχο μου τον τελευταίο ένα με ενάμιση μήνα που για εμένα ήταν πολύτιμος.

 

Η περίοδος του κορονοϊου πόσο επηρέασε την προετοιμασία σου;

Φίλιππος: Η περίοδος του κορονοϊού  επηρέασε κι εμένα όπως όλους τους ανθρώπους. Γρήγορα όμως βρήκα ξανά το ρυθμό μου και συνέχισα την προετοιμασία μου. Ίσως το κλείσιμο με βοήθησε και λίγο παραπάνω, για να προσκολληθώ στο διάβασμα!

Ζωή: Η περίοδος της καραντίνας από την μία βοήθησε την προσπάθειά μου, από την άλλη την επιβάρυνε. Ξεκινώντας με το βασικότερο, η περίοδος αυτή ήταν μία πρωτόγνωρη περίοδος, εντελώς διαφορετική από όσα ήδη γνωρίζαμε. Κάθε αλλαγή που προκύπτει και σε βγάζει εκτός προγράμματος είναι φυσικά δύσκολη, γιατί πρέπει ξαφνικά να συμμορφωθείς σε μια καθημερινότητα με νέα δεδομένα. Πρέπει δηλαδή να συνηθίσεις να δουλεύεις όλη την ώρα μέσα στο σπίτι, να κάνεις τα μαθήματα των φροντιστηρίων και του σχολείου online ενώ παράλληλα αντιμετωπίζεις την ψυχολογική επιβάρυνση που επιφέρει η πολύωρη διαμονή στο σπίτι καθώς και τον φόβο, που όσο να ‘ναι υπάρχει. Η μείωση της ύλης ήταν άλλη μια απογοήτευση που συνόδεψε την δύσκολη αυτή κατάσταση, αφού όσα παιδιά είχαν ήδη τελειώσει τα συγκεκριμένα κομμάτια και μάλιστα είχαν αφιερώσει και πολλές ώρες διαβάσματος για να τα τελειώσουν, ένιωθαν πως τόσος κόπος και τόσες ώρες διαβάσματος πήγαν χαμένα. Βέβαια, αν εξαιρέσουμε όλα τα αρνητικά αποτελέσματα που επέφερε η καραντίνα, στην τελική μας βοήθησε, γιατί μας έδωσε άπλετο χρόνο για διάβασμα και την δυνατότητα να ξεκουραστούμε. Είχαμε πια την ευκαιρία να διαβάζουμε τις ώρες που μας βόλευαν καλύτερα, καθώς και να κοιμόμαστε όσες ώρες χρειαζόμασταν και όχι μόνο όσες ώρες προλαβαίναμε. Ουσιαστικά, η περίοδος της καραντίνας ήταν μία περίοδος που επέφερε πολλές αλλαγές, και όπως κάθε αλλαγή, εμείς έπρεπε να την δούμε θετικά και να την εκμεταλλευτούμε υπέρ μας.

Φωτεινή: Η περίοδος του κορονοϊού ενώ ίσως ακούγεται ιδανική για διάβασμα, διότι δεν υπάρχουν εξωτερικοί πειρασμοί όπως οι βόλτες, αντί να με βοηθήσει πιστεύω με έβγαλε από το πρόγραμμα μου αρκετά και θεωρώ με κούρασε περισσότερο.

Νίκος: Η εμφάνιση του κορονοϊού είχε ως αποτέλεσμα την πλήρη αναδιαμόρφωση του καθημερινού μου προγράμματος. Το κλείσιμο των σχολείων και ο επιπλέον ελεύθερος χρόνος ως απόρροια του γεγονότος αυτού δεν επηρέασαν την προσήλωσή μου στο συστηματικό διάβασμα, ωστόσο μου παρείχαν την δυνατότητα εξατομίκευσης του ωραρίου μου προκειμένου να επιτύχω την ποιοτική βελτίωση της μελέτης μου. Εννοείται, πως η απουσία από το σχολείο αποτέλεσε μια καλή ευκαιρία για ξεκούραση και αποφόρτιση, απαραίτητα αγαθά για έναν μαθητή της 3ης Λυκείου. Ωστόσο, ο κατ’ οίκον περιορισμός κατά την περίοδο του κορονοϊού επέφερε την ελαχιστοποίηση των ήδη περιορισμένων συναναστροφών με συμμαθητές και φίλους, λόγω της προετοιμασίας για τις εξετάσεις, γεγονός που σε κάποιο βαθμό επιβάρυνε την ψυχολογία μου.

Αναστασία: Νομίζω ότι η περίοδος του κορονοϊού και του εγκλεισμού όσο υπήρξε ωφέλιμη και σωτήρια για αρκετούς υποψηφίους τόσο αποδιοργάνωσε ή αποπροσανατόλισε κάποιους άλλους. Αυτή η ιδιαίτερη συνθήκη εν τέλει δεν με επηρέασε αρνητικά παρά το γεγονός ότι για ένα χρονικό  διάστημα δεν με βοήθησε ψυχολογικά, με αποτέλεσμα να μην αξιοποιήσω τον απεριόριστο χρόνο που μπορούσε να αφιερωθεί στο διάβασμα με τον πιο κατάλληλο τρόπο. Εφόσον όμως υπάρχει θέληση, όλα γίνονται και μετά την καραντίνα, δεδομένης της μείωσης της ύλης,  υπήρχε χρόνος για διάβασμα και επαναλήψεις, επομένως δεν θα έλεγα ότι η τελική μου επίδοση εξαρτήθηκε ή καθορίστηκε από αυτή την απρόβλεπτη και πρωτόγνωρη περίοδο.

 

Ποια τα βασικά σας στηρίγματα σε αυτή την πορεία; Υπάρχει μυστικό της επιτυχίας;

Φίλιππος: Βασικό στήριγμα για μένα είναι οι άνθρωποι που πίστεψαν σε μένα! Η οικογένεια και η φίλη μου με την υποστήριξη τους, καθώς και οι εκπαιδευτικοί που με προετοίμασαν γι’ αυτή τη δοκιμασία!

Ζωή: Τα βασικά μου στηρίγματα σε αυτή την δύσκολη περίοδο ήταν η οικογένειά μου, οι καθηγητές μου και οι φίλοι μου, οι οποίοι ο καθένας με τον δικό του τρόπο με εμψύχωναν να συνεχίσω την σκληρή δουλειά. Αν υπάρχει ένα μυστικό της επιτυχίας θα έλεγα ότι είναι η καλή ψυχολογία. Προσωπικά πάντα έβαζα την ψυχολογία μου πάνω από το διάβασμα, αφού γνώριζα ότι με κακή ψυχολογία δεν είμαι αρκετά αποδοτική.

Φωτεινή: Βασικά στηρίγματα σε όλη την πορεία ήταν η οικογένεια μου, οι φίλοι μου και σίγουρα κάποιοι καθηγητές με τους οποίους ήρθαμε πολυ κοντά φέτος. Μυστικό της επιτυχίας δεν θεωρώ πως υπάρχει, κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και αυτό πρέπει να θυμάται καθ’ όλη την διάρκεια των πανελληνίων. Με τις δυνατότητες και τις ιδιαιτερότητες του ο καθένας προσπαθεί για ότι αυτός θεωρεί καλύτερο για εκείνον.

Νίκος: Η επιτυχία στις πανελλαδικές εξετάσεις θα ήταν αδύνατη χωρίς την συμβολή των γονέων και των καθηγητών μου. Καθ’ όλη την διάρκεια της επίπονης αυτής πορείας οι γονείς μου φρόντισαν να μου παρέχουν την υλική και κυρίως την ψυχολογική στήριξη που χρειαζόμουν, ενώ συχνά έγιναν αποδέκτες “απότομων” αντιδράσεων από μέρους μου, οι οποίες ήταν εκδηλώσεις κούρασης και άγχους. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι γονείς ενός μαθητή της τρίτης Λυκείου αγωνιούν όσο και αυτός, ίσως και περισσότερο. Οι καθηγητές μου από την άλλη πλευρά μου παρείχαν τον απαραίτητο γνωστικό οπλισμό, ώστε να είμαι ικανός να ανταποκριθώ στα απαιτητικά θέματα των πανελλαδικών. Οι καθηγητές κυρίως του φροντιστηρίου και ιδιαίτερα κατά την περίοδο του κορονοϊού, οφείλω να ομολογήσω ότι “δούλεψαν υπερωρίες” και μερίμνησαν, ώστε η έλλειψη φυσικής επαφής να μην αποβεί τροχοπέδη στον αγώνα μου για την επιτυχία και γι’ αυτό τους είμαι ευγνώμων και αποδίδω μεγάλο μερίδιο των όσων κατόρθωσα σε αυτούς. Μαζί τα καταφέραμε! Σχετικά με το μυστικό της επιτυχίας θεωρώ ότι το συστηματικό διάβασμα, η αφοσίωση στον υψηλό στόχο και η αποφυγή των εξουθενωτικών ωραρίων – ιδιαίτερα της μεταμεσονύχτιας μελέτης- αποτελούν αναγκαίες συνθήκες για μια ικανοποιητική επίδοση στις πανελλήνιες.

Αναστασία: Κατά την διάρκεια της χρονιάς έλαβα αμέριστη υποστήριξη και ενδιαφέρον από την οικογένεια μου, κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό αφού προσδίδει δύναμη ακόμα και αν δεν εξασφαλίζει οπωσδήποτε την επιτυχία. Η επιτυχία άλλωστε καθορίζεται και από παράγοντες που δεν μπορούμε πάντα να προβλέψουμε ή να ελέγξουμε. Επίσης το σχολικό περιβάλλον λειτούργησε με τον πιο ευνοϊκό τρόπο… Έτσι εκτός από την οικογένεια, οφείλω ένα ευχαριστώ και στους καθηγητές μου, κυρίως επειδή ο γόνιμος διάλογος μαζί τους συνέβαλλε στον αυτοπροσδιορισμό μου. Το γενικότερο αυτό κλίμα συμπαράστασης αποτέλεσε σημαντικό στήριγμα για εμένα σε όλη την διάρκεια της χρονιάς.

Όσον αφορά την επιτυχία, δεν πιστεύω ότι υπάρχει ένα συγκεκριμένο μυστικό που οδηγεί σε αυτή ειδικά όταν είναι τόσο υποκειμενική. Πιστεύω πάντως ότι προκειμένου κάποιος να καταβάλλει την απαραίτητη προσπάθεια και να μην παραιτηθεί χρειάζεται να κατευθύνεται από ένα σκοπό. Νομίζω ότι το γεγονός πως ήξερα από την αρχή για ποιο λόγο συμμετέχω σε αυτή την διαδικασία συνέβαλλε στο να προσπαθήσω μέχρι τέλους ακόμα και εάν κάποιες φορές ξεχνούσα τον στόχο μου. Βοήθησε επίσης αρκετά το ενδιαφέρον μου για τα μαθήματα της κατεύθυνσής μου.  Το να συγκεντρώσει, όμως, κάποιος τα μόρια που χρειάζονται για την εισαγωγή του στη σχολή που επιθυμεί, όσο εξαρτάται από τον ίδιο, είναι κάτι που επιτυγχάνεται με διαφορετικό τρόπο για κάθε μαθητή ανάλογα με τις ανάγκες του, τους ρυθμούς και τον τρόπο- σίγουρα όχι τις ώρες- διαβάσματος που τον βοηθά αλλά και τον ίδιο τον στόχο που θέτει. Δεν υπάρχει ένας και μοναδικός κανόνας για την επιτυχία.

 

Η ανακοίνωση των βαθμών, τι έφερε μαζί της από πλευράς συναισθημάτων;

Φίλιππος: Η ανακοίνωση της βαθμολογίας σίγουρα με γέμισε χαρά, γιατί τα αποτελέσματα ήταν ικανοποιητικά! Αλλά δεν σας κρύβω πως σαν τελειομανής, πάντα απαιτώ από τον εαυτό μου και κάτι παραπάνω.

Ζωή: Την ώρα που ανακοινώθηκαν οι βαθμοί, τα κύρια συναισθήματα που ένιωθα ήταν χαρά και συγκίνηση καθώς αποδείχτηκε πως ο κόπος μου απέδωσε.

Φωτεινή: Βασικά δεν συνειδητοποίησα αμέσως το ποσο καλά τα είχα πάει. Παρόλο που χάρηκα πάρα πολύ σκέφτηκα πως δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο, χρειάστηκε να μιλήσω με φίλους και συμμαθητές για να καταλάβω ότι ο μέσος όρος δεν βρισκόταν στους δικούς μου βαθμούς.

Νίκος: Η ανακοίνωση των βαθμών με γέμισε με ευχάριστα συναισθήματα. Αν και οι επιδόσεις μου σε ορισμένα μαθήματα θα μπορούσαν να είναι υψηλότερες, η συνολική μου βαθμολογία με χαροποίησε, με ανακούφισε και μου προσέφερε αίσθημα δικαίωσης, καθώς ύστερα από μια κουραστική, γεμάτη θυσίες περίοδο προετοιμασίας οι κόποι μου ανταμείφθηκαν.

Αναστασία: Όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα, αισθάνθηκα φυσικά χαρά και ικανοποίηση που πέτυχα τον στόχο μου. Πραγματικά δημιουργείται ένα αίσθημα δικαίωσης όταν ανταμείβεται η προσπάθειά μας και αποδίδει καρπούς.

 

Έχεις καταλήξει στην επιλογή της σχολής;

Φίλιππος: Έχω ως στόχο το τμήμα της Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και ελπίζω να πετύχω την εισαγωγή μου σε αυτό!

Ζωή: Η σχολή που θα δηλώσω ως πρώτη επιλογή είναι το τμήμα Πληροφορικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Φωτεινή: Δεν ήμουν από τα παιδιά που είχαν ένα στόχο από την αρχή, αλλά πλέον έχω καταλήξει στο τι θέλω και ανυπομονώ για αυτή τη νέα αρχή.

Νίκος: Στόχος μου είναι οι υψηλόβαθμες σχολές του 3ου επιστημονικού πεδίου και συγκεκριμένα οι ιατρικές και κτηνιατρικές σχολές, ενώ το ενδιαφέρον μου έχει επίσης κεντρίσει το χημικό τμήμα Αθηνών.

Αναστασία: Ναι, ήδη από το καλοκαίρι της δευτέρας λυκείου στόχευα στην Νομική σχολή.

 

Τι θα έλεγες σε εκείνους τους μαθητές που δεν τα κατάφεραν και που θα πρέπει να πάρουν εκ νέου αποφάσεις για τους στόχους τους;

Φίλιππος: Στους φίλους μου που δεν τα κατάφεραν έχω να πω, πως η ζωή δεν τελειώνει στις Πανελλήνιες, αντίθετα αρχίζει μετά από αυτές. Επομένως να σκεφτούν ποιο επάγγελμα θα ευχαριστούσε τους ίδιους και να κάνουν τα πάντα για να πετύχουν το στόχο τους.

Ζωή: 7Αυτό που θα ήθελα να πω στα άτομα που δεν κατάφεραν να φτάσουν το στόχο τους, είναι κυρίως, πως η επιτυχία στη ζωή τους, δεν εξαρτάται από το βαθμό τους στις πανελλήνιες. Λόγω της ψυχολογικής φόρτισης, κάποιοι κάνουν το λάθος και συγχέουν την αξία τους, ως άνθρωποι, με το βαθμό που έγραψαν. Αν καταφέρουν να διαχωρίσουν αυτά τα δύο χαρακτηριστικά, θα είναι ικανοί να δουν ξεκάθαρα τις επιλογές που έχουν μπροστά τους και να επιλέξουν αυτή που τους ταιριάζει περισσότερο. Είτε αυτό σημαίνει να ξαναδώσουν Πανελλήνιες, είτε να επιλέξουν κάποια σχολή που δεν αποτελούσε την πρώτη ή δεύτερη επιλογή τους, είτε να ακολουθήσουν έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο. Οι αποτυχίες και οι επιτυχίες είναι μέρος της ζωής όλων μας. Και καλό είναι να θυμούνται, πως πολλές φορές, η ζωή μας οδηγεί σε ασυνήθιστα μονοπάτια, που δεν περιμέναμε να βρεθούμε, τα οποία όμως, στο τέλος, μας βοηθούν στο να εκπληρώσουμε τα όνειρά μας.

Φωτεινή: Οι πανελλήνιες μπορούν να αποτελέσουν μια όμορφη αρχή αλλα σε καμία περίπτωση δεν είναι το τέλος. Είναι κατανοητό και απολύτως λογικό να στεναχωρηθούν αλλα δεν πρέπει να το αφήσουν να τους πάρει από κάτω. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να νιώσουν άχρηστοι άλλωστε δεν μας καθορίζει ένας βαθμός. Μακάρι η μεγαλύτερη δυσκολία στη ζωή μας να ήταν οι πανελλήνιες. Δεν χρειάζεται να τιμωρούν τον εαυτό τους ας διασκεδάσουν το καλοκαίρι τους το αξίζουν για την προσπάθεια που έκαναν. Και έπειτα με καθαρό μυαλό ας πάρουν τις αποφάσεις τους και ας θέσουν νέους στόχους. Ίσως όλο αυτό τους βγει σε καλό, αρκετά ρομαντικό, αλλά πάντα πίστευα πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο.

Νίκος: Καταρχάς αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους τους μαθητές που ανέλαβαν την πρόκληση των πανελλαδικών εξετάσεων, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Η προσπάθεια που κατέβαλαν και το πείσμα τους εμπνέει σεβασμό και θαυμασμό και σε καμία περίπτωση δεν “ακυρώνεται” από μία λιγότερο καλή επίδοση σε ένα διαγώνισμα. Είναι αναγκαίο οι μαθητές που κόπιασαν στον στίβο των πανελλαδικών να κατανοήσουν  ότι τα εφόδια που απέκτησαν καθοδόν για τις εξετάσεις – τόσο γνωστικά όσο και ψυχικά – θα τους συνοδεύουν εφ’ όρου ζωής και μια ανεπιθύμητη επίδοση δεν αποτελεί παρά ένα επιπλέον σκαλοπάτι στην κλίμακα της επιτυχίας. Είμαι βέβαιος ότι οι μαθητές που ενδεχομένως αδικήθηκαν από τις πανελλαδικές εξετάσεις θα συνεχίσουν επιδεικνύοντας ζήλο και πάθος και θα καταφέρουν να υλοποιήσουν  κάθε φιλοδοξία τους.

Αναστασία: Αρχικά, πρέπει να έχουμε όλοι επίγνωση του ότι μια προσωπικότητα δεν μπορεί να συμπυκνωθεί σε έναν αριθμό και ότι η τελική βαθμολογία δεν αποτελεί ένδειξη της ευφυΐας και των δυνατοτήτων κάποιου. Εξάλλου το σύστημα των Πανελλαδικών είναι δομημένο  με τέτοιο τρόπο που συχνά αποκλείονται δημιουργικά και όμορφα μυαλά εξαιτίας μίας ατυχούς στιγμής ή επειδή απλώς δεν συμβιβάστηκαν με τις συμβάσεις και τους περιορισμούς που θέτει. Μπορώ μόνο να φανταστώ την απογοήτευση που μπορεί να προκαλέσει σε κάποιον το να μην πετύχει τον στόχο του ειδικά εάν το επιδίωκε σε μεγάλο βαθμό. Πιστεύω όμως ότι οι Πανελλήνιες δεν καθορίζουν τις ζωές μας και ότι η επιτυχία γενικότερα στη ζωή δεν καθορίζεται από τις εξετάσεις αυτές ούτε είναι απαραίτητα σχετική με το επάγγελμα που ασκεί κάποιος ή με τη σχολή από την οποία αποφοίτησε. Εφόσον, όμως, προσφέρεται  η δυνατότητα για δεύτερη και τρίτη, εάν χρειαστεί, προσπάθεια αξίζει να αξιοποιηθεί. Πιστεύω ότι πρέπει να επιμένουμε στους στόχους μας και να κυνηγάμε αυτό που αγαπάμε.

 

 

 

 

 

Τζ. Τσουκαλάς: «Να μοιραστούμε τους εύθραυστους και ατελείς εαυτούς μας»

Ο Τζίμης Τσουκαλάς μιλά στην «εμπρός» για την πρώτη του ποιητική συλλογή

Τον γνωρίσαμε μέσω των καλλιτεχνικών του ανησυχιών ως μέλος διαφόρων συγκροτημάτων. Άλλοτε με δυνατούς και άλλοτε με πιο μελωδικούς ήχους, έστελνε και συνεχίζει να στέλνει τα δικά του μηνύματα, πάντα μέσα από τα δικά του φίλτρα. Ανήσυχο πνεύμα, ζει και διηγείται τις ιστορίες του, προσφέροντάς μας ερεθίσματα για σκέψη και γιατί όχι για δράση. Είναι ο Τζίμης Τσουκαλάς, ο οποίος πρόσφατα αποφάσισε να συνεχίζει τη «συζήτηση» μαζί μας με έναν ακόμα, διαφορετικό αυτή τη φορά, τρόπο. Μας έδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «σταγόνες» και σήμερα μας μιλά στην «ε» γι’ αυτή. Τι είναι έμπνευση; Η Ναύπακτος έχει ποίηση μέσα της; Πόσο εύκολο είναι να εκθέσεις σε κοινή θέα τις σκέψεις σου; Αλλάζει ο κόσμος μέσα από τις τέχνες; Είναι μερικά από τα ερωτήματα που μας απάντησε, όντας όμως κάθετος σε κάτι. Για να αλλάξουμε τον κόσμο γύρω μας πρέπει να μοιραστούμε ιστορίες, συναισθήματα και εμπειρίες, με ειλικρινή διάθεση. Μπορεί να το υποστηρίζει, άλλωστε, καθώς ο ίδιος το κάνει. Διαβάστε όλα όσα μας είπε.

 

Σε γνωρίσαμε μέσα από την ενασχόλησή σου με τη μουσική ως μέλος διάφορων συγκροτημάτων κατά καιρούς. Τώρα όμως μας συστήνεσαι και με μία ποιητική συλλογή. Το ένα μπορούμε να πούμε πως είναι λογική, για σένα τουλάχιστον, συνέχεια του άλλου;

Απολύτως. Η κατάδυση στον εαυτό είναι κοινό γνώρισμα της στιχουργίας και της ποίησης. Απλώς η μουσική είναι η γλώσσα που χρησιμοποιώ από μικρή ηλικία με τις μπάντες μου, γι’ αυτό πάντοτε και σχεδόν αυτόματα έστηνα τις ιδέες μου δομικά σε τραγούδια (εξάλλου πάντα κάθεται παραδίπλα η κιθάρα). Ωστόσο, όταν είδα ότι κάποιες καταγεγραμμένες σκέψεις μου δεν «έβγαιναν» να μελοποιηθούν, αποφάσισα για πρώτη φορά να αφεθώ σε αυτήν τη νέα και τολμηρή για μένα διαδρομή που κατέληξε στις «σταγόνες», διαπιστώνοντας στην πράξη πόσο ισχύει αυτό που λένε, ότι η ποίηση είναι μουσική και η μουσική ποίηση.

 

Γιατί σταγόνες;

Οι φίλοι και οι φίλες που τις διαβάσουν θα καταλάβουν.

 

Πόσο διαφορετική είναι η διαδικασία να γράψεις στίχους οι οποίοι προορίζονται να μελοποιηθούν από το αποτυπωθούν μόνο στο χαρτί.

Είναι δύο ξεχωριστοί κόσμοι. Στη μουσική, οι στίχοι ιδανικά αλληλοσυμπληρώνονται με τις νότες και τον ρυθμό πίσω τους, έχουν μια «συντροφιά», ένα στήριγμα. Στην ποίηση απ’ την άλλη, οι λέξεις είναι τελείως εκτεθειμένες και ό, τι είναι να κάνουν θα το κάνουν μόνες τους. Αυτή η γύμνια το κάνει πολύ πιο «επικίνδυνο», πράγμα που εν μέσω καραντίνας ανακάλυψα πως με εξιτάρει με διαφορετικό τρόπο από ό, τι έχω συνηθίσει στην τραγουδοποιία.

 

Κλασική ερώτηση, αλλά πρέπει να γίνει. Τι είναι έμπνευση για σένα;

Όσα συμβαίνουν και δεν συμβαίνουν μέσα μου και γύρω μου. Κλασική απάντηση.

 

Διαβάζοντας κανείς τα ποιήματά σου θα ήθελες να ψάξει τη δική σου αλήθεια μέσα σ’ αυτά ή θα πρέπει να ανοίξει τους δικούς του δρόμους;

Ο καθένας έχει το δρόμο του. Κάποιοι επιλέγουν να πορεύονται μόνοι τους, ενώ άλλοι να μπλέκονται με άλλους και ενίοτε μαζί να φτιάχνουν άλλους δρόμους, καινούργιους. Νομίζω όσοι εκθέτουν τόσο ξεδιάντροπα τον εσωτερικό τους κόσμο όσο αυτοί που γράφουν ποιήματα/στίχους ανήκουν περήφανα στη δεύτερη κατηγορία.

 

Πόσο εύκολη είναι για σένα η μετάβαση από το γράφω… στο δίνω στη συνέχεια δημοσίως τις «σκέψεις» μου, εκτεθειμένες στην κρίση του κόσμου; Άρα ενδεχομένως και να βρεθούν στο επίκεντρο μίας αρνητικής κριτικής… Θέλει κότσια αυτό.

Έχω τη χαρά να γράφω τραγούδια και να τα παίζω με τους φίλους μου σε σκηνές, σε πατάρια και σε δρόμους πάνω από είκοσι χρόνια πια, και ενώ ακόμα μου προκαλεί κάποια αμηχανία η έκθεση σε κοινό, παρ’ όλα αυτά το λεγόμενο «τρακ» δεν το πολυνιώθω πια. Αυτό που δεν αλλάζει ποτέ -αντιθέτως έχει γίνει ακόμα πιο έντονο- είναι η φριχτή αναγούλα τη στιγμή της κυκλοφορίας του καινούργιου υλικού σου, τη στιγμή που γίνεται κοινό κτήμα το μυστικό σου, κυριολεκτικά ανακατεύομαι.

Η αποδοχή από την άλλη, ενώ δεν είναι κάτι που αποζητάς, δεν είναι και κάτι που δεν σε ενδιαφέρει. Είναι πάντα πολύ όμορφο όταν κάποιος σου λέει ότι δένεται με κάτι που δημιούργησες. Απλώς, όπως σ’ εμένα δεν αρέσουν όλα και όλοι, έτσι δε γίνεται και εγώ με την σειρά μου να αρέσω σε όλους, έτσι είναι η ζωή, πόσω μάλλον η τέχνη.

Όμως το ρίσκο αξίζει 100%. Αν δεν προσπαθήσουμε να μοιραστούμε τους εύθραυστους και ατελείς εαυτούς μας με τους γύρω μας με ειλικρίνεια και αγάπη, δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει τίποτα. Όπως λέει ο Λειβαδίτης, «κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον, είμαστε κιόλας νεκροί».

 

Η Ναύπακτος, η πόλη που ζούμε, είναι μία πόλη που κρύβει ποίηση μέσα της;

Φυσικά, όπου υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχει πόνος, υπάρχει χαρά, υπάρχει ποίηση. Η Ναύπακτος ειδικά, είναι ένα μέρος σχεδόν παραμυθένιο, με τους αγγέλους και τους δαίμονές του. Λογικό λοιπόν, πίσω από τη φυσική και αρχιτεκτονική ομορφιά του τόπου, να κρύβονται ιστορίες εξίσου μαγικές, ιστορίες ανθρώπινες και παθιασμένες, ονειρεμένες και εφιαλτικές, ιστορίες απαγορευμένες και ενίοτε αιματηρές, ιστορίες που συνήθως οι μικρές κοινωνίες αποφασίζουν λανθασμένα πως είναι καλύτερα να μένουν εκτός δημόσιας σφαίρας. Είναι καθήκον μας ως πολίτες του κόσμου να βιώνουμε και να καταγράφουμε την ψυχή κάθε τόπου όπως πραγματικά είναι, χωρίς αναστολές, φτιασιδώματα και ατζέντες. Οτιδήποτε άλλο απλώς παραδίδει τη Ναύπακτο και την κάθε Ναύπακτο σε όσους εχθρεύονται ό, τι όμορφο.

 

Αλλάζει ο κόσμος μέσα από τις τέχνες, όποια έκφανση κι αν έχουν αυτές;

Όσοι και όσες θέλουμε να αντισταθούμε στους πολιτικούς και κοινωνικούς μεσαίωνες που αποζητούν οι κανίβαλοι και οι μισάνθρωποι αυτού του κόσμου, θα χρειαστούμε κάθε όπλο στη διάθεσή μας, κάθε εργαλείο, κάθε πινέλο, κάθε χορδή, κάθε νότα, κάθε λέξη, κάθε φωνή.

 

Οι σταγόνες είναι η αρχή; Να περιμένουμε και συνέχεια;

Οι «σταγόνες» απλά συνέβησαν, χωρίς να μου υποσχεθούν κάτι περαιτέρω. Αν είναι με ξαναεπισκεφτούν, καλώς ας έρθουν. Εγώ εδώ θα είμαι.

 

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε στα εξής βιβλιοπωλεία:

-Red n’ Noir (Δροσοπούλου 52, Κυψέλη)

-Locomotiva (Μποτάση 7, Εξάρχεια)

-Belleville Bookstore (Φιλίππου 80, Θεσσαλονίκη)

-Beatnik Bar & Studio (Ανεξαρτησίας 121, Γιάννενα)

Ειδάλλως, στέλνετε μήνυμα στο jimmyktc@yahoo.com, instagram.com/jimmyjunko για αποστολή από τον συγγραφέα.

«Εμείς κι αυτοί»

Το καλό με την απόλυτη σιωπή

είναι πως επιτέλους θα ακουστεί

ποιων οι καρδιές

καλπάζουν

ξεσκισμένες απ’ τα αγρίμια

και ποιων απλά

στέκονται εκεί ακίνητες

αλώβητες και ρουφιάνες

(από την ποιητική συλλογή) 

Η μουσική διαδρομή

Μουσικά η διαδρομή του ξεκινά από τους «Kill the Cat» (2001-2012), μία μπάντα που παίζει ska-punk με τρομπέτα, σαξόφωνο, πλήκτρα και τρομπόνι. Με στίχους στα ελληνικά, τα αγγλικά, τα ισπανικά και τα γερμανικά, το συγκρότημα έβγαλε τρεις δίσκους σε cd με τελευταίο τον «Φιλιά στο Χάος» (2011). Στη συνέχεια τον συναντάμε στους «Junkheart» (2013-σήμερα), ένα ελληνόφωνο punk-rock μουσικό σχήμα, με ακουστικά στοιχεία και ήδη στο ενεργητικό του τρεις δίσκους σε βινύλιο με πιο πρόσφατο τον «Άνοιξη Ρε» (2019). Πριν από δύο χρόνια, όμως, ήρθε και μία νέα μπάντα να προστεθεί στο βιογραφικό του, με «έδρα» της Ναύπακτο αυτή τη φορά, οι «The Bad Habits», οι οποίο μάλιστα ήδη έχουν κερδίσει το κοινό όπου έχουν εμφανιστεί με τον ιδιαίτερο ήχο τους. Παίζουν αγγλόφωνο country & rock’n’roll με φυσαρμόνικα και ακουστικά όργανα και αυτό τον καιρό του βρίσκουμε να ηχογραφούν τα καινούργια τους τραγούδια.

Από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας “εμπρός” 

Ν. Σύψας: «Περιμένουμε δεύτερο κύμα πιο ήπιο και διαχειρίσιμο»

Είναι ένας από τους άνθρωπος που από την εμφάνιση του κορονοϊού στη χώρα έως και σήμερα είναι από τους πλέον προβεβλημένους στα μέσα ενημέρωσης. Και πως να μην είναι έτσι, καθώς η επιστημονική του κατάρτιση, οι θέσεις που κατέχει, αλλά και ο τρόπος που μεταδίδει τις γνώσεις του ήταν και είναι άκρως απαραίτητος προκειμένου να κατανοήσουμε τα όσα περάσαμε, αλλά κυρίως να προφυλαχτούμε από τις… κακοτοπιές. Ο λόγος για τον Ναυπάκτιο Νικόλαο Σύψα, Καθηγητή Παθολογικής Φυσιολογίας Λοιμώξεων του ΕΚΠΑ και μέλος της επιστημονικής ομάδας του Εθνικού Συμβουλίου του ΕΟΔΥ, το οποίο για μήνες τώρα επεξεργάζεται κάθε παράμετρο που αφορά στον ιό, χαράσσοντας τις γραμμές δράσεις τόσο της πολιτείας, όσο και της κοινωνίας κατ’ επέκταση. Σήμερα μας μιλά στην «ε» για την πορεία της χώρας απέναντι στον κορονοϊό, το που βρισκόμαστε βάσει στοιχείων, το τι προσδοκούμε να συμβεί στο άμεσο μέλλον, αλλά και τη σημασία που έχει γι’ αυτόν η Ναυπακτία.

 

Κύριε Σύψα, γυρίζοντας το χρόνο λίγους μήνες πίσω, και πριν εμφανιστεί ο κορονοϊός, πόσο έτοιμη ήταν η επιστημονική κοινότητα για την «υποδοχή» ενός τέτοιου φαινομένου με την έκταση που πήρε; Το ρωτώ γιατί όταν εμφανίστηκε, πρώτη φράση στο μυαλό όλων ήταν «ότι ζούμε σαν σε ταινία επιστημονικής φαντασίας»…

Οι πανδημίες είναι ένα επαναλαμβανόμενο φυσικό φαινόμενο, που συμβαίνει όταν ένας ιός που φυσιολογικά ζει σε ένα ζώο, περνάει στο ανθρώπινο είδος. Ήδη τον 20ο αιώνα είχαμε 3 πανδημίες, το 1918 από τον ιό της γρίπης Η1Ν1 (Ισπανική γρίπη), το 1957  από τον ιό της γρίπης Η2Ν2 (Ασιατική γρίπη) και το 1968 από τον ιό της γρίπης Η3Ν2 (γρίπη του Χονκ-Κογκ). Οι πανδημίες αυτές υπήρξαν ιδιαίτερα θανατηφόρες, αφού μόνο η Ισπανική γρίπη προκάλεσε περισσότερους θανάτους από ότι οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι μαζί. Τον 21ο αιώνα είχαμε την πανδημία του 2009 από τον ιό της γρίπης Η1Ν1 (χοίρειος γρίπη), η οποία είχε μεγάλη μεταδοτικότητα αλλά σχετικά μικρή θνησιμότητα. Τέλος είχαμε επιδημίες από τους κοροναϊούς SARS και MERS που ευτυχώς δεν είχαν μεγάλη μεταδοτικότητα και γρήγορα εξαφανίστηκαν. Παρά το γεγονός ότι οι πανδημίες είναι επαναλαμβανόμενες και θανατηφόρες, οι Δυτικές χώρες δεν ήταν ιδιαίτερα έτοιμες για να διαχειριστούν μία πανδημία σε αντίθεση με τις Ασιατικές χώρες (πχ Κίνα, Σιγκαπούρη, Ταϊβάν), που ήταν πολύ καλύτερα προετοιμασμένες.

 

Για το ποια τελικά είναι η «αφετηρία» του υπάρχει πλέον τεκμηριωμένη γνώση, και ποια η σημασία αυτού; Το λέμε γιατί άλλο είναι να ξεκίνησε από τις διατροφικές συνήθειες κάποιων ανθρώπων κι άλλο να είναι ένα «εργαστηριακό λάθος», έτσι δεν είναι;

Όλοι οι ιοί που προκαλούν επιδημίες (π.χ. γρίπη, HIV, Έμπολα, Ζίκα, κοροναιοί) έχουν σαν φυσικό ξενιστή ένα ζώο και υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν προσβάλουν τον άνθρωπο. Όταν όμως υπάρχει στενή επαφή ζώου και ανθρώπου ή το ζώο αποτελεί μέρος της διατροφής των ανθρώπων σε κάποιο σημείο της Γης, τότε ο ιός μπορεί να ξεπεράσει το «φράγμα των ειδών» και να μεταλλαχθεί τόσο ώστε να είναι ικανός να προσβάλλει τον άνθρωπο. Όταν ένας νέος ιός προσβάλλει το ανθρώπινο είδος, τότε δεν υπάρχουν αντισώματα έναντι του ιού (συλλογική ανοσία) και οι άνθρωποι είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι στην νέα αυτή λοίμωξη.

 

Ερχόμενοι στο σήμερα και ως προς το σε ποιο στάδιο είμαστε, αναφορικά με την εξεύρεση εμβολίου ή κάποιου φαρμάκου που να θωρακίζει από τις σοβαρές συνέπειες του ιού, μπορούμε να δώσουμε χρονοδιαγράμματα;

Η εξέλιξη ενός νέου εμβολίου είναι μια ιδιαίτερα χρονοβόρα διαδικασία, που φυσιολογικά διαρκεί αρκετά χρόνια. Ακόμα και εάν έχουμε ένα εμβόλιο πρέπει να παραχθεί σε πάνω από 10 δισεκατομμύρια δόσεις για να καλυφθούν οι παγκόσμιες ανάγκες. Υπό την έννοια αυτή δεν πρέπει να περιμένουμε ένα διαθέσιμο εμβόλιο πριν από 12-18 Μήνες. Όσον αφορά τα φάρμακα ήδη έχουμε ένα νέο φάρμακο τη ρεμδεσιβίρη και ένα παλαιό φάρμακο την δεξαμεθαζόνη που φαίνεται ότι ελαττώνει την θνησιμότητα του ιού.

 

Συνδέεται τελικά ή όχι το καλοκαιρινό κλίμα της χώρας μας με το ότι υπήρξε σταδιακή άρση των μέτρων; Είναι μία παράμετρος που προβληματίζει γιατί αν η απάντηση είναι «ναι», τότε αν το φθινόπωρο δεν έχουμε στα χέρια μας μία «ασπίδα» κατά του ιού (φάρμακο ή εμβόλιο), τότε πόσο πιθανό είναι να βρεθούμε και πάλι στο σημείο του περασμένου Μαρτίου;

Το καλοκαίρι η μεταδοτικότητα του ιού ελαττώνεται κατά 10%-15%. Η απόφαση για τη σταδιακή άρση των μέτρων δεν βασίστηκε στις θερμοκρασίες και στις κλιματικές συνθήκες αλλά στην εξέλιξη της επιδημίας στην χώρα μας με την χρήση συγκεκριμένων επιδημιολογικών εργαλείων. Βάσει της επιδημιολογίας άλλων κοροναϊών περιμένουμε ένα «δεύτερο κύμα» το φθινόπωρο, αλλά θα είναι πολύ πιο ήπιο και διαχειρίσιμο, με την έννοια ότι θα υπάρχει μεγαλύτερη ανοσία, νέα φάρμακα και ένα σύστημα υγείας καλύτερα προετοιμασμένο.

 

Στην Ιταλία τις τελευταίες ημέρες μιλούν για εξασθένηση του ιού, μέσω κάποιας μετάλλαξής του, που τον κάνει πιο ήπιο άρα και λιγότερο επικίνδυνο. Υπάρχουν στοιχεία που να το τεκμηριώνουν;

Είναι απλές παρατηρήσεις που δεν επιβεβαιώνονται, προς το παρόν, από επιστημονικές έρευνες. Ο ιός μπορεί να μεταλλαχθεί κάποια στιγμή είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο, δηλαδή να γίνει λιγότερο ή περισσότερο μεταδοτικός ή θανατηφόρος.

 

Ερχόμενοι λίγο στο καλοκαίρι και εστιάζοντας στον τουρισμό από το εξωτερικό. Τελικά ο έλεγχος θα γίνεται δειγματοληπτικά και το ποσοστό θα αλλάζει ανάλογα με τη χώρα προέλευσης των επισκεπτών, ή θα είναι σε όλους το ίδιο;

Δεν υπάρχει κοινή Ευρωπαϊκή πολιτική ως προς την υποχρέωση των τουριστών για υποχρεωτικό τεστ πριν επιβιβαστούν στο αεροπλάνο, στην χώρα προέλευσης. Έτσι η Ελλάδα υιοθέτησε τον δειγματοληπτικό έλεγχο κατά την άφιξη των τουριστών. Το μέγεθος του δείγματος εξαρτάται από την χώρα προέλευσης του επισκέπτη: όσο πιο μεγάλη επιδημία υπάρχει στη χώρα προέλευσης τόσο μεγαλύτερο θα είναι το ποσοστό των επιβατών στο οποίο θα γίνεται έλεγχος.

 

Ως χώρα συμπεριφερθήκαμε αρκετά καλά, κατά κοινή ομολογία, κι αυτό το μαρτυρούν τα αποτελέσματα σε σύγκριση με άλλες. Η «έξοδος» όμως από το σπίτι δείχνει πως σε λίγο χρόνο μέσα μια μερίδα του κόσμου δεν συμμερίζεται τις οδηγίες που συνεχίζουν να δίνονται. Τι θα τους λέγατε ως προς τη σοβαρότητα της κατάστασης ακόμα και σήμερα;

Η παράβαση των κανόνων της απόστασης και της απολύμανσης των χεριών, που παρατηρήθηκε σε συνωστισμούς που καταγράφηκαν σε μπαρ, πλατείες, καταστήματα ενέχει τον κίνδυνο διασποράς του ιού και επανάκαμψης της επιδημίας. Πρέπει να βλέπουμε το παράδειγμα της Θράκης, όπου συνωστισμοί χωρίς κανόνες που παρατηρήθηκαν προ 15 ημερών οδήγησαν στη σημερινή συρροή κρουσμάτων και την ανάγκη για την επιβολή περιοριστικών μέτρων. Το ίδιο μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε άλλη περιοχή της χώρας όπου οι πολίτες και οι καταστηματάρχες παραβιάζουν τους κανόνες.

 

Το σενάριο για τη λήψη τοπικών μέτρων στην περίπτωση εμφάνισης κρουσμάτων σε μία περιοχή είναι πάντα πάνω στο τραπέζι ως η λύση για την αποτροπή διάδοσης του ιού έστω κι αν αυτό σημαίνει νέα οικονομικά προβλήματα για τοπικές οικονομίες;

Δεν πρόκειται να έχουμε ξανά γενική απαγόρευση της κυκλοφορίας σε όλη τη χώρα, όπως έγινε τον Μάρτιο. Προκρίνεται το μοντέλο των τοπικών lockdown σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές, όπου παρατηρείται συρροή κρουσμάτων με ανοδική τάση. Κάθε κλείσιμο της κοινωνίας, ακόμα και σε τοπικό επίπεδο συνεπάγεται ανυπολόγιστες ζημιές για την τοπική κοινωνία και οικονομία.
Τέλος, κ. Σύψα, δοθείσης της ευκαιρίας, δεν μπορούμε παρά να σας ρωτήσουμε και κάτι για την περιοχή μας, με προσωπικό «χρώμα» όμως. Τι σημαίνει για εσάς η Ναυπακτία και πως τη βλέπετε στο πέρασμα του χρόνου;

Η Ναύπακτος είναι η ιδιαίτερη πατρίδα μου, από την οποία κατάγονται οι γονείς μου και οι παππούδες μου και στην οποία πέρασα και περνώ όλα τα καλοκαίρια μου, στο σπίτι μου στην Παλαιοπαναγιά. Για μένα είναι ο τόπος που βρίσκονται οι ρίζες μου, οι αναμνήσεις τις παιδικής μου ηλικίας και αγαπημένοι μου άνθρωποι.

 

Από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας “εμπρός”

 

 

 

 

 

 

 

 

Δ. Νικολάου: Δίνοντας «ζωή» σε υλικά μιας άλλης εποχής

Ο Δημήτρης Νικολάου έχει εδώ και χρόνια ένα ιδιαίτερο μεράκι. Του αρέσει να παίρνει μηχανές, βέσπες για την ακρίβεια, παλαιότερων εποχών και να τους δίνει ζωή. Το ίδιο πλέον κάνει και με τα αυτοκίνητα, φτιάχνοντας σταδιακά μία πολύ όμορφη συλλογή, χρήση της οποίας μάλιστα μπορούν να κάνουν όσοι ενδιαφέρονται για ιδιαίτερες περιστάσεις της ζωής τους, γάμους, βαφτίσεις, φωτογραφίσεις κλπ. Σήμερα μας μιλά στην “εμπρός” για τη συγκεκριμένη του ενασχόληση, για το πως ξεκίνησε, αλλά και το τι απαιτεί όλο αυτό. 

Δημήτρη, καταρχάς θα θέλαμε να μας πεις τι ήταν αυτό που σε παρακίνησε να ασχοληθείς με το αντικείμενο της συλλογής σου; 

Η κινητήριος δύναμη είναι η ανάγκη για δημιουργία! Με εξιτάρει η ιδέα να δίνω και πάλι  «ζωή» σε υλικά μιας άλλης εποχής ! 

 

Περιέγραψέ μας λίγο τη διαδικασία, που ξεκινά από την εύρεση ενός μοντέλου που σε ενδιαφέρει έως και την αναμόρφωσή του. Πόσος χρόνος χρειάζεται περίπου όλο αυτό; 

Πλέον τον να βρεις κάποιο παλιό μοντέλο είναι αρκετά δύσκολο. Πολλά καταστράφηκαν από παλιαντζήδες χωρίς να ξέρουν την αξία τους… Τώρα όσο αφορά το χρόνο έχει αρκετές παραμέτρους, και εξαρτάται από το ποσό παλιό είναι το αμάξι ή η vespa που θα βρεις, αν μπορείς να βρεις ανταλλακτικά κι άλλα πολλά. Αν πάλι βρεις ένα αυτοκίνητο ή μία βέσπα σε λειτουργική κατάσταση και θες να κανείς ολική ανακατασκευή θέλει το χρόνο η όλη διαδικασία, απαιτεί υπομονή και φυσικά μεράκι… Πόσο χρόνο θέλει όλο αυτό; Από 6 μήνες έως και χρόνια… 

Είσαι μόνος σε αυτή τη «διαδρομή» ή υπάρχουν κι άλλοι που σε βοηθούν; 

Εγώ προσωπικά έχω αρκετούς συνεργάτες, να το πω κάπως έτσι. Πρώτος και πολύ σημαντικός για εμένα είναι αυτός που θα βάψει είτε το αμάξι είτε τη βέσπα. Στη συνέχεια κύριο ρόλο και λόγο για το αυτοκίνητο διαδραματίζει ο ταπετσιέρης. Πολύ σημαντικός για μένα, για να τελειώσει ένα αμάξι, είναι ο καλός μου φίλος ο Μάκης Μιχαήλ καθώς από το μαγαζί του αγοράζω όλα τα ανταλλακτικά, ενώ και στη συνέχεια ότι εμπόδιο βρίσκω του τηλεφωνώ και μου εξηγεί τα πάντα για να φτάσω στο τελικό αποτέλεσμα. Τώρα όσο αφορά τις μηχανές είμαι ποιο ψημένος και τα περισσότερα πράγματα τα κάνω μόνος μου.

 

Είναι πολυδάπανη η ενασχόλησή σου; 

Είναι αρκετά πολυδάπανη σίγουρα, όμως πρέπει να πω πως γλιτώνω χρήματα γιατί πολλά πράγματα τα κάνω μόνος μου. 

Σήμερα που μιλάμε τι περιλαμβάνει η συλλογή σου; 

Η συλλογή μου περιλαμβάνει:

  • vespa vm1 farro baso μοντέλο του 1953, 
  • vespa vl-01 side car μοντέλο 1955, 
  • vespa vbb μοντέλο 1960, 
  • vespa rally 200 μοντέλο 1973, 
  • vespa vespino 50s μοντέλο 1975 και επίσης 
  • vespa vespino 50s μοντέλο 1974 που την έχω φτιάξει λίγο πιο sport. 

Επίσης στη συλλογή μου έχω vespa pedal car (vespa ποδήλατο) καθώς και το αμάξι Fiat 500L μοντέλο του 1969. 

 

Και ως προς τη χρήση πλέον αυτών, τι τα κάνεις; Τα πουλάς, τα ενοικιάζεις…; 

Όσο αφορά την χρήση τους μου αρέσει πολύ να δίνω το παρών σε συγκεντρώσεις είτε πανελλαδικές, είτε παγκόσμιες όπως είχα κάνει το 2014 στο vespa world days στη Mantova της Ιταλίας. Επίσης τα ενοικιάζω για φωτογραφίσεις σε γάμους, βαπτίσεις, για το στήσιμο μίας βιτρίνας. Όπως ενδιαφέρεται, γενικά ή σε ότι αφορά τη φωτογραφία ακόμα και την τέχνη μπορεί να με βρει στη σελίδα μου στο fecebook με όνομα Decoride by Nikolaou. 

 

Και τέλος, να υποθέσουμε πως από τα νέα μοντέλα που κυκλοφορούν δεν σε συγκινούν, τουλάχιστον όσα όλα αυτά που έρχονται από το παρελθόν;

Με συγκινούν μοντέλα με ρετρό κλασικό χαρακτήρα και θέλω να είναι διαχρονικά στο χρόνο

 

  • Για κάθε ζευγάρι, η πιο ξεχωριστή́ μέρα της ζωής του είναι αυτή του γάμου! Αν θέλετε αυτή η μέρα να μείνει αξέχαστη σε εσάς και τους καλεσμένους σας, προσθέσετε μια νότα ρομαντισμού και φινέτσας μέσω ενός αυτοκινήτου ή βέσπας μιας άλλης εποχής!  

Οι αντίκες της εταιρείας Decoride by Nikolaou θα δώσουν στο γάμο σας μια παραμυθένια διάσταση και θα προσθέσουν στο αρχείο σας ένα μαγευτικό φωτογραφικό υλικό!

 Όλα μας τα οχήματα διατίθενται με οδηγό!

Τηλέφωνο επικοινωνίας 6948196901

Ανδρ. Μπαλαμπάνη: «Στην εκπαίδευση δεν υπάρχουν όρια»

Η φιλόλογος των «Εκπαιδευτηρίων Πάνου» Ανδρ. Μπαλαμπάνη μιλά στην «ε»

Η Ανδριάνα Μπαλαμπάνη, είναι φιλόλογος και εργάζεται στο Γυμνάσιο των «Εκπαιδευτηρίων Πάνου». Μένει στην πόλη της Ναυπάκτου με το σύζυγό της Αντώνη, καθώς και τους δύο της γιους, τον Σπύρο 12 ετών και τον Γιάννη 7,5  οι οποίοι φοιτούν αντίστοιχα στην 6η και τη 2η τάξη του Δημοτικού Σχολείου. Σήμερα μας μιλά στην «ε» για τις νέες συνθήκες που ήρθαν να αλλάξουν άρδην τη ζωή της ίδιας, και της οικογένειάς της, τον τρόπο με τον οποίο καλείται πλέον να ασκήσει το επάγγελμά της, αλλά και το εάν τα νέα δεδομένα μπορεί να είναι προπομπός εισόδου σε μία νέα περίοδο διδασκαλίας. Διαβάστε όλα όσα μας είπε.

 

Πώς βιώνετε αυτή την ιδιαίτερη συνθήκη για ολόκληρη τη χώρα;

Η καραντίνα και η κοινωνική απομόνωση φάνταζαν μέχρι πρόσφατα σενάριο επιστημονικής φαντασίας, όμως, ήρθαν πολύ γρήγορα στη ζωή μας κι άλλαξαν ολοκληρωτικά τα δεδομένα. Κυριολεκτικά μένουμε σπίτι, δεν υπάρχει άλλη επιλογή, δεν υπάρχει χρόνος για πειραματισμούς. Νομίζω ότι ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε την πρωτόγνωρη αυτή κατάσταση είναι να είμαστε ψύχραιμοι και αισιόδοξοι, υπακούοντας στις συμβουλές των ειδικών.

Πως «γεμίζει» ο χρόνος σας;

Δεδομένου ότι τα μαθήματα δεν έχουν σταματήσει και διεξάγονται κανονικά μέσω υπολογιστή, ο χρόνος περνάει ευχάριστα και δημιουργικά, ταυτόχρονα όμως και απαιτητικά. Πέραν των μαθημάτων ασχολούμαι με τις καθημερινές υποχρεώσεις του σπιτιού, και φυσικά διαθέτοντας αρκετό χρόνο στα παιδιά, ώστε να βιώσουν την αλλαγή στην καθημερινότητα τους όσο γίνεται πιο ομαλά!

Τι επιπτώσεις έχει αυτή η κατάσταση στον επαγγελματικό σας τομέα;

Η λειτουργία των σχολικών μονάδων έχει ανασταλεί, με το άνοιγμα τους να είναι αβέβαιο. Μάλιστα, το δικό μας σχολείο, ακολουθώντας τα έκτακτα μέτρα που επεβλήθησαν νωρίτερα στο νομό Αχαΐας  και λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι ένα μεγάλο ποσοστό μαθητών προέρχεται από την Πάτρα, έκλεισε από την 5η Μαρτίου. Κι όμως από την πρώτη στιγμή τα Εκπαιδευτήρια έδρασαν ταχύτατα! Δεν είναι άλλωστε τυχαίο και το εύστοχο σύνθημα «Το σχολείο του αύριο… σήμερα». Προτάθηκαν διάφορες μέθοδοι τηλεδιδασκαλίας και εν τέλει άμεσα, επετεύχθη με τους μαθητές μας, πέρα από την ασύγχρονη διδασκαλία, η σύγχρονη τηλεκπαίδευση. Επρόκειτο για ένα εγχείρημα αρκετά τολμηρό και ταυτόχρονα καινούριο, όμως κάθε δυσκολία ξεπεράστηκε, οπότε τώρα μπορούμε να μιλάμε για μια μεγάλη επιτυχία!

Πιστεύατε ποτέ ότι θα χρειαζόταν να αλλάξετε τόσο πολύ τον τρόπο διδασκαλίας σας;

Νομίζω πώς κανείς δεν περίμενε αυτή την εξέλιξη. Ωστόσο, εκεί που δεν μπορούσε να υπάρξει φυσική παρουσία, η τεχνολογία αλλά και η τεχνογνωσία την οποία διαθέταμε ως σχολείο, τόσο εμείς όσο και οι μαθητές μας, μας βοήθησε να υπερπηδήσουμε τα όποια εμπόδια.  Και για να είμαι ειλικρινής στην ψηφιακή μας τάξη τα μαθήματα δεν διαφέρουν και πολύ από τα δια ζώσης καθότι η παράδοση συνεχίζεται κανονικά, τα παιδιά μπορούν να κάνουν ερωτήσεις, να αποστείλουν ηλεκτρονικά τις ασκήσεις τους ακόμη και να πραγματοποιήσουν εργασίες συλλογικά χωρισμένα σε ομάδες, αξιοποιώντας με μεγάλη ευχέρεια τα ψηφιακά μέσα. Πραγματικά, χαίρομαι με την εξοικείωση τους αλλά και τη θέρμη με την οποία έχουν αγκαλιάσει τη διαδικασία!

Ποιες είναι οι νέες απαιτήσεις τόσο για την προετοιμασία των μαθημάτων σας, όσο και την πραγματοποίησή τους; Μιλάμε άλλωστε για μία νέα πραγματικότητα…

Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού έχει αυξημένες απαιτήσεις και ταυτόχρονα πολλές προκλήσεις. Η προετοιμασία για την επόμενη μέρα, η οργάνωση και οι διορθώσεις είναι αναπόσπαστο μέρος της δουλειάς μας. Πόσο μάλλον τώρα που μιλάμε για μια νέα πραγματικότητα, η οποία εισήλθε στη ζωή μας απότομα και κάτω από δύσκολες συνθήκες.  Δε σας κρύβω πως στην αρχή αγχώθηκα. Με πίστη όμως και αγάπη στους μαθητές μου και στο σχολείο, προσπάθησα να ανταποκριθώ στη νέα τάξη πραγμάτων. Είναι αλήθεια πως στην εξ αποστάσεως διδασκαλία χρειάζεται σχεδιασμός και ανάπτυξη κατάλληλου μαθησιακού περιβάλλοντος και εκπαιδευτικού υλικού, ώστε το ενδιαφέρον το μαθητών να παραμείνει αμείωτο, να κατανοηθούν έννοιες και να υπάρξει ανατροφοδότηση. Οι συνάδελφοί μου κι εγώ με υψηλό αίσθημα ευθύνης προς τους μαθητές μας και τους γονείς τους εργαζόμαστε καθημερινά, ώρες πολλές, ώστε να ανταποκριθούμε όσο το δυνατόν καλύτερα, ποιοτικότερα και αποτελεσματικότερα.

Πόσο γρήγορα προσαρμόστηκαν οι μαθητές σας αλλά και εσείς οι ίδιοι οι καθηγητές; 

Όπως προανέφερα, το εκπαιδευτικό προσωπικό του σχολείου ανταποκρίθηκε αγόγγυστα, ταχύτατα και άμεσα στη νέα πραγματικότητα. Δεν πήγε ούτε μία μέρα χαμένη! Ήταν θέμα ημερών, να μην πω ωρών, από τη στιγμή που έκλεισαν τα σχολεία να στηθεί και να λειτουργήσει το e-σχολείο. Ενημερώσαμε γονείς και μαθητές για τον τρόπο παρακολούθησης των μαθημάτων.  Εκπονήθηκε πρόγραμμα για όλους και όλες τις βαθμίδες και πλέον, αντί για το κουδούνι, με ένα γλυκό χαμόγελο ολοκληρώνεται με επιτυχία η ηλεκτρονική συνεδρία! Είναι εκπληκτικό! Συμμετέχουν όλοι οι μαθητές, από τους τελειόφοιτους μαθητές του Λυκείου μέχρι τους μικρούς μαθητές του Νηπιαγωγείου!

Θεωρείτε ότι η μέθοδος αυτή μπορεί να είναι κομμάτι της σχολικής πραγματικότητας και μετά την επαναφορά στην κανονική λειτουργία των σχολικών μονάδων;

Ήδη η μέθοδος αυτή εφαρμόζεται από πολλά πανεπιστημιακά ιδρύματα στο πλαίσιο μεταπτυχιακών και διδακτορικών προγραμμάτων. Οι τεχνολογίες και τα ψηφιακά μέσα όμως δεν απευθύνονται  μόνο σε αποφοίτους και πτυχιούχους αλλά και σε μαθητές, οι οποίοι μπορούν γρήγορα και εύκολα να ανταποκριθούν μιας και ο ψηφιακός γραμματισμός είναι κομμάτι της ζωής τους ενώ δικαιολογημένα χαρακτηρίζονται ως «ψηφιακά αυτόχθονες».  Θεωρώ ότι ο συγκερασμός των νέων τεχνολογιών στην εκπαίδευση με τη φυσική παρουσία του καθηγητή, θα αποτελούσε μια επιτυχημένη συνταγή για ολιστική μάθηση, η οποία μάλιστα θα κεντρίζει το ενδιαφέρον τους και θα επιφέρει άριστα αποτελέσματα, υλοποιώντας τις αρχές της μεικτής μάθησης. Όμως στην παρούσα φάση, αποζητώ το φυσικό χώρο του σχολείου, και ευελπιστώ σύντομα να ξαναζήσουμε τα όμορφα συναισθήματα που μας δημιουργούν οι χαρούμενες φωνές, η αστείρευτη ενέργεια και η γλυκιά παρουσία των μαθητών μας…

Ως γονιός και παράλληλα εκπαιδευτικός πως αξιολογείτε τις νέες συνθήκες και πως πιστεύετε ότι επηρεάζεται η ψυχολογία των μαθητών;

Η ψυχολογία των παιδιών μας αυτό τον καιρό επηρεάζεται από μια σειρά μέτρων που έχουν αναγγελθεί και ουσιαστικά αλλάζουν την καθημερινότητα  και τις συνήθειές τους. Πλέον μια βόλτα στο πάρκο φαντάζει ουτοπική… Όμως, η εξ αποστάσεως διδασκαλία ανοίγει ένα παράθυρο επικοινωνίας και χαρίζει μια νότα αισιοδοξίας. Τα «Εκπαιδευτήρια Πάνου» φρόντιζαν οι απότομες αυτές αλλαγές να συγκεραστούν και αυτό βλέπω καθημερινά μέσα από τα διαδικτυακά μαθήματα όχι μόνο ως εκπαιδευτικός αλλά και ως γονέας. Τα παιδιά περιμένουν με ανυπομονησία να ξεκινήσει το μάθημα! Συνομιλούν με τους συμμαθητές, χαμογελούν, διεκπεραιώνουν εργασίες, κάνουν ρομποτική, πραγματοποιούν σύντομες γραπτές δοκιμασίες! Για εμάς το σχολείο δεν έκλεισε… Είναι και παραμένει ανοιχτό, αποδεικνύοντας ότι, όταν υπάρχει σχέδιο, οργάνωση και όραμα, όλα είναι εφικτά!

Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε σε εκείνους που θα διαβάσουν τη συζήτησή μας; 

Στην εκπαίδευση δεν υπάρχουν όρια. Τα όρια και τους περιορισμούς τους βάζουμε εμείς. Οι νέες τεχνολογίες, όταν συνοδεύονται από τον σωστό σχεδιασμό, μετατρέπουν τα σπίτια μας σε αίθουσες διδασκαλίας και τις αυλές μας σε προαύλια…

Εύχομαι  Καλή Ανάσταση, με υγεία και αισιοδοξία!

Θ. Ζαφειρομήτσος: «Υπομονή… και εμπιστοσύνη»

«Η ζωή μέσα στο σπίτι…» είναι ο τίτλος της στήλης όπου αναγνώστες μάς μιλούν για το πώς βιώνουν  αυτή την ιδιαίτερη συνθήκη για τους ίδιους, τις οικογένειές τους και ολόκληρη τη χώρα, για το πώς «γεμίζει» ο χρόνος τους, για τις επιπτώσεις που αντιμετωπίζουν στον επαγγελματικό τους τομέα, ενώ στέλνουν και το δικό τους μήνυμα. Μείνετε συντονισμένοι στη δική μας μεγάλη παρέα, τηρώντας πάντα όλα τα μέτρα ασφαλείας και ακολουθώντας φυσικά όλες τις οδηγίες των ειδικών.

Σήμερα συνεχίζουμε με τον Tommy (Θανάση) Ζαφειρομήτσο, ο οποίος είναι ιδιωτικός υπάλληλος και μάγειρας παράλληλα, άρα καταλαβαίνετε τι του παίρνει αρκετό χρόνο από τον «εγκλεισμό» στο σπίτι, ζώντας με τους γονείς του 50 και 56 ετών αντίστοιχα. Διαβάστε τι μας είπε.

 

Πώς βιώνετε αυτή την ιδιαίτερη συνθήκη για ολόκληρη τη χώρα;

Η ιδιαίτερη αυτή συνθήκη δεν κρύβω ότι έχει δυσκολέψει την καθημερινότητα μας. Έχει σπάσει την ρουτίνα που είχε ο καθένας μας, κάτι που θεωρώ πως ισχύει για όλους τους Έλληνες που βιώνουν αυτή την κατάσταση τη δεδομένη στιγμή.

Πως «γεμίζει» ο χρόνος σας;

Ο χρόνος γεμίζει από μεριάς μου κατά βάση εκτελώντας συνταγές για το ερχόμενο κανάλι μαγειρικής που ξεκινάω στο youtube. Παράλληλα βοηθάω σε δουλειές στον κήπο και την αυλή, βγάζω τον σκύλο για περπάτημα…  και το βασικότερο αλλά και πολυτιμότερο όλων εκμεταλλεύομαι την περίσταση περνώντας χρόνο με την οικογένεια μου, μαθαίνοντας για το παρελθόν τους και συζητώντας διάφορες ιδέες για το μέλλον.

Τι επιπτώσεις έχει αυτή η κατάσταση στον επαγγελματικό σας τομέα;

Δεν θα μιλήσω για τις επιπτώσεις στον δικό μου επαγγελματικό τομέα γιατί νομίζω ότι η απάντηση πλέον έτσι όπως διαμορφώνονται οι συνθήκες αφορά όλους. Ο επαγγελματικός τομέας του καθενός μας έχει διαταραχθεί, είτε πρόκειται για την επιχείρησή του, είτε γι’ αυτή στην οποία  εργάζεται και έχει κλείσει λόγω των μέτρων, είτε τέλος για κάποια η οποία βρίσκεται ακόμα ανοιχτή. Η οικονομία, σε ένα εύρη πλαίσιο, δυστυχώς φοβάμαι πως είναι πλέον πολύ ευαίσθητη σε μεταβολές, το μεγαλύτερο αντίκτυπο ων οποίων θα τον δούμε μακροχρόνια και όχι απαραίτητα βραχυπρόθεσμα.

Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε σε εκείνους που θα διαβάσουν αυτές τις σκέψεις σας;

Το μήνυμα που θα ήθελα να δώσω είναι να είμαστε όλοι υπομονετικοί. Όσο αγχωνόμαστε τόσο κακό κάνουμε σε μας αλλά και στον συνάνθρωπο μας. Πολλοί άνθρωποι δουλεύουν ακατάπαυστα for the greater good, όποτε αυτό που μένει είναι να τους εμπιστευτούμε. Ήδη κάνουν πολύ καλή δουλειά! Και το βασικό #μενουμεσπιτι

 

Δ. Γλαβίνου: «Ένας αγώνας αντοχής με δύσκολο αντίπαλο»

 «Η ζωή μέσα στο σπίτι…» είναι ο τίτλος της στήλης όπου αναγνώστες μάς μιλούν για το πώς βιώνουν  αυτή την ιδιαίτερη συνθήκη για τους ίδιους, τις οικογένειές τους και ολόκληρη τη χώρα, για το πώς «γεμίζει» ο χρόνος τους, για τις επιπτώσεις που αντιμετωπίζουν στον επαγγελματικό τους τομέα, ενώ στέλνουν και το δικό τους μήνυμα. Μείνετε συντονισμένοι στη δική μας μεγάλη παρέα, τηρώντας πάντα όλα τα μέτρα ασφαλείας και ακολουθώντας φυσικά όλες τις οδηγίες των ειδικών.

Σήμερα συνεχίζουμε με την Δήμητρα Γλαβίνου, η οποία είναι λογίστρια/φοροτεχνικός, και ζει με τα τρία της παιδιά, την Έλενα που είναι 14 ετών, το Βασίλη που είναι 13 και το Νίκο που είναι 9. Διαβάστε τι μας είπε…

 

Πώς βιώνετε αυτή την ιδιαίτερη συνθήκη για ολόκληρη τη χώρα;

Η κρίση που μαστίζει  αυτή τη στιγμή τη χώρα αλλά και ολόκληρο τον πλανήτη, είναι άνευ προηγουμένου. Ζούμε σαφώς μια πρωτόγνωρη κατάσταση, αλλά πρέπει να αντιληφθούμε και να εστιάσουμε στο ότι, κύριος σκοπός μας είναι η διαφύλαξη της δημόσιας υγείας. Ως οικογένεια, τηρούμε και πειθαρχούμε στις οδηγίες των ειδικών, ώστε να παραμείνουμε υγιείς εμείς, τα αγαπημένα μας πρόσωπα και οι  άνθρωποι γύρω μας.

Πως «γεμίζει» ο χρόνος σας;

Αστειευόμενη  θα πω, κάνοντας το διαιτητή, δεδομένου των 3 παιδιών σε ένα σπίτι όλη μέρα. Κατά τα άλλα, βρέθηκε χρόνος άπλετος για οικιακές εργασίες. Ξαναέγινα παιδί, παίζοντας και μαθαίνοντας στα παιδιά μου παιχνίδια των δικών μου παιδικών χρόνων, όπως «όνομα, ζώο, φυτό», «κρεμάλα» κτλ. Επίσης , περισσότερος χρόνος για βιβλία και movie nights, και φυσικά master chef πειράματα στην κουζίνα. Ως επαγγελματίας βέβαια, επωμίστηκα και έναν όγκο υπουργικών αποφάσεων, που πρέπει να διαβάσω και να αποκωδικοποιήσω, μιας και ανήκω σε έναν κλάδο που πρέπει να συνεχίσει να ενημερώνεται και να εργάζεται.

Τι επιπτώσεις έχει αυτή η κατάσταση στον επαγγελματικό σας τομέα;

Το σλόγκαν «ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ» δεν αφορά τους λογιστές. Τα λογιστικά γραφεία δεν έκλεισαν, ας κλείδωσαν τις πόρτες για τους πελάτες. Καλούμαστε ως κλάδος, να βάλουμε πλάτη, ώστε να συγκροτηθεί και να εφαρμοστεί η κοινωνική πολιτική της κυβέρνησης. Ακόμη και πίσω από την κλειδωμένη πόρτα ή από τα σπίτια μας, πρέπει να στηρίξουμε τις επιχειρήσεις μας και το προσωπικό τους. Ένα μεγάλο μέρος των πελατών μας, αναγκάστηκε να βάλει λουκέτο στην επιχείρησή του βάση υπουργικής απόφασης, άρα σταμάτησαν οι εισπράξεις. Γι’ αυτούς και κατά συνέπεια και για εμάς. Οπότε, εμείς οφείλουμε ως «άμισθοι υπάλληλοι» του κράτους, να διαβάσουμε, να αποκωδικοποιήσουμε και να εφαρμόσουμε την πληθώρα των υπουργικών αποφάσεων , ώστε να στηρίξουμε τις επιχειρήσεις μας.

Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε σε εκείνους που θα διαβάσουν αυτές τις σκέψεις σας;

Προσωπικά, προσπαθώ  να κοιτάζω τη θετική πλευρά σε όποια αρνητική κατάσταση. Σε αυτούς που θα διαβάσουν τη σκέψη μου, στέλνω το μήνυμα της αισιοδοξίας. Συνιστώ υπομονή και κάνω έκκληση υπευθυνότητας. Όλοι μας αυτή τη στιγμή δίνουμε αγώνα. Αγώνα αντοχής  με δύσκολο αντίπαλο. Όλοι μαζί λοιπόν , ώστε όταν περάσουν τα δύσκολα, να μη λείπει κανείς.