Μάθημα ζωής…

Προσωπικά, εδώ και χρόνια, έχω ένα αρκετά σοβαρό ζήτημα όταν καλούμαι να ασχοληθώ με ειδήσεις οι οποίες φέρουν μαζί τους έντονο συναισθηματικό φορτίο. Ως οπαδός της άποψης που λέει ότι ο δημοσιογράφος θα πρέπει να στέκεται πάνω και ανεπηρέαστος από αυτό, πάντοτε προσπαθώ να αποφεύγω τους εύκολους δρόμους της συγκίνησης, που μπορεί να προκαλέσει ένα θέμα, παλεύοντας να το δώσω στον αναγνώστη όσο πιο άρτια γίνεται, ώστε αυτός στη συνέχεια να το επεξεργαστεί με τα δικά του φίλτρα.

Πετυχαίνω το στόχο πάντα; Προφανώς και όχι, είναι η απάντηση!

Όταν έγινε γνωστή η είδηση του Δημήτρη Καρακώστα, στη διάρκεια της προηγούμενης εβδομάδας… μάγκωσα. Πως να αποδώσεις το θέμα προσπαθώντας τα παραπάνω για τα οποία σας μίλησα; Από όπου κι αν το πιάσεις… λυγίζεις!

Κι εκεί ήρθε ο ίδιος ο Δημήτρης, για να δώσει τη «λύση», καθώς βγήκε και μίλησε με τρόπο που έκανε ο ίδιος το συνομιλητή του να φύγει μακριά από συναισθηματισμούς. Με λόγο απλό και ανθρώπινο, εννοείται με το βλέμμα στους γονείς του που «έφυγαν» ξαφνικά, μόνον αυτός γνωρίζει πως είναι τούτο, αλλά και με όλο του το είναι να κοιτάζει προς την επόμενη μέρα.

«Η ζωή συνεχίζεται» σαν να έλεγε συνεχώς ο Δημήτρης, όχι απαραίτητα με τα λόγια του, αλλά συνολικά με το στήσιμό του!

Απλά… τεράστιος!

Υγ: ο Δημήτρης που βλέπουμε και στεκόμαστε με θαυμασμό μπροστά του, αυτές τις μέρες, δεν είναι τυχαία αυτός ο Δημήτρης. Η Νικολίτσα και ο Κώστας κάτι έχουν κάνει πάρα πολύ καλά…

Από τα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «εμπρός»

Ένα ερώτημα που κρίνει πολλά για τον ενδεχόμενο ανασχηματισμό

Για την ανάγκη ανασχηματισμού στις τάξεις της δημοτικής αρχής, έγραφα την προηγούμενη εβδομάδα στα σχόλια αυτής της στήλης, τονίζοντας πως από το υπάρχον σχήμα διοίκησης, για πολλούς λόγους, από πρακτικούς έως επικοινωνιακούς, ο δήμαρχος Βασίλης Γκίζας δεν έχει να πάρει πολλά ακόμα.
Αναλύοντας εν συντομία και το ποιες δυνατότητες υπάρχουν, με βάσει και τις διαθέσεις συνεργασίας που εκφράστηκαν μεταξύ των παρατάξεων της συνδιοίκησης προ δύο ετών, ποιους ρόλους δηλαδή αποδέχεται και ποιους όχι η κάθε μία, σημείωσα ότι για να γίνει πραγματικός ανασχηματισμός θα πρέπει εδώ να σημειωθεί κάποια αλλαγή.
Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, τα φώτα πέφτουν περισσότερο στην παράταξη του Γιάννη Μπουλέ, η οποία το 2019 δεν μπήκε στη διαδικασία να πάρει κάποιες αντιδημαρχίες, πληροφορίες μου λένε ότι τις προτάθηκαν και αρνήθηκε, αλλά επέλεξε δύο νομικά πρόσωπα του δήμου, την Κοινωφελή και το Λιμενικό Ταμείο.
Στο «χτύπημά» του κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, ο Α. Κοτσανάς, «διέγνωσε» πρόθεση του Β. Γκίζα να πάρει με το μέρος του στελέχη της παράταξης Μπουλέ, με το βλέμμα προφανώς στις επόμενες εκλογές, δίνοντάς τους νέους ρόλους τον ερχόμενο Σεπτέμβριο. Εάν ο δήμαρχος επιλέξει να κάνει σημαντικές αλλαγές, λοιπόν, είναι μείζον το ερώτημα το τι θα πράξει η ΑΔΚΝ. Θα αλλάξει στάση δεχόμενη και άλλους ρόλους στα στελέχη της; Θα επιχειρήσει να κρατήσει την ίδια με το 2019; Κι αν συμβεί αυτό, η στάση αυτή θα είναι αποδεκτή από όλα τα μέλη της;
Αν κάποιος έχει απάντηση στα τελευταία ερωτήματα, μπορεί να δει και λίγο πιο μπροστά. Προσωπικά για την ώρα επιφυλάσσομαι.
Από τα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «εμπρός»

