Το ρόλο σου τον διεκδικείς κάτι που κάνει η Κοινότητα της Ναυπάκτου

Τα τοπικά συμβούλιο έχουν περιορισμένο ρόλο, κι αυτό δεν είναι σημερινή διαπίστωση. Ο νομοθέτης έχει «φροντίσει» να τους ροκανίσει τις ουσιαστικές παρεμβάσεις, περιορίζοντας στο ελάχιστον το ρόλο τους σε όσα συμβαίνουν στον τόπο τους.

Παρότι και στα μέρη κατά καιρούς έχουμε ακούσει εξαγγελίες για «μικρούς δήμους», εστιάζοντας στο τοπικό της Ναυπάκτου, που θα αλλάξουν τη λειτουργία της πόλης, ως προς το δημοκρατικότερο, η πράξη έδειξε ότι τα λόγια απέχουν κατά πολύ από αυτές.

Όμως… υπάρχει και ένα όμως εδώ και το τοπικό της Ναυπάκτου, στην παρούσα θητεία, με την έως σήμερα στάση του, αποδεικνύει πως εάν θέλεις, ακόμα κι αν σου έχουν κομμένα τα φτερά κάτι μπορείς να κάνεις, για αρχή τουλάχιστον διεκδικώντας ρόλο. Πιο συγκεκριμένα, η Δημοτική Κοινότητα της Ναυπάκτου σε κάθε της πλέον συνεδρίαση έχει ένα ή περισσότερα θέματα όπου παίρνει πρωτοβουλίες για να τα αναδείξει, κάνοντας στη συνέχεια προτάσεις επί αυτών στο δήμο, δηλαδή στο δημοτικό συμβούλιο.

Αυτό δεν συνέβη σχεδόν πότε κατά τα προηγούμενα χρόνια, καθώς όλοι οι συμμετέχοντες, ή μάλλον για να είμαι πιο ακριβής οι αποφασίζοντες συμμετέχοντες κρύβονταν πίσω από την ανυπαρξία αποφασιστικού ρόλου, σηκώνοντας τα χέρια ψηλά, και παίρνοντας ουσιαστικό τη διακοσμητικό τους θέση στο βήμα των κατά τα άλλα εκπροσώπων μας. Σε αυτό, βέβαια, συνετέλεσε και το ότι κατά την άποψή τους, κατά βάση, η δημοτική αρχή τα έκανε σχεδόν όλα τέλεια, αφού (οι αποφασίζοντες θυμίζω) υπήρξαν μέλη του ίδιου σώματος, βλέπε πχ την προηγούμενη θητεία.

Το νυν τοπικό όμως, ήρθε να αλλάξει αυτή την κατάσταση, και δείχνει τόσο η πρόεδρός του, Μυρτώ Κιμινουλάκη, όσο και τα υπόλοιπα μέλη του συμβουλίου, πως έχουν όρεξη να κάνουν παρεμβάσεις, να διεκδικήσουν ρόλο, και να πάνε ένα βήμα πιο μπροστά τον τόπο, με τις μικρές ομολογουμένως δυνάμεις που έχουν, τις οποίες όμως θέτουν σε κίνηση συνεχώς. Μπράβο τους και να συνεχίσουν έτσι.

Από τα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «εμπρός»

Υπάρχει και ο περιφερειακός για τις μετακινήσεις μας στη Ναύπακτο

Μία ενδιαφέρουσα παράμετρο, για το πώς έχει επηρεάσει το έργο της ανάπλασης τα καταστήματα της πόλης, μας έθεσε επιχειρηματίας του Γριμπόβου σε συζήτηση που είχαμε μαζί του τις τελευταίες ημέρες. Με αφορμή την κίνηση του τριημέρου της αποκριάς η κουβέντα μας, και όπως μας είπε το ανατολικό τμήμα της Ναυπάκτου είχε εμφανώς λιγότερο κόσμο, κυρίως από τους επισκέπτες της μίας ημέρας, αφού η συντριπτική τους πλειοψηφία ήρθε από την άλλη πλευρά, σταματώντας πριν τη συμφόρηση των αυτοκινήτων στο κέντρο.

Κατά την άποψή του, αυτό συμβαίνει πλέον και τις υπόλοιπες ημέρες, στους καθημερινούς ρυθμούς, οδηγώντας σε πτώση την κίνηση των καταστημάτων της συγκεκριμένης παραλίας, κάτι όμως που λογικά αν ισχύει δεν οφείλεται στον ίδιο παράγοντα, αφού το εμπόδιο των έργων, μιας και μιλάμε σε αυτή την περίπτωση για την κίνηση των ντόπιων πελατών, θα μπορούσε να «κόψει» το δρόμο και στους κατοίκους των ανατολικών συνοικιών προς την άλλη πλευρά.

Και μιας και μιλάμε για την κίνηση των οχημάτων, από προσωπική επιλογή και εμπειρία σας μιλάω, αν κάποιος θέλει να διασχίσει κατά μήκος την πόλη, πηγαίνοντας από το ένα της άκρο στο άλλο, χωρίς να κάνει στάση κάπου στο κέντρο, υπάρχει και η επιλογή του περιφερειακού. Με λίγα χιλιόμετρα παραπάνω, αλλά σε πολύ πιο γρήγορο χρόνο, θα φτάσει στον προορισμό του, αποφεύγοντας την ταλαιπωρία της κυκλοφοριακής συμφόρησης. Είπαμε χρειάζεται υπομονή, χρειάζεται όμως και να εξετάζουμε όλες τις πιθανές επιλογές μας, και αυτή του περιφερειακού βολεύει σε αρκετές περιπτώσεις.

Από τα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδα «εμπρός»

Πολλά τα λεφτά που δίνουμε με κίνδυνο να μην κάνουμε έργο

Το θέμα του λιμενικού έργου, για το οποίο τόσα έχουμε γράψει και τόσα έχουν ειπωθεί, έχει πολλές προεκτάσεις. Μία εξ αυτών που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κατά την άποψή μου, είναι αυτή του τι έχουμε πληρώσει μέχρι σήμερα, αλλά και το τι θα κληθούμε να πληρώσουμε συνολικά για  μελέτες της συγκεκριμένης φύσεως έργων, με μεγάλο ερωτηματικό όμως το ποιο ή ποια από αυτά θα καταφέρουμε να κατασκευάσουμε κιόλας.

Ήδη οι μελέτες για το τουριστικό καταφύγιο μας κόστισαν κάτι παραπάνω από 70.000 ευρώ, ενώ βάσει της απόφασης του δήμου να στραφεί προς το έργο του αγκυροβολίου, το κόστος αυτό θα αυξηθεί αρκετά, αφού μιλάμε επίσης για μία απαιτητική παρέμβαση που χρίζει εξειδικευμένων γνώσεων και ερευνών. Σύμφωνα με τις εξαγγελίες της δημοτικής αρχής, όμως, και αφού η απόφασή της για το Γρίμποβο είναι να πάει προς την κατεύθυνση της μαρίνας, αυτό συνεπάγεται νέα έξοδα για επικαιροποίηση των μελετών που υπήρχαν πριν χρόνια για το συγκεκριμένο έργο.

Αφού ξεκαθαρίσω πως ευχή όλων μας είναι να γίνει και το αγκυροβόλιο, αλλά και η μαρίνα, δεν μπορώ ταυτόχρονα παρά να επισημάνω και τον κίνδυνο που καραδοκεί, και όχι αβάσιμα, να έχουμε δώσει ένα… σκασμό χρήματα χωρίς στο τέλος να έχουμε κάνει κάτι. Κι αυτό γιατί το καταφύγιο το αφήσαμε, το αγκυροβόλιο πρέπει να τρέξουμε πολύ να το προλάβουμε μέσω interreg (πράγμα σχεδόν αδύνατο), και τρίτον η μαρίνα… από μόνη της είναι ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο, που βάσει συνθηκών δεν έχει με το μέρος της σήμερα τις πιθανότητες.

Από τα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «εμπρός»

Γιατί «χώρισαν» Ναυπακτία και Δωρίδα στον αγώνα για τα αντισταθμιστικά;

Παρακολουθώντας από κοντά την πορεία διεκδίκησης των αντισταθμιστικών του Δήμου Δωρίδος, ως συνέχεια των επιπτώσεων που έχουν προκληθεί εδώ και δεκαετίες από το έργο του Μόρνου, κάπου στην πορεία του χρόνου έχασα το δήμο Ναυπακτίας. Η από κοινού, σχεδόν, πορεία των δύο πλευρών έπαψε να είναι κοινή, κατά την προηγούμενη θητεία, με το δήμο Δωρίδας να κάνει διμέτωπο τον αγώνα, εντός και εκτός συνόρων, αλλά το δήμο μας να εστιάζει εντός των τειχών, επενδύοντας μόνο στην πολιτική λύση. Μία λύση που κάποια στιγμή φάνηκε στον ορίζοντα, επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ, αλλά που μετά χάθηκε με τις αλλαγές που έγιναν στις επίμαχες θέσεις, και τη μη προώθηση τελικά του σχεδίου νόμου που είχε συνταχθεί.

Γιατί συνέβη όμως αυτό; Την απορία την είχε εκφράσει και όταν εξελίσσονταν τα γεγονότα, παίρνοντας περισσότερο ερμηνείες αυτής, και όχι εξηγήσεις που μπορεί να βασίζονταν σε αποδείξεις. Δύο τον αριθμό και η μία έδειχνε προς τη Δωρίδα, ενώ η άλλη προς τη Ναυπακτία.

Σχετικά με την πρώτη, οι γείτονές μας συμμετέχοντας και στο Δίκτυο Πόλεων, ναι μεν επιθυμούσαν να ανοίξει το θέμα πολύ περισσότερο, κερδίζοντας συμμάχους ανά την Ελλάδα, από την άλλη όμως δεν ήθελαν και να γίνουν ένα με όλους αυτούς που έχουν παρόμοιες αξιώσεις καθώς η περίπτωσή τους είναι μοναδική, εστιάζοντας στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της.

Ως προς τη δεύτερη τώρα, και το γιατί ο δήμος Ναυπακτίας δεν ακολούθησε και αυτός το δρόμο των Ευρωπαϊκών οργάνων, όπως έκανε η Δωρίδα, έχοντας μάλιστα ήδη πάρει το πράσινο φως στα πρώτα επεισόδια, αυτό που μου είχε μεταφερθεί είναι πως οι πολύ καλές σχέσεις μεταξύ της πρώην δημοτικής αρχής με την προηγούμενη κυβέρνηση δεν «επέτρεπαν» το άνοιγμα ενός τέτοιου μετώπου, που είναι πιθανό να είχε αρνητικές συνέπειες για το δήμο, σε πολλά άλλα ανοιχτά μέτωπα στα οποία υπήρχε η προσδοκία βοήθειας.

Τα παραπάνω αποτελούν παρελθόν πλέον, βέβαια, με τους δύο δήμους να συναντώνται εκ νέου στην πορεία της διεκδίκησης, όπως σημείωσε και ο Γιάννης Μπουλές στη συνεδρίαση του Λιδωρικίου την περασμένη Δευτέρα. Το πόσο κοινή θα είναι αυτή η πορεία, για την οποία ήδη έχουν γίνει συζητήσεις το τελευταίο χρονικό διάστημα, και κυρίως το τι αποτέλεσμα θα έχουν, θα μας το πει μόνον η πορεία των πραγμάτων.

Από τα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «εμπρός»

Υπάρχουν κι αυτοί που δεν θεωρούν αναγκαία την ανάπλαση

Δεν το έχω ακούσει από έναν, αλλά από αρκετά περισσότερους. Λέμε, μου το είπαν και εμένα προσωπικά δηλαδή, πως δεν βλέπουν το λόγο για τον οποίο η πόλη και οι κάτοικοί θα έπρεπε να μπουν στην παρούσα φάση στη βάσανο του έργου της ανάπλασης. Και το λένε, μάλιστα, διότι δεν θεωρούν πως η ολοκλήρωσή του δεν θα δώσει το κάτι παραπάνω στο κέντρο της Ναυπάκτου, τέτοιο που να δικαιολογεί και την ταλαιπωρία που θα κληθούμε να περάσουμε.

Προσωπικά, πέρα από τα λάθη των προβλέψεων του έργου, για τα οποία μπορούμε να κάνουμε πολύ συζήτηση, θα συμφωνήσω απόλυτα με το Γιώργο Σιαμαντά και τα λεγόμενά του στο πρόσφατο δημοτικό συμβούλιο. «Δρομολογήσαμε το έργο γιατί οφείλει η πόλη να αποκαταστήσει τα χαρακτηριστικά της στο ιστορικό της κέντρο», είπε ο πρώην αντιδήμαρχος, και ο στόχος αυτός εν μέρει μπορεί να επιτευχθεί μέσω και του συγκριμένου έργου, που ορθώς δρομολόγησε η προηγούμενη διοίκηση του δήμου. Ακόμα κι αν συμφωνώ, επίσης, και με την τοποθέτηση του Γιώργου Ασημακόπουλου, τοποθετώντας το πρόβλημα στο πραγματική του διάσταση,  ως μέρος ενός συνολικότερου ζητήματα που θα πρέπει κάποια στιγμή να δούμε ως τόπος, εν τέλει το έργο της ανάπλασης καλώς θα γίνει.

Για να κλείσω με αυτό που ξεκίνησα, το ότι υπάρχουν άνθρωποι που θέτουν εαυτόν απέναντι στην αναγκαιότητά του, δεν οφείλεται απαραίτητα στην έλλειψη ενημέρωσης που κάποιοι έσπευσαν στο συμβούλιο να αποδώσουν στην πρώην και τη νυν δημοτική αρχή. Οφείλεται και στο ότι μεγάλη μερίδα του κόσμου δεν ενδιαφέρεται για το τι γίνεται στον τόπο, και την ουσία αυτών, και τούτη είναι ίσως μία από τις μεγαλύτερες πληγές μας.

Από τα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «εμπρός»

Η αποδόμηση των επιχειρημάτων και ο χρόνος που δεν περιμένει

Και κάτι τελευταίο για την υπόθεση του διλλήματος μεταξύ καταφυγίου και αγκυροβολίου. Η αντιπολίτευση κάθε μέρα παρουσιάζει και από ένα ακόμα επιχείρημα για το γιατί θα πρέπει να προχωρήσει το πρώτο κι όχι το δεύτερο, πολλά εκ των οποίων μάλλον εξυπηρετούν το θόρυβο παρά την ουσία της υπόθεσης. Κι αυτό γιατί, όσο τουλάχιστον τα έχω ψάξει, πολλά από αυτά έχουν απαντήσεις και μάλιστα αρκετά πειστικές από την άλλη πλευρά.

Το μόνο ισχυρό που δεν έχει, ή ένα από τα λίγα τέλος πάντων, και το οποίο δεν είναι και αμελητέο, είναι το ότι προχωρώντας ο δήμο την περίπτωση της Βαριάς λογικά δεν θα προλάβει τους χρόνους του προγράμματος, χάνοντας εν τέλει τα χρήματα. Κι εδώ, επίσης όσο το έχω ψάξει, τολμώ να πω σήμερα πως το πιο πιθανό είναι, δεδομένων των συνθηκών που υπάρχουν, ο δήμος να μην καταφέρει να κάνει κάτι, χάνοντας στο τέλος τα χρήματα του interreg.

Εδώ όμως έρχεται να κολλήσει αυτό που έγραφα σε κάποιο άλλο σχόλιο, το οποίο δεν αποτελεί το μόνο παράγοντας της απόφασης, αλλά έναν από αυτούς που θα πρέπει να μας οδηγήσουν σε αυτή.

Από τα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «εμπρός»

Έρχεται μια ενδιαφέρουσα ιδέα για τη Ναύπακτο

Αν κάτι μετρά πολύ στις μέρες μας, και αναλόγως πληρώνεται φυσικά, είναι η εξεύρεση εκείνης της ιδέας η οποία θα κάνει τη διαφορά. Σχεδόν για όλα ισχύει αυτό, και το αναφέρω με αφορμή μία συζήτηση που είχα προ λίγων ημερών με γνωστό επιχειρηματία της πόλης, του κεφάλι του οποίου κατεβάζει, αποδεδειγμένα, πάρα πολλές ιδέες.

Μία εξ αυτών, μάλιστα, τη μοιράστηκε μαζί μου, αφορά φυσικά τον τόπο, και ομολογώ πως μου άρεσε πολύ. Πρόκειται για ένα concept το οποίο μπορεί να κουμπώσει στη Ναύπακτο, να το κάνει σημαία της η πόλη και φυσικά με αυτό να βγει προς τα έξω, στην αγορά όλης της χώρας για αρχή, φωνάζοντας δυνατά παρών, και το σημαντικό πρωτοτυπώντας.

Περισσότερα δεν μπορώ να σας πω, αν και έχω πολλές από τις λεπτομέρειες του θέματος, το οποίο μάλιστα όπως μου περιγράφτηκε δεν είναι σε αρχικό στάδιο. Τουναντίον είναι αρκετά προχωρημένο, με ήδη δρομολογημένες επαφές εκτός της Ναυπάκτου και πολλές θετικές απόψεις έως ώρας να στηριχτεί από μεγάλες εταιρείας που κάνουν… κρα για τέτοιους είδους διοργανώσεις.

Για να μπορέσει να προχωρήσει, βέβαια, απαιτείτε η συνεργασία πολλών φορέων της περιοχής μας, κάτι που εκτιμώ πως όταν έρθει η ώρα να γίνει γνωστό, παρότι ιδιαίτερη ως ιδέα, δύσκολα θα μπορέσεις κάποιος να αρνηθεί τη συμμετοχή του.

Σύντομα περισσότερα. Το μόνο παραπάνω που μπορώ να πω αυτή τη στιγμή είναι το πως… την πόλη πρέπει να προσπαθήσουμε όλοι μαζί να την πάρουμε και πάλι στα χέρια μας από τον «εχθρό»!

Από τα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «εμπρός»

Η ματιά του επισκέπτη για την πεζοδρόμηση του λιμανιού

Υποδέχτηκα κάποιους φίλους το μεσημέρι της Κυριακής στη Ναύπακτο και αφού ήθελαν καφέ στον ήλιο, με θέα το λιμάνι φυσικά, τους κάθισα στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης. Δίπλα ακριβώς στο δρόμο το τραπέζι μας, με την κυκλοφορία των αυτοκινήτων στην οδό Μπότσαρη να είναι ακόμα σε ισχύ.

«Αυτός ο δρόμος δεν κλείνει ποτέ για τα αυτοκίνητα;», είναι το ερώτημα που απεύθυνε κάποια στιγμή η μία κυρία της παρέας, για να πάρει την «πάσα» και η δεύτερη, προτού προλάβω να απαντήσω, τονίζοντας πως «θα ήταν υπέροχο για την πόλη και τους επισκέπτες της να μπορούν να απολαμβάνουν τη βόλτα τους σε αυτό το σημείο της πόλης, χωρίς τον πονοκέφαλο των αυτοκινήτων».

Αφού τους εξήγησα το καθεστώς που ισχύει αλλά και τις αντικειμενικές δυσκολίες μίας τέτοιας απόφασης, η άποψή τους δεν άλλαξε. Και δεν άλλαξε γιατί, κατά τα όσα μου είπαν, θα πρέπει η πόλη να βρει εκείνους τους τρόπους που κάποιες ημέρες το χρόνο, θα δίνεται η δυνατότητα να κυκλοφορούν οι πεζοί ανεμπόδιστα στο πιο ωραίο σημείο της.

«Αν το δοκιμάστε, παρά τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσετε για αρχή, θα δείτε πως το αποτέλεσμα θα είναι καλύτερο και για εσάς, αλλά κυρίως για την εικόνα της πόλης», μου είπαν με ένα στόμα και οι δύο. «Τουρισμό δεν θέλετε άλλωστε;», με ρώτησε με νόημα η άλλη, δείχνοντάς μου με τον πιο απλό τρόπο το πώς βλέπει ένας επισκέπτης την πόλη και τις παροχές της, και που διακρίνει με την πρώτη του ματιά βασικές αλλαγές που θα πρέπει να γίνουν, ή να δοκιμαστούν έστω θα πω εγώ, κάνοντάς τη Ναύπακτο περισσότερη αρεστή.

Από τα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «εμπρός»

Μήπως να μας πει την άποψή του και ο κ. Φαρμάκης;

Σχολιάζοντας στο προηγούμενο τεύχος την αναφορά του πρώην δημάρχου Ναυπακτίας, Τάκη Λουκόπουλου (διαβάστε εδώ), για το ενδεχόμενο ο δήμος να κληθεί τελικά να πληρώσει το πανωπροίκι του έργου της αποχέτευσης, αλλάζοντας για πρώτη φορά στάση δημοσίως επί του θέματος, φίλος μου παρατήρησε πως το μείζον δεν είναι το τι δηλώνουν οι αυτοδιοικητικοί στη Ναύπακτο, αλλά κυρίως το τι κάνουν ή έχουν κάνει για τη συγκεκριμένη υπόθεση.

Θυμίζοντάς μου τον επιτυχή αγώνα που έκανε η πρώην διοίκηση καταφέρνοντας να αποκτήσει έναν πολύ σημαντικό σύμμαχο στη διεκδίκηση του να μην πληρώσουμε τα περίπου 2 εκατ. ευρώ, την υπουργική απόφαση δηλαδή, μου είπε πως πλέον τα βλέμματα θα πρέπει να στραφούν στους νυν, αλλά και σε όλους εκείνους που έχουν λόγο για το θέμα, εκτός της πόλης, όμως σιωπούν έως σήμερα εκκωφαντικά.

Λόγο να διαφωνήσω με τα λεγόμενά του δεν έχω, αναφέροντας και επιμένοντας μόνο πως το δικό μου σχόλιο αφορούσε την αλλαγή σεναρίου που φαίνεται να παίζεται εντός της συγκεκριμένης παράταξης, αφού από τη στάση «αποτινάξαμε από πάνω μας το πανωπροίκι», του περασμένου Μαΐου, περάσαμε πλέον στο «υπάρχει περίπτωση να το πληρώσουμε μελλοντικά αν έτσι αποφασίσουν τα δικαστήρια».

Κατά τα άλλα συμφωνώ και επαυξάνω πως και η νυν διοίκηση του δήμου (και της ΔΕΥΑΝ) θα πρέπει να κάνει τις δικές της ενέργειες ώστε ο αγώνας να έχει συνέχεια, ενώ ταυτόχρονα, θα συμφωνήσω ακόμα περισσότερο πως για το θέμα θα πρέπει να μας μιλήσει κάποια στιγμή και ο νυν περιφερειάρχης, αφού πρόκειται για ζήτημα που ακουμπά και με το παραπάνω στις αρμοδιότητες των υπηρεσιών του. Ο προκάτοχός του μας το έκανε σαφές σε πολλούς τόνους, ότι δεν ήταν μαζί μας. Αυτός, θα είναι άραγε συνεχιστής της ίδιας στάσης, όπως κάποιοι ήδη άρχισαν αν σιγοψιθυρίζουν στην πόλη;

Από τα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «εμπρός»

Το πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της δημοτικής αρχής έως σήμερα

Δεν είναι εύκολη η απόφαση, την οποία καλείται να λάβει ο δήμος Ναυπακτίας αναφορικά με το έργου του καταφυγίου. Αυτή τη στιγμή, όπως δείχνουν τα περισσότερα στοιχεία, μάλλον προσανατολίζεται στο να βάλει φρένο στο εν λόγω έργο, προχωρώντας και ψάχνοντας την περίπτωση μίας άλλης λιμενικής παρέμβασης.

Όπως έγινε γνωστό, με τον πλέον επίσημο τρόπο στο συμβούλιο του Λιμενικού Ταμείου, το σχέδιο που εξετάζεται είναι η κατασκευή ενός αγκυροβολίου στην περιοχή της Βαριάς, απορροφώντας αυτό τα χρήματα από το πρόγραμμα interreg που είναι εξασφαλισμένα.

Όπως έχουμε επαναλάβει από καιρό, παραθέτοντας τα δεδομένα του ζητήματος συνολικά, όποια κι αν είναι η απόφαση, συνέχιση του καταφυγίου δηλαδή ή νέο πλάνο για τη Βαριά, το ρίσκο θα είναι στοιχείο αυτής. Η δημοτική αρχή, που έχει το μαχαίρι και το καρπούζι θα κληθεί να το πάρει, ελπίζοντας πως θα πράξει το σωστό κυρίως για τον τόπο, αλλά και για την ίδια δευτερευόντως.

Αν τα πεζοδρόμια ήταν ένα πρώτο crash test, αυτό νομίζω πως είναι το πιο σημαντικό έως σήμερα σταυροδρόμι της. Αυτή, μάλλον, είναι και η πιο… πολιτική της απόφαση πέντε και κάτι μήνες από την ανάληψη των καθηκόντων της και αναμένεται με τεράστιο ενδιαφέρον.

Από τα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «εμπρός»