Το εύρος των επιλογών ενός πιθανού ανασχηματισμού

Συνεχίζοντας λίγο το σχόλιο περί της αναγκαιότητας η δημοτική αρχή να προβεί σε αλλαγές στο σχήμα με το οποίο διοικείται ο δήμος Ναυπακτίας (διαβάστε εδώ), αντιδήμαρχοι, εντεταλμένοι σύμβουλοι και πρόεδροι νομικών προσώπων, μοιραία τίθεται το ζήτημα ποιες μπορεί να είναι αυτές. Και εκεί δεν είναι και τόσο μεγάλο το εύρος τον επιλογών που έχει ο δήμαρχος στα χέρια του, με δεδομένο και τον τρόπου που μοιράστηκαν οι θέσεις κατά την αρχή της θητείας, βάσει των επιθυμιών των παρατάξεων.

Κρατήστε για παράδειγμα το ότι η παράταξη του Ντίνου Τσουκαλά πήρε μία αντιδημαρχία και τη θέση του προέδρου στο Σύνδεσμο, ενώ εκείνη του Γιάννη Μπουλέ θέλησε να εμπλακεί άμεσα μόνο με νομικά πρόσωπα του δήμου, δηλαδή την ΚΕΔΝ και το Λιμενικό Ταμείο. Το τελευταίο ειδικά, στην περίπτωση που συνεχίσει να υφίσταται ως διάθεση, περιορίζει κατά πολύ το πως μπορεί να υπάρξει ένα ντόμινο αλλαγών στο σχήμα της διοίκησης, χωρίς βέβαια απαραίτητα να σημαίνει ότι και επ’ αυτού δεν υπάρχουν λύσεις. Κάποιες εξ αυτών μάλιστα θα μπορούσαν να προκαλέσουν και ένα μικρό… σοκ, το οποίο πρέπει να σας πω πως ίσως και να χρειάζεται η δημοτική αρχή, υπό τη μορφή μηνύματος προς την κοινωνία.

Περισσότερο επεξηγηματικός επ’ αυτού, στο μέλλον!

Από τα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «εμπρός»

Η ομάδα χρειάζεται αλλαγές

Το ερχόμενη Σεπτέμβρη η δημοτική αρχή συμπληρώνει δύο χρόνια στο τιμόνι του δήμου Ναυπακτίας. Υπό τις πρωτόγνωρες συνθήκες της απλής αναλογικής, με ότι αυτό επέβαλε για την τήρηση των ισορροπιών, μπορούμε να πούμε πως έως σήμερα η «παντρειά» των παρατάξεων που έφτιαξαν τη σημερινή πλειοψηφία κύλησε στις μεταξύ τους σχέσεις κάτι περισσότερο από ομαλά.

Ο ερχόμενος Σεπτέμβρης όμως είναι κατά την προσωπική μου άποψη ένα κομβικό σημείο για την από εκεί και πέρα διαδρομή του Βασίλη Γκίζα στη διοίκηση του δήμου. Ο τρόπος με τον οποίο θα επιλέξει να συνεχίσει, και αναφέρομαι στη σύνθεση και τους ρόλους της ομάδας, θα είναι επί της ουσίας και το όχημα με το οποίο θα πάει προς τις εκλογές. Μη σας ξεγελά το ότι αυτές θα απέχουν κάτι περισσότερο από δύο χρόνια. Ο δεύτερος εξ αυτών είναι «καμένος» εκ των πραγμάτων, οπότε στην ουσία ο μόνος καθαρά παραγωγικός και εκείνος που θα στείλει μήνυμα είναι ο πρώτος.

Δεν έχω εικόνα για το εάν σκοπεύει να κάνει αλλαγές θέσεων ο δήμαρχος, όμως αίσθησή μου είναι ότι τόσο η ομάδα, όσο και η εικόνα αυτής προς την κοινωνία, τις έχει κάτι περισσότερο από ανάγκη. Δεν είναι δυνατόν να πορευτεί προς την κάλπη με τον ίδιο σχηματισμό, ένα σχηματισμό που ότι είχε να δώσει το έδωσε με την υπάρχουσα μορφή του και που από εδώ και στο εξής, ακόμα κι αν το δει κανείς ως αύρα, στην καλύτερη περίπτωση μία ευθεία γραμμή θα είναι, στην αμέσως χειρότερη όμως θα καταγράφει πτώση.

Από τα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «εμπρός»

Το καλό με τη συνέχεια στη διοίκηση και το ζητούμενο

Μέσα στην όλη γκρίνια που μας διακρίνει για τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, το έχουμε ως χαρακτηριστικό είναι αλήθεια, υπάρχουν και κάποια πράγματα που κατά κοινή ομολογία πάνε καλά στον τόπο μας. Με αφορμή το κύριο θέμα της εφημερίδας (διαβάστε εδώ) γράφω το συγκεκριμένο σχόλιο, εστιάζοντας στα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια στο Παπαχαραλάμπειο Στάδιο, οι υποδομές του οποίου μόνο τυχαίο δεν είναι ότι έχουν αλλάξει τα μέγιστα, δημιουργώντας στην ουσία ένα πραγματικά σύγχρονο στάδιο.

Όταν έγινε η αλλαγή της διοίκησης, όπως είθισται να συμβαίνει και με την κομματική αλλαγή της πολιτικής ηγεσίας, μοιραία για μία ακόμα φορά δημιουργήθηκε το ερώτημα, γιατί αλλάζουμε ανθρώπους σε θέσεις ευθύνης που έχουν αποδείξει ότι μπορούν να παράγουν έργο; Ρητορικό το ερώτημα, το οποίο βέβαια δεν έχει σχέση με το εάν η διάδοχη κατάσταση έχει ή όχι ικανότητες, αλλά με το ρίσκο που παίρνει αυτός που αποφασίζει να μην έχει ανάλογη συνέχεια η όποια προσπάθεια είχε καταβληθεί και φυσικά αποδώσει.

Στην περίπτωσή μας, βέβαια, σταθήκαμε τυχεροί καθώς η μετάβαση που έγινε υπήρξε ομαλή, ως προς τα όσα ήδη είχαν δρομολογηθεί, αλλά και στα όσα από την αρχή σχεδιάστηκαν και μπήκαν σε ρότα υλοποίησης. Συνέπεια αυτής της εικόνας είναι και η εξέλιξη με την πίστα Κανόε-Καγιάκ η οποία περνά πλέον στην αρμοδιότητα της Επιτροπής του Σταδίου. Τούτο συνεπάγεται περισσότερες ευθύνες, όμως παράλληλα, με τη συνεισφορά πολιτείας και τοπικής αυτοδιοίκησης, για αρχή θα γίνουν οι παρεμβάσεις που πρέπει, ενώ ακολούθως θα τεθεί και το μεγάλο θέμα, που δεν είναι άλλο από το πως μπορεί να αξιοποιηθεί αυτός ο χώρος,  προσθέτοντας αξία στο τουριστικό προϊόν της περιοχής.

Το αναφέρουμε και στο ρεπορτάζ της εφημερίδας, οι εδικοί το φωνάζουν εδώ και χρόνια. Ο τουρισμός πλέον δεν είναι μόνο καφές και φαγητό. Ο τουρισμό είναι κυρίως εμπειρία, την οποία η Ναυπακτία οφείλει να βρει για να τη δώσει στον επισκέπτη της. Δεν είμαστε στο μηδέν, έχουν γίνει πράγματα, όμως ο δρόμος είναι μακρύς ακόμα. Η εν λόγω περίπτωση με την οποία καταπιανόμαστε σήμερα θα αποτελέσει ένα δείγμα του πόσο ικανοί είμαστε να πάμε τον τόπο μας είναι σκαλοπάτι παραπάνω.

Εδώ η δημοτική αρχή θα χρειαστεί έργο κι όχι σχέδια

Εξετάζοντας το τι ισχύει για την περίπτωση του interreg, το πως τα χρήματα αυτού πέρασαν από το τουριστικό καταφύγιο στο αγκυροβόλιο, και από εκεί δρομολογείται να περάσουν σε παρεμβάσεις στις δύο παραλίες της Ναυπάκτου (διαβάστε εδώ), μοιραία σαν να βλέπω μπροστά μου τη συζήτηση που πρόκειται να ανοίξει.

Στο δήμο υποστηρίζουν ότι το λιμενικό έργο που μελέτησαν για την περιοχή της Βαριάς θα δημοπρατηθεί εντός αυτής της θητείας, έχοντας εξασφαλίσει επ’ αυτού τη δέσμευση του Περιφερειάρχη ότι θα το χρηματοδοτήσει η Περιφέρεια. Όπως και να έχει, έχοντας ακυρώσει επί της ουσίας το πρότζεκτ του καταφυγίου, η δημοτική αρχή για να είναι ακόλουθη των δικών της αφηγημάτων, θα πρέπει στο κομμάτι αυτό να παρουσιάσει έργο και όχι σχέδια σε χαρτιά. Τότε και μόνο τότε θα καταφέρει να παίξει με τις εντυπώσεις, που και πάλι θα έχουν απέναντί τους έναν ισχυρό αντίπαλο, το γιατί δηλαδή απορρίψαμε ένα πολύ μεγαλύτερο έργο για χάρη ενός μικρού.

Ακόμα κι αν η άλλη πλευρά κάνει εν μέρει μπακαλίστικους υπολογισμούς, του τύπου τόσα από εδώ συν τόσα από εκεί (και πάει λέγοντας) για να βγει η σούμα των 10 εκατ. που απαιτούνταν για το καταφύγιο, το κλίμα επί των εντυπώσεων και αυτό που μένει στον κόσμο δεν θα είναι εύκολη υπόθεση για τη δημοτική αρχή. Άρα, μόνο έργο…

Από τα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «εμπρός»

Θυμίζοντας… τα γεγονότα του 2018 για το τούνελ

Ήταν Δεκέμβριος του 2018, όταν η πρώην δημοτική αρχή είχε ανοίξει το θέμα του τούνελ και έχει σημασία να θυμηθούμε λίγο εκείνα τα γεγονότα. Πιο συγκεκριμένα είχε προηγηθεί επίσκεψη στην πόλη της Ναυπάκτου μηχανικών και στελεχών της ΕΓΝΑΤΙΑ Α.Ε., ειδικευμένων στην κατασκευή αυτοκινητοδρόμων και υπόγειων σηράγγων, μετά από πρόσκληση του τότε δημάρχου Τάκη Λουκόπουλου.

Τι είχε συμβεί όμως και ο δήμος είχε πάρει αυτή την πρωτοβουλία; Κατ’ εντολήν της κυβέρνησης (ΣΥΡΙΖΑ τότε να θυμίσουμε) είχε ζητηθεί από τους δήμους να προτείνουν έργα για να χρηματοδοτήσει τις μελέτες τους, ώστε να είναι έτοιμα για το επόμενο ΕΣΠΑ (2021 – 27). Μάλιστα σε πρόσφατη συνάντηση που είχε πραγματοποιηθεί στην Περιφέρεια (επί Απ. Κατσιφάρα) για το θέμα, ο δήμος Ναυπακτίας ήταν ο μόνος που εμφανίστηκε έτοιμος, καθώς η καταληκτική ημερομηνία για την κατάθεση των πρώτων προτάσεων- ιδεών ήταν η 15η Δεκεμβρίου, κι αφού είχε δοθεί το πρώτο σήμα στις 15 Οκτωβρίου.

Ανατρέχοντας λίγο στο ρεπορτάζ εκείνης της περιόδου, γράφαμε μεταξύ άλλων ότι «(…) στο πρώτο άκουσμα του θέματος, οι περισσότεροι, και όχι άδικα, σκέφτηκαν ότι πρόκειται ενδεχομένως για προεκλογικό πυροτέχνημα. Σε ένα γενικότερο πλαίσιο, βέβαια, αυτό καταρχάς δεν ακουμπά τη δημοτική αρχή, μιας και για πολλούς δεν αποκλείεται να εντάσσεται στη γενικότερη παροχολογία της κυβέρνησης, πηγαίνοντας σιγά σιγά προς τις εθνικές εκλογές. Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο δήμος Ναυπακτίας άδραξε την ευκαιρία, και καλά έκανε, ανοίγοντας το συγκεκριμένο θέμα, το οποίο δεν φαντάζει και τόσο εύκολο να φτάσει στο τέλος του, μιας και θα εξαρτηθεί άμεσα από το κατά πόσο οι κυβερνώντες, από τη μία εννοούν αυτά που εξαγγέλλουν περί χρηματοδότησης των μελετών, και από την άλλη έχουν και τη δυνατότητα να τα κάνουν πράξη(…)».

Από τα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «εμπρός» 

Όταν η Δωρίδα «βάζει τα γυαλιά» στη Ναυπακτία

Η επίσκεψη της Υποεπιτροπής Υδατικών Πόρων της Βουλής στη Δωρίδα, πριν από μία εβδομάδα, και τα όσα είπαν τα μέλη της για το έργο του παραλίμνιου αγωγού του Μόρνου, σηματοδοτούν με τον πλέον επίσημο τρόπο ότι η υπόθεση έχει προχωρήσει αρκετά, σε σημείο που πλέον απομένει μόνο η υπογραφή του αρμόδιου υπουργού για να αναγνωριστεί ως έργο Εθνικής Σημασίας.

Δωρίδα και Ναυπακτία συνδέονται με πολλούς τρόπους, συνδέονται υπό μία έννοια και με το θέμα διαχείρισης των διεκδικήσεων από την πολιτεία, η μία στα του Μόρνου και η άλλη στα του Ευήνου. Είναι δεδομένο πως ο γειτονικός δήμος έχει κάνει πολύ περισσότερες και ουσιαστικές προσπάθειες για το ζήτημα αυτό, έχοντας κινηθεί προς πάσα πιθανή κατεύθυνση για να πάρει πίσω μέρος αυτών που του «ανήκουν». Εμείς, από εδώ, σταθήκαμε μόνο στις υποσχέσεις που δόθηκαν κάποτε μέσα σε πολιτικά γραφεία, οι οποίες φυσικά υποσχέσεις ξέρουμε πολύ καλά ποια είναι η τύχη τους συνήθως.

Το λες ότι η Δωρίδα «μας βάζει και τα γυαλιά» στο θέμα….

Από τα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «εμπρός» 

Εφικτό έργο το τούνελ της Ναυπάκτου;

Επιμένοντας λίγο περισσότερο στο θέμα του τούνελ, θα σας διηγηθώ έναν διάλογο που είχα την περίοδο όπου η πρώην δημοτική αρχή είχε ανοίξει το ζήτημα το Δεκέμβριο του 2018. Καχύποπτος από τη φύση μου, η πρώτη μου η αντίδραση ήταν να θεωρήσω ότι πρόκειται για προεκλογικές υποσχέσεις τις οποίες η τότε κυβέρνηση είχε μπει στη διαδικασία να «θέσει σε εφαρμογή», όπως κάνει άλλωστε κάθε κυβέρνηση που σέβεται τον εαυτό της (και όχι τόσο τους ψηφοφόρους).

Με το δήμο να πράττει σωστά, αφού είδε φως για το ζήτημα βάζοντάς το στη ατζέντα, δεν σας κρύβω επίσης πως μου ταίριαξε αρκετά ότι και στα εδώ δεδομένα μας, λίγους μήνες πριν τις δημοτικές εκλογές του 2019, έγινε χρήση του υπό τη μορφή προεκλογικών εξαγγελιών, στις οποίες ουδείς λέει όχι αν του δοθεί ευκαιρία!

Τότε λοιπόν, σε συζήτηση που είχα με στέλεχος της προηγούμενης δημοτικής αρχής, κι αφού του είπα ότι μου φαντάζει σχεδόν απίθανο να βρεθούν και να δοθούν στη Ναύπακτο τα δεκάδες εκατομμύρια ευρώ που απαιτούνται, θυμάμαι πως είχε γυρίζει κουνώντας το κεφάλι, λέγοντάς μου: «Έχεις μαύρα μεσάνυχτα για το εάν μπορεί να συμβεί, αφού αγνοείς βασικές παραμέτρους για το πως μπορούμε να φτάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσα» (καλά, δεν ήταν αυτά ακριβώς τα λόγια, αλλά το νόημα ήταν αυτό).

Τί ήταν όμως αυτό που αγνοούσα; Όπως ο ίδιος ο συνομιλητής μου εξήγησε στη συνέχεια, στην Ελλάδα του τότε (και του σήμερα ακόμα περισσότερο) τα μεγάλα οδικά έργα βαίνουν σιγά σιγά προς το τέλος τους. «Τι λες, οι εταιρείες κολοσσοί που ασχολούνται με αυτά θα μείνουν χωρίς αντικείμενο ή θα ψάξουν να βρουν νέα;», με είχε ρωτήσει με νόημα… βάζοντας και μένα σε αυτό (στο νόημα δηλαδή)!

Από τα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «εμπρός» 

Μία «απομόνωση» που πέρασε «στα ψιλά»

Ένα άλλο επίσης σημαντικό στοιχείο που προέκυψε από τη συζήτηση του δημοτικού συμβουλίου για τη μελέτη του δημαρχείου είναι το πως τοποθετήθηκε γι’ αυτό η παράταξη του Γιάννη Μπουλέ.

Ο πρώην δήμαρχος έκανε για μία ακόμα φορά γνωστή, πιο καθαρά από ποτέ όμως, έστω και αν ψήφισε εν τέλει το θέμα, τη διαφωνία του με το σχέδιο που έχει δει το φως της δημοσιότητας. Κατά τον ίδιο δεν ταιριάζει με το χαρακτήρα της πόλης, το χαρακτήρισε μάλιστα ένα βιομηχανικό κτίριο στην όψη, σημειώνοντας πως θα πρέπει να εξεταστεί το ενδεχόμενο αλλαγών σε αυτή.

Εκεί όμως ήρθε και η τοποθέτηση δύο εκ των κορυφαίων συμβούλων της παράταξης, του Σπύρου Τσέλιου και του Γιώργου Κοτρώνη, οι οποίοι με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, όχι μόνο είπαν ναι στη μελέτη, αλλά απάντησαν στην ουσία και στα όσα είπε ο επικεφαλής τους διαχωρίζοντας τη θέση τους από τα λεγόμενά του.

Οκ, δημοκρατική πολυφωνία  θα πει κάποιος. Σωστά. Αρκεί βέβαια να μην υπάρχει και κάτι άλλο βαθύτερο από πίσω που να έχει σχέση με τις ισορροπίες στην ομάδα. Κι αν για τον ένα εκ των δύο ο αέρας εδώ και καιρό λέει πως έχει αποστασιοποιηθεί, ο δεύτερος έδειξε με την τοποθέτησή του ότι δεν είναι διατεθειμένος να μπει στο στόχαστρο ως εκείνος που «τραβά το χαλί» σε ένα τόσο σημαντικό θέμα. Γιατί κάπως έτσι θα φαινόταν αν το θέμα είχε άλλη εξέλιξη…

Από τα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «εμπρός